Szczegółowa historia pochodzenia rasy nowofundland
Historia nowofundlanda jest ściśle związana z kanadyjską wyspą o tej samej nazwie – surowym, lecz malowniczym krajem, gdzie te psy stały się niezastąpionymi pomocnikami rybaków. Dokładne pochodzenie rasy owiane jest tajemnicą, a istnieje kilka teorii. Jedna z najpopularniejszych głosi, że przodkami nowofundlandów były duże czarne „psy niedźwiedzie”, sprowadzone na wyspę przez wikingów około 1100 roku.
Po kolonizacji wyspy przez Europejczyków, począwszy od XVI wieku, te lokalne psy krzyżowały się z różnymi rasami, które przywozili ze sobą rybacy i kupcy z Anglii, Portugalii i Francji. Uważa się, że swój wkład wniosły portugalskie psy dowodne, duże psy pirenejskie i inne rasy typu mastifa. Rezultatem tego mieszania było pojawienie się dużego, silnego psa z gęstą, wodoodporną sierścią, błonami między palcami i wrodzoną pasją do wody.
Na wyspie nowofundlandy wykonywały najróżniejsze prace:
- Pomagały wyciągać z wody ciężkie sieci rybackie.
- Ratowały ludzi, którzy wpadli za burtę do lodowatej wody.
- Przewoziły ładunki, takie jak drewno i ryby, na saniach.
- Służyły jako niezawodni towarzysze i stróże osad rybackich.
W XVIII wieku brytyjscy marynarze zaczęli aktywnie wywozić te niezwykłe psy do Anglii. Ich heroizm i życzliwy charakter szybko zdobyły popularność wśród angielskiej arystokracji. Lord Byron poświęcił swojemu nowofundlandowi o imieniu Botswain słynną epitafium. Rasa stała się symbolem odwagi i szlachetności. Pierwszy wzorzec rasy został stworzony w Anglii w 1878 roku, a Amerykański Związek Kynologiczny uznał ją w 1886 roku. Co ciekawe, to właśnie nowofundlandy w swoim czasie pomogły uratować przed wyginięciem inną majestatyczną rasę – bernardyna. Kiedy populacja alpejskich ratowników znalazła się w zagrożeniu, do ich krwi dolano krew nowofundlandów, co pozwoliło odbudować rasę.
Jak wygląda nowofundland: wzorzec i wygląd
Nowofundland to pies, który imponuje swoją siłą i harmonią. Jego wygląd emanuje mocą, majestatem i spokojem. To masywne, muskularne zwierzę o dobrze rozwiniętym kośćcu, ale bez wrażenia ciężkości czy niezgrabności.
- Głowa: Masywna, z szeroką czaszką i lekko wypukłym sklepieniem. Stop (przejście od czoła do kufy) dobrze zaznaczony, ale nie ostry. Kufa krótka, kwadratowa, głęboka.
- Oczy: Niewielkie, głęboko osadzone i szeroko rozstawione. Kolor – ciemnobrązowy. Spojrzenie spokojne, łagodne i życzliwe.
- Uszy: Małe, trójkątne z zaokrąglonymi końcówkami. Osadzone po bokach głowy, ściśle przylegające do policzków.
- Tułów: Kompaktowy, z szeroką i głęboką klatką piersiową. Grzbiet szeroki i mocny, lędźwie muskularne.
- Ogon: Szeroki u nasady, mocny. W spoczynku zwisa w dół, w ruchu może się podnosić, ale nigdy nie jest zarzucany na grzbiet. Służy jako ster podczas pływania.
- Kończyny: Proste, równoległe, z potężnymi mięśniami. Łapy duże, okrągłe, z dobrze rozwiniętymi błonami między palcami – kluczowa cecha do pływania.
- Sierść: Podwójna, wodoodporna. Warstwa wierzchnia (włos okrywowy) długa, prosta lub lekko falista, w dotyku nieco szorstka i oleista. Podszerstek bardzo gęsty, miękki, nieprzemakalny nawet przy długim przebywaniu w wodzie.
Umaszczenie. Wzorzec uznaje trzy podstawowe umaszczenia:
- Czarne: Klasyczne i najbardziej rozpowszechnione umaszczenie. Kolor powinien być nasycony. Dopuszczalne są niewielkie białe plamy na klatce piersiowej, końcówkach łap i ogonie.
- Brązowe (brązowe lub czekoladowe): Kolor waha się od czekoladowego do brązowego. Wymagania dotyczące białych plam są takie same jak dla umaszczenia czarnego.
- Biało-czarne: To umaszczenie nosi historyczną nazwę „landseer” na cześć malarza Edwina Landseera, który często przedstawiał takie psy. Główny kolor to biały, z czarną „czapeczką” na głowie, czarnym „siodłem” na grzbiecie i czarną plamą na zadzie. W Europie Landseer (typ kontynentalny europejski) jest uznawany za osobną rasę, która charakteryzuje się wyższymi nogami i lżejszą budową.
