Charakter: temperament i zachowanie małego cesarza
Ten niezawodny stróż z podejrzliwością traktuje nieznajomych, a dla członków rodziny właściciela może stać się oddanym przyjacielem. Jednak jego przywiązanie nie łagodzi charakterystycznego uporu i niezależnej natury cesarskiego psa. Ostrożny lhasa apso zna swoją wartość, więc będziesz musiał postępować z puchatym przybyszem z Tybetu ze zrozumieniem i cierpliwością.
Dobrze wychowany „pies-amulet” świetnie dogada się z dziećmi, jeśli te będą szanować jego przestrzeń osobistą. Lhasa nie będzie tolerować grubiaństwa czy natrętnego ciągnięcia za ogon. Spokojne zachowanie i tajemnicze spojrzenie spod wodospadu sierści dodają aury tajemniczości temu niezwykłemu maluchowi. Są bardzo intuicyjne i często próbują „leczyć” swoich właścicieli, kładąc się na bolące miejsce.
Cechy zachowania w domu
Lhasa apso to pies-alarm, ale nie pusty szczekacz. Szczeka tylko wtedy, gdy naprawdę czuje zagrożenie lub słyszy coś podejrzanego. W domu zachowują się godnie, czasem nawet nieco z dystansem, przypominając koty. Mogą godzinami obserwować to, co dzieje się za oknem, wypełniając swoją historyczną misję strażnika. Nie potrzebują Twojej uwagi 24/7, są całkowicie samowystarczalne, co czyni je niezłą opcją dla zapracowanych ludzi.
Szkolenie i socjalizacja: kto kogo wychowuje?
Szkolenie samodzielnego malucha z „cesarską” przeszłością i własnym miejscem we wschodnich wierzeniach to sprawa odpowiedzialna i niełatwa. Lhasa apso przez wieki mieszkały w zamkniętej dla osób postronnych przestrzeni świątynnej, gdzie krystalizował się ich niezależny charakter i kształtowała nieufność wobec nieznajomych.
Nie będą wykonywać poleceń tylko po to, by Cię zadowolić, jak robią to owczarki. Lhasa musi widzieć sens w działaniu. Metoda „bata” jest przy tej rasie kategorycznie zabroniona - pies zamknie się w sobie lub stanie się agresywny. Działa tylko pozytywne wzmocnienie i smakołyki.
Wskazówki dla udanego treningu:
- Zacznij socjalizację jak najwcześniej - wynoś szczeniaka na rękach na ulicę, zapoznawaj z różnymi dźwiękami i ludźmi.
- Sesje szkoleniowe powinny być krótkie (10–15 minut) i interesujące.
- Nie pozwalaj psu dominować (na przykład warczeć, gdy chcesz go zgonić z kanapy), ale rób to spokojnie i pewnie.
- Przyzwyczajaj do zabiegów pielęgnacyjnych (czesanie, przegląd zębów) od pierwszych dni, inaczej grooming zamieni się w bitwę.
Wady i zalety rasy
Przed przygarnięciem tego tybetańskiego przystojniaka, warto zważyć wszystkie „za” i „przeciw”, gdyż rasa nie jest dla każdego.
Zalety:
- Kompaktowość: idealnie nadaje się do trzymania w mieszkaniu.
- Brak zapachu: czysta i zadbana sierść nie ma specyficznego zapachu „psa”.
- Czujność: świetny sygnalizator, który ostrzeże o gościach.
- Niska potrzeba aktywności: nie wymaga wielogodzinnych biegów.
- Mocne zdrowie: jedna z najzdrowszych ras wśród psów ozdobnych.
Wady:
- Skomplikowana pielęgnacja sierści: wymaga znacznych nakładów czasu i pieniędzy na kosmetyki.
- Upór: trudność w szkoleniu dla nowicjuszy.
- Niezależność: nieodpowiedni dla ludzi, którzy chcą psa ciągle siedzącego na kolanach.
- Głośne szczekanie: bez wychowania może stać się problemem dla sąsiadów.
