Norfolk Terrier

Historia norfolk terriera jest nierozerwalnie związana z jego najbliższym krewniakiem — norwich terrierem. Przez dziesięciolecia uważano je za jedną rasę, znaną pod wspólną nazwą „norwich terrier”. Ich ojczyzną jest Wschodnia Anglia, a zwłaszcza hrabstwa Norfolk i Norwich, gdzie w XIX wieku farmerzy potrzebowali małych, ale odważnych psów do walki z gryzoniami w stajniach i spichlerzach. Psy te były nie tylko pogromcami szkodników, ale także wspaniałymi towarzyszami, którzy wszędzie podążali za swoimi właścicielami.

Kluczową postacią w rozwoju rasy jest Frank „Roughrider” Jones, który na początku XX wieku aktywnie zajmował się hodowlą tych małych terierów roboczych. Jego psy, znane jako „terriery z Canterbury” lub „terriery Jonesa”, stały się podstawą dla współczesnej rasy. Były one popularne wśród studentów Uniwersytetu w Cambridge jako wierni towarzysze i maskotki.

Główną cechą, która ostatecznie rozdzieliła rasę, był kształt uszu. Istniały dwie odmiany: psy ze stojącymi, spiczastymi uszami („prick-eared”) oraz psy z wiszącymi, przylegającymi do policzków uszami („drop-eared”). Przez długi czas oba typy były krzyżowane ze sobą i wystawiane jako jedna rasa. Jednak w 1964 roku Angielski Kennel Club podjął historyczną decyzję: uznać je za dwie oddzielne rasy. Terriery ze stojącymi uszami zachowały nazwę norwich terrier, a te z wiszącymi uszami otrzymały nową oficjalną nazwę — norfolk terrier, na cześć swojego ojczystego hrabstwa. Ta decyzja pozwoliła każdej z ras rozwijać się według własnego standardu, zachowując jednocześnie wspólne korzenie i podobny temperament, co jeszcze bardziej zbliża je do cairn terriera.

Norfolk terrier to mały, krzepki, niskonożny pies o kompaktowej budowie i silnej muskulaturze. Sprawia wrażenie energicznego i wytrzymałego zwierzęcia, gotowego do pracy. Pomimo niewielkiego wzrostu, nie powinien wyglądać na delikatnego czy wątłego.

• Głowa: Szeroka czaszka, lekko zaokrąglona. Stop dobrze zaznaczony. Kufa klinowata, mocna, jej długość stanowi około jednej trzeciej długości części mózgowej. Szczęki są mocne, o zgryzie nożycowym.
• Oczy: Owalnego kształtu, ciemnobrązowe lub prawie czarne, głęboko osadzone. Spojrzenie jest żywe, inteligentne i czujne.
• Uszy: Średniej wielkości, w kształcie litery V, lekko zaokrąglone na końcach. Wiszą, przylegając do policzków i skierowane są do przodu. Ta cecha jest główną różnicą w stosunku do norwich terriera.
• Tułów: Kompaktowy, z krótkim, prostym grzbietem. Klatka piersiowa jest głęboka, a żebra dobrze wysklepione.
• Kończyny: Krótkie, proste i mocne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łapy są okrągłe, z grubymi poduszkami.
• Ogon: Dawniej tradycyjnie kopiowany w około połowie. Niekopiowany ogon jest średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies nosi go wysoko i prosto, ale nie zarzuca na grzbiet.
• Sierść: Podwójna, z twardym, prostym, „drucianym” włosem okrywowym i miękkim, gęstym podszerstkiem. Na szyi i ramionach sierść tworzy niewielką „grzywę”. Na głowie, uszach i kufie sierść jest krótka, z wyjątkiem niewielkich brwi i wąsów.
• Umaszczenie: Dopuszczalne są wszystkie odcienie rudej (od jasnopszenicznego do intensywnie czerwonego), czarno-podpalane (black and tan), a także grizzle (mieszanka włosów rudych, czarnych i siwych). Niewielkie białe znaczenia są dopuszczalne, ale niepożądane.

Charakter jest jedną z najbardziej atrakcyjnych cech norfolk terriera. To wesoły, odważny i bardzo towarzyski pies. Nie są podatne na nerwowość czy agresję, jak niektóre inne teriery, i świetnie czują się w rodzinie. Ich motto to „zawsze gotowy na przygodę”.

Relacje z rodziną: Norfolki uwielbiają być w centrum uwagi i brać udział we wszystkich rodzinnych sprawach. Silnie przywiązują się do swoich właścicieli i źle znoszą długotrwałą samotność. To nie jest pies, którego można zostawić na cały dzień w pustym mieszkaniu. Bardzo kochają dzieci i są gotowe bawić się z nimi godzinami, wykazując się niezwykłą cierpliwością. Jednak, jak w przypadku każdego psa, ważne jest, aby nauczyć dzieci, jak prawidłowo postępować ze zwierzęciem.

Relacje z innymi zwierzętami: Zazwyczaj norfolk terriery są przyjazne wobec innych psów, a nawet kotów, zwłaszcza jeśli dorastały razem. Nie należy jednak zapominać o ich łowieckiej przeszłości. Wrodzony instynkt może skłonić je do ścigania małych zwierząt, takich jak chomiki, świnki morskie czy wiewiórki. Ta cecha, właściwa wielu terierom roboczym, takim jak cairn terrier, wymaga kontrolowania podczas spacerów.

Inteligencja i aktywność: Są to bardzo inteligentne i bystre psy, które szybko się uczą. Jednocześnie mają typowy dla terierów upór, dlatego wychowanie musi być konsekwentne, ale łagodne. Na spacerach są ciekawskie i aktywne, uwielbiają odkrywać nowe miejsca, biegać i kopać doły. Jest to ich sposób na realizację instynktów łowieckich, więc nie należy ich za to surowo karać, a raczej skierować tę energię w spokojne tory — gry i treningi.

Norfolk terrier to mało wymagająca rasa, ale pewne aspekty pielęgnacji są niezwykle ważne dla utrzymania jego zdrowia i dobrego wyglądu.

Grooming i pielęgnacja sierści

Szorstka sierść norfolka wymaga specjalistycznej pielęgnacji. Główną procedurą jest ręczny trimming (skubanie), czyli usuwanie martwego włosa okrywowego. Pozwala to zachować prawidłową strukturę, twardość i nasycony kolor sierści, a także zminimalizować linienie w domu.

1. Regularne rozczesywanie: 2-3 razy w tygodniu wyczesuj psa specjalną szczotką lub metalowym grzebieniem, aby usunąć brud i zapobiec powstawaniu kołtunów.
2. Trymowanie: Profesjonalny trimming jest konieczny 2-3 razy w roku. Absolutnie nie zaleca się strzyżenia norfolka maszynką, ponieważ psuje to strukturę sierści — staje się ona miękka, matowa i traci swoje właściwości ochronne.
3. Kąpiel: Psa należy kąpać tylko w razie potrzeby, używając specjalnych szamponów do szorstkiej sierści. Częste mycie może przesuszyć skórę.
4. Inne zabiegi: Regularnie sprawdzaj uszy i oczy, czyszcząc je w razie potrzeby. Co miesiąc podcinaj pazury, jeśli nie ścierają się w naturalny sposób.

Aktywność fizyczna

Mimo małych rozmiarów, norfolk terriery to psy bardzo energiczne. Potrzebują codziennych spacerów trwających 40-60 minut. Oprócz zwykłych spacerów uwielbiają aktywne zabawy: aportowanie piłki, gonienie za frisbee, pokonywanie przeszkód. Można je angażować w psie sporty, takie jak mini-agility czy flyball, gdzie mogą wykazać się zwinnością i inteligencją.

Szkolenie norfolka może być zarówno łatwe, jak i skomplikowane. Z jednej strony są bardzo inteligentne i chętne do zadowolenia właściciela. Z drugiej — ich wrodzony upór i niezależność wymagają cierpliwości. Kluczem do sukcesu jest pozytywne wzmacnianie. Używaj smakołyków, pochwał i zabaw jako nagrody za prawidłowe wykonanie komend. Surowe metody i krzyki nie przyniosą rezultatu i mogą jedynie wystraszyć psa.

Wczesna socjalizacja jest niezwykle ważna. Od najmłodszych lat zaznajamiaj szczenię z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami. Pomoże mu to wyrosnąć na pewnego siebie i zrównoważonego psa. Chociaż norfolk jest bardziej uległy niż niektórzy jego kuzyni, na przykład cesky terrier, nadal potrzebuje konsekwentnego wychowania i jasno ustalonych granic, podobnie jak inne rasy, takie jak cairn terrier.

Norfolk terriery są ogólnie zdrową i długowieczną rasą. Jednak, jak wiele psów rasowych, mają predyspozycje do pewnych chorób genetycznych. Odpowiedzialni hodowcy testują swoje psy hodowlane, aby zminimalizować ryzyko. Ważne jest, aby być świadomym tych potencjalnych problemów zdrowotnych.

• Choroba zastawki mitralnej (MVD): Jest to najczęstszy problem zdrowotny u tej rasy, który zwykle ujawnia się w starszym wieku. Regularne badania u weterynarza-kardiologa pomogą wcześnie wykryć problem.
• Zwichnięcie rzepki (patella): Stan typowy dla wielu małych ras, w którym rzepka przesuwa się ze swojej normalnej pozycji.
• Dysplazja stawu biodrowego: Chociaż częściej występuje u dużych ras, może zdarzyć się również u norfolków.
• Problemy z oczami: Możliwe są zaćma i atrofia siatkówki.
• Choroby układu oddechowego: Czasami mogą pojawiać się problemy z tchawicą.

Ważne jest, aby wybierać szczenięta od sprawdzonych hodowców, którzy dostarczają informacji o zdrowiu rodziców. Regularne wizyty u weterynarza, odpowiednie żywienie, wystarczająca aktywność fizyczna i coroczne szczepienia są kluczem do długiego i szczęśliwego życia twojego pupila.

Prawidłowe żywienie to podstawa zdrowia każdego psa. Dla norfolk terriera najlepiej sprawdzi się wysokiej jakości sucha karma dla małych, aktywnych ras lub zbilansowana dieta naturalna. Ważne jest, aby nie przekarmiać psa, ponieważ mają one skłonność do tycia, co dodatkowo obciąża stawy i serce. Otyłość jest jedną z głównych przyczyn wielu chorób.

Dorosłego psa należy karmić 2 razy dziennie, rano i wieczorem. Wielkość porcji dobiera się indywidualnie, w zależności od wieku, wagi i poziomu aktywności zwierzęcia. Zawsze zapewnij psu dostęp do świeżej, czystej wody.

• „Demon w polu”: Pomimo uroczego wyglądu, norfolki zyskały ten przydomek ze względu na swoją nieustraszoność i wytrwałość podczas polowania na gryzonie.
• Ulubieniec studentów: W latach 30. XX wieku psy te były niezwykle popularne wśród studentów Uniwersytetu w Cambridge, którzy trzymali je jako towarzyszy w swoich pokojach.
• Praca w sforze: W przeciwieństwie do wielu innych terierów, które polują w pojedynkę, norfolki zostały wyhodowane do pracy w małych sforach, co tłumaczy ich towarzyskość i brak konfliktów w stosunku do innych psów.
• Rzadka rasa: Mimo swojej popularności, norfolk terrier pozostaje stosunkowo nieliczną rasą, co jest związane z niewielkimi miotami (średnio 2-3 szczenięta).

Czy norfolk terriery dużo szczekają?
Nie są to psy, które szczekają bez powodu. Zazwyczaj dają głos, aby ostrzec o przyjściu gości lub o czymś niezwykłym. Prawidłowe wychowanie pomoże kontrolować nadmierne szczekanie.

Czy nadają się dla niedoświadczonych właścicieli?
Tak, dzięki swojemu przyjaznemu i łatwo adaptującemu się charakterowi, norfolk terrier może być wspaniałym pierwszym psem. Ważne jest, aby być gotowym na konsekwentne szkolenie i zapewnić odpowiednią pielęgnację sierści.

Czy ta rasa jest hipoalergiczna?
Żadna rasa nie jest w 100% hipoalergiczna. Jednak dzięki szorstkiej sierści i minimalnemu linieniu (pod warunkiem regularnego trymowania), norfolki są często dobrze tolerowane przez osoby z łagodną alergią na sierść psa.

Ile kosztuje szczenię norfolk terriera?
Z powodu swojej względnej rzadkości i małych miotów, szczenięta norfolk terriera od odpowiedzialnych hodowców mogą być dość drogie. Cena zależy od rodowodu, reputacji hodowli i innych czynników. Utrzymanie przez całe życie zwierzęcia zawsze przewyższa kwotę początkową — i to należy rozważyć przed decyzją.