Historia pochodzenia bobtaila kurylskiego
Historia bobtaila kurylskiego to przykład naturalnego kształtowania się rasy w izolowanych warunkach Wysp Kurylskich, wulkanicznego archipelagu między rosyjskim półwyspem Kamczatka a japońską wyspą Hokkaido. Uważa się, że koty te zamieszkiwały wyspy (głównie Kunaszyr i Iturup) od co najmniej 150–200 lat, a być może nawet dłużej. Ich przodkami prawdopodobnie były koty przywiezione na wyspy przez marynarzy lub osadników.
Istnieje teoria, że w kształtowaniu rasy brały udział japońskie bobtaile, które mogły być przywożone na wyspy przez japońskich rybaków czy kupców. Rzeczywiście, obie rasy mają charakterystyczny krótki ogon, ale bobtaile kurylskie są znacznie masywniejsze, mają mocniejszy kościec i różnią się typem sierści, co świadczy o adaptacji do surowszego klimatu Kuryli. Możliwe, że pewną rolę w kształtowaniu wyglądu odegrały również aborygeńskie koty syberyjskie, chociaż bezpośrednich dowodów na takie krzyżowanie nie ma.
Surowe warunki naturalne – zimny klimat, wietrzna pogoda, konieczność samodzielnego zdobywania pożywienia (ryby, małe gryzonie) – sprzyjały kształtowaniu się silnych, wytrzymałych i sprytnych zwierząt o doskonałych umiejętnościach łowieckich. Ich siła fizyczna, odporność na choroby i gęsta sierść stały się wynikiem doboru naturalnego.
Na „stały ląd” bobtaile kurylskie zaczęły trafiać w połowie XX wieku dzięki wojskowym i naukowcom powracającym z delegacji na Wyspy Kurylskie. Niezwykłe koty z krótkimi ogonami i przyjaznym charakterem przyciągały uwagę. Systematyczna praca hodowlana rozpoczęła się dopiero pod koniec lat 80. XX wieku dzięki entuzjastom felinologii w Rosji.
Pierwszy standard rasy został opracowany i przyjęty przez Radziecką Federację Felinologiczną (SFF) w 1991 roku. Międzynarodowe uznanie przyszło później: Światowa Federacja Kotów (WCF) uznała rasę (obie odmiany sierści – krótkowłosą KSB i długowłosą KBL) w 1994 roku. Następnie rasę uznały FIFe (Fédération Internationale Féline) w 2002 roku oraz TICA (The International Cat Association) w 2012 roku. Dziś bobtaile kurylskie, zarówno długowłose, jak i krótkowłose, są uznaną i popularną rasą w wielu krajach świata.
Jak wygląda bobtail kurylski długowłosy: standard rasy
Bobtail kurylski długowłosy to kot średniej lub dużej wielkości, o mocnym, muskularnym ciele i charakterystycznym wyglądzie, który od razu wyróżnia go spośród innych ras.
- Ciało: Kompaktowe, mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet ma charakterystyczną łukowatą linię od łopatek do zadu. Zad jest lekko uniesiony, ponieważ tylne kończyny są wyraźnie dłuższe od przednich. Klatka piersiowa szeroka.
- Głowa: Ma kształt dużego trapezu o zaokrąglonych konturach. Profil z lekkim wgłębieniem na poziomie dolnej krawędzi oczu. Kości policzkowe wysokie, policzki pełne. Pyszczek średniej długości, dość szeroki, płynnie zarysowany. Podbródek dobrze rozwinięty.
- Uszy: Średniej wielkości, szerokie u nasady, lekko pochylone do przodu, końcówki zaokrąglone. Osadzone dość wysoko i szeroko. Pożądane pędzelki na końcach uszu oraz kępki włosów wewnątrz małżowiny usznej, co dodaje podobieństwa do rysia, szczególnie u osobników długowłosych.
- Oczy: Duże, okrągłe lub migdałowate, osadzone lekko skośnie i szeroko. Kolor oczu powinien harmonizować z umaszczeniem sierści. Najczęściej spotykane są odcienie żółtego, złotego, zielonego. U kotów o białym umaszczeniu lub z dużą ilością bieli możliwe są niebieskie oczy lub różnooka (heterochromia).
- Kończyny: Mocne, średniej długości, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Tylne łapy wyraźnie dłuższe od przednich, co nadaje kotu specyficzną postawę i sprzyja skoczności. Łapy okrągłe, zwarte.
- Ogon: Główna cecha wyróżniająca rasę. Jest bardzo krótki (widoczna długość bez sierści wynosi od 1,5 do 8 cm), składa się z jednego lub kilku załamań, zagięć, węzłów. Może być sztywny lub ruchomy. Ze względu na gęstą sierść ma wygląd „pomponu” lub „szczoteczki”. Każdy ogon jest unikalny, jak odcisk palca. Powinien być uniesiony do góry.
- Sierść (odmiana długowłosa - KBL): Półdługa, jedwabista w dotyku, z umiarkowanie rozwiniętym podszerstkiem. Wokół szyi tworzy się wyraźny „kołnierz”, na tylnych łapach – „portki”. Ogon bardzo dobrze owłosiony, co tworzy efekt pomponu. Tekstura sierści sprawia, że nie ma ona skłonności do filcowania się i wymaga minimalnej pielęgnacji w porównaniu z innymi rasami długowłosymi.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są prawie wszystkie tradycyjne umaszczenia, zarówno jednolite, jak i z rysunkiem (tabby - marmurkowe, tygrysie, cętkowane), bikolory (połączenie podstawowego koloru z białym), szylkretowe. Niedopuszczalne są umaszczenia typu colorpoint, a także czekoladowe, liliowe, cynamonowe, płowe oraz ich połączenia z białym (według standardu WCF, FIFe).
Warto zaznaczyć, że bobtail kurylski długowłosy wykazuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce są znacznie większe i masywniejsze od samic.
