Historia rasy Nebelung: od przypadku do uznania
Historia rasy Nebelung jest nierozerwalnie związana z rasą kota rosyjskiego niebieskiego oraz entuzjazmem pewnej amerykańskiej hodowczyni – Cory Cobb. Wszystko zaczęło się w latach 80. XX wieku w Denver, w stanie Kolorado. Syn Cory podarował jej czarnego krótkowłosego kota o imieniu Siegfried, który urodził się z długowłosej matki i ojca przypominającego kota rosyjskiego niebieskiego.
W 1984 roku Siegfried i czarna kotka domowa o imieniu Brunhilde, która również nosiła geny długiej sierści, doczekali się kocięcia o unikalnym wyglądzie – z długą, niebieską sierścią, przypominającą kota rosyjskiego niebieskiego, ale o jedwabistym, długim włosie. Było to pierwsze kocię, które odpowiadało przyszłemu wizerunkowi Nebelunga. Nazwano je Siegfried, na cześć ojca.
Rok później, w 1985 roku, w kolejnym miocie tej samej pary urodziła się kotka o podobnych cechach, którą nazwano Brunhilde. To właśnie ta dwójka – Siegfried (1984) i Brunhilde (1985) – stali się założycielami nowej rasy.
Cora Cobb była pod wrażeniem piękna i wyjątkowości tych kotów. Uznała, że zasługują na uznanie jako odrębna rasa. Zwróciła się o konsultację do genetyka, dr Solveig Pflueger z Amerykańskiego Stowarzyszenia Miłośników Kotów (TICA). Dr Pflueger potwierdziła, że nową rasę najlepiej można opisać jako półdługowłosego kota rosyjskiego niebieskiego. Cora Cobb, przy jej wsparciu, opracowała standard rasy, opierając się na standardzie kota rosyjskiego niebieskiego, ale z jedną kluczową różnicą – długością sierści.
Nazwa „Nebelung” nie została wybrana przypadkowo. Pochodzi od niemieckiego słowa „Nebel”, oznaczającego „mgłę”, co nawiązuje do ich tajemniczej, srebrzystej sierści, która wydaje się spowita mgiełką. Nazwa jest również odniesieniem do słynnego niemieckiego eposu „Pieśń o Nibelungach” (Nibelungenlied), co dodaje rasie aury mistycyzmu i szlachetności, łącząc ją z imionami jej protoplastów – Siegfrieda i Brunhilde.
Prace hodowlane nad utrwaleniem pożądanych cech – długiej sierści i jej srebrzystego połysku – trwały stosunkowo krótko. Dzięki wysiłkom Cory Cobb i innych entuzjastów, rasa uzyskała wstępne uznanie TICA w 1987 roku, a pełne uznanie championatu – w 1997 roku. Z czasem Nebelungi zostały uznane również przez inne organizacje felinologiczne, takie jak WCF (World Cat Federation), CFF (Cat Fanciers' Federation) oraz niezależne stowarzyszenia w różnych krajach (Holandia, Belgia, Niemcy).
Warto zaznaczyć, że w celu zachowania różnorodności genetycznej i typu, standard rasy w niektórych organizacjach (np. TICA) dopuszcza krzyżowanie Nebelungów z kotami rosyjskimi niebieskimi. Kocięta z takich skojarzeń są rejestrowane odpowiednio do długości ich sierści.
Dziś Nebelungi pozostają dość rzadką rasą, ale ich popularność rośnie dzięki ich wyszukanemu wyglądowi i wspaniałemu charakterowi. Zdobyły sympatię w wielu domach na całym świecie. Co ciekawe, aby zachować unikalny, srebrzysty odcień sierści, zwłaszcza u zwierząt wystawowych, zaleca się chronić je przed długotrwałym działaniem bezpośrednich promieni słonecznych, które mogą powodować pojawienie się rudawego nalotu.
Jak wygląda Nebelung: szczegółowy opis wyglądu i standard rasy
Nebelung to kot średniej wielkości, elegancki, o dobrze rozwiniętej muskulaturze, ale nie masywny. Jego wygląd harmonijnie łączy grację kota rosyjskiego niebieskiego z luksusem długiej sierści. Ogólne wrażenie – to wytworne, arystokratyczne zwierzę.
- Tułów: Średniej długości, smukły, ale umięśniony. Kościec średni. Nie powinien być ani nadmiernie masywny, ani zbyt lekki. Linie ciała są płynne i pełne gracji.
- Głowa: Zmodyfikowany klin, średniej długości, ale raczej długa niż krótka. Kontury miękkie. Z profilu czoło i nos tworzą prostą linię lub lekki kąt na poziomie brwi. Poduszeczki wąsów (wibrysy) są wyraźne, co nadaje pyszczkowi charakterystyczny „uśmiechnięty” wygląd, jak u kota rosyjskiego niebieskiego.
- Uszy: Dość duże, szerokie u nasady, końcówki lekko zaokrąglone. Osadzone wysoko na głowie, pionowo. Zewnętrzna krawędź nasady ucha znajduje się na poziomie lub nieco powyżej poziomu oczu. Sierść na uszach jest krótka i miękka; za uszami może być nieco dłuższa. Uszy wydają się półprzezroczyste.
- Oczy: Duże, prawie okrągłe, ale ich kształt jest lekko owalny, migdałowaty. Szeroko rozstawione. Kolor oczu – jaskrawozielony. U kociąt i młodych zwierząt (do 2 lat) kolor może być żółtawy lub bursztynowy, ale z wiekiem powinien zmienić się na intensywnie zielony. Im intensywniejsza zieleń, tym lepiej.
- Kończyny i łapy: Nogi długie i smukłe, proporcjonalne do tułowia. Łapy małe, owalnego kształtu.
- Ogon: Długi, proporcjonalny do tułowia. Lekko grubszy u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi. Pokryty gęstą, długą sierścią, tworzącą puszysty „pióropusz” lub tren.
- Sierść: Kluczowa cecha rasy. Półdługa, podwójna. Podszerstek miękki i gęsty, włos okrywowy cienki, jedwabisty. Sierść nie powinna przylegać do ciała, lecz tworzyć wrażenie lekkości i puszystości. W dotyku bardzo miękka. Najdłuższa sierść tworzy „kryzę” wokół szyi (szczególnie wyraźną u kocurów) oraz „portki” na tylnych łapach.
- Umaszczenie: Tylko jedno – jednolicie niebieskie (szaroniebieskie). Pożądany jest średni odcień niebieskiego. Najważniejszą cechą jest srebrzysty tipping – końcówki włosów okrywowych są pozbawione pigmentu i odbijają światło, tworząc wrażenie, jakby sierść była przyprószona srebrem lub szronem. Ten efekt nadaje futru Nebelunga charakterystyczny blask. Trufla nosa – węglowo-szara, opuszki łap – liliowe lub różowo-liliowe.
Warto zaznaczyć, że kocięta Nebelunga mogą rodzić się z ledwo widocznymi „cieniami” pręgowania (tzw. „ghost tabby”), które z wiekiem całkowicie znikają, ustępując miejsca jednolitemu, niebieskiemu umaszczeniu. Również ostateczny rozwój sierści oraz nasycenie zielonego koloru oczu może trwać do dwóch lat.
