Historia rasy pinczer miniaturowy: od stajni do pałaców
Pinczer miniaturowy to pies o bardzo dawnych korzeniach, a historia jego pochodzenia owiana jest mgłą wieków. Wbrew powszechnej opinii nie jest on „mini-dobermanem”. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie: pan Dobermann, twórca rasy o tej samej nazwie, tak bardzo zachwycał się pinczerami, że postanowił wyhodować dużego psa podobnego do nich. Dlatego pinczer miniaturowy jest starszym bratem dobermana, a nie jego pomniejszoną kopią.
Przodkowie tych psów znani są od wczesnego średniowiecza w Niemczech i Skandynawii. W tamtych czasach w miastach i wsiach roiło się od szczurów i myszy, które bez wątpienia przysparzały ludziom wielu trosk, chorób i kłopotów. Psy przypominające współczesnego pinczera miniaturowego pełniły funkcję skutecznych szczurołapów. Ceniono je za szybkość reakcji i bezlitosność wobec gryzoni. Wykorzystywano je także do ochrony stajni i dyliżansów. Mały rozmiar pozwalał im spożywać mniej jedzenia, ale ich donośny głos był doskonałym systemem alarmowym.
Celowa selekcja pinczera miniaturowego jako odrębnej rasy wystawowej rozpoczęła się w drugiej połowie XIX wieku. Po raz pierwszy rasa ta pojawiła się publicznie na wystawie w Stuttgarcie w 1863 roku. Pies od razu wzbudził zainteresowanie, ponieważ przy niewielkich rozmiarach udało mu się zachować najlepsze cechy użytkowe i anatomię swoich większych przodków - pinczer niemiecki jest ich bezpośrednim protoplastą.
Już w 1895 roku założono Klub Pinczera i Sznaucera, co dało potężny impuls do rozwoju standardu. Od początku XX wieku rasa ta ostatecznie stała się miejska i „kanapowa”, chociaż instynkty myśliwskie nigdzie nie zniknęły. Mieszkańców metropolii podbił arystokratyczny i dumny wygląd tego niewielkiego psa. Na dzień dzisiejszy pinczer miniaturowy to jeden z najbardziej pupularnych psów miniaturowych na świecie, szczególnie w USA i Europie.
Eksterier i wzorzec: jak wygląda idealny pinczer miniaturowy
Pinczer miniaturowy to absolutna kopia pinczera niemieckiego, pomniejszona do 25–30 cm. To elegancki pies o kwadratowej budowie i gładkiej sierści, gdzie wysokość w kłębie jest mniej więcej równa długości tułowia. Umięśnienie jest rzeźbione i dobrze widoczne pod cienką skórą.
Głowa i pysk
Głowa ma kształt klina z mocną czaszką i płaskim czołem, bez zmarszczek (chociaż gdy pies jest czujny, na czole mogą pojawiać się fałdy). Przejście od czoła do kufy (stop) jest wyraźne, ale nie ostre. Grzbiet nosa jest prosty, trufla nosowa zawsze czarna, niezależnie od umaszczenia. Wargi są suche, ściśle przylegają do zębów, również czarne. Zgryz powinien być nożycowy, z pełnym zestawem mocnych, białych zębów.
Oczy i uszy
Oczy średniej wielkości, owalne, ciemnego koloru z gęstą czarną oprawą powiek, co nadaje spojrzeniu wyrazistości i inteligencji. Uszy są wysoko osadzone, mogą być stojące lub załamane na chrząstkach (w kształcie litery V). Dawniej uszy często kopiowano, ale obecnie w wielu krajach Europy jest to zabronione, dlatego naturalne uszy stają się normą.
Tułów i kończyny
Szyja średniej długości, smukła, szlachetnie wygięta, przechodzi w wyraźnie zaznaczony kłąb. Grzbiet krótki, mocny i prosty, lekko opadający w stronę zadu. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna, sięgająca łokci. Brzuch umiarkowanie podciągnięty, tworzący elegancką linię dolną.
Szczególną uwagę należy zwrócić na ruch. Pinczer miniaturowy porusza się kłusem. Jego bieg jest harmonijny, pewny, silny. Charakterystyczną cechą jest tak zwany „hackney gait” (ruch przypominający chód konia wierzchowego) - pies wysoko podnosi przednie nogi, zginając je w nadgarstkach. Wygląda to bardzo efektownie i z gracją.
Sierść i umaszczenie
Sierść jest gładka, ściśle przylegająca, krótka i gęsta; powinna być lśniąca i jedwabista, bez wyłysień. Oficjalnie uznawane są dwa typy umaszczenia:
- Jednolite rude: od jasnobrązowego do nasyconego ciemnoczerwonego (kolor jelenia).
- Czarne podpalane: lakierowano-czarny włos z czerwonymi lub brązowymi podpalaniami. Podpalania muszą być wyraźnie odgraniczone i znajdować się nad oczami, na szyi, na śródręczach, na łapach, na wewnętrznej stronie tylnych kończyn i pod nasadą ogona, a także dwa jednakowe trójkąty na klatce piersiowej.
