Historia rasy: od szczurołapa do kompana
Historia norfolk terriera jest nierozerwalnie związana z jego najbliższym krewniakiem — norwich terrierem. Przez dziesięciolecia uważano je za jedną rasę, znaną pod wspólną nazwą „norwich terrier”. Ich ojczyzną jest Wschodnia Anglia, a zwłaszcza hrabstwa Norfolk i Norwich, gdzie w XIX wieku farmerzy potrzebowali małych, ale odważnych psów do walki z gryzoniami w stajniach i spichlerzach. Psy te były nie tylko pogromcami szkodników, ale także wspaniałymi towarzyszami, którzy wszędzie podążali za swoimi właścicielami.
Kluczową postacią w rozwoju rasy jest Frank „Roughrider” Jones, który na początku XX wieku aktywnie zajmował się hodowlą tych małych terierów roboczych. Jego psy, znane jako „terriery z Canterbury” lub „terriery Jonesa”, stały się podstawą dla współczesnej rasy. Były one popularne wśród studentów Uniwersytetu w Cambridge jako wierni towarzysze i maskotki.
Główną cechą, która ostatecznie rozdzieliła rasę, był kształt uszu. Istniały dwie odmiany: psy ze stojącymi, spiczastymi uszami („prick-eared”) oraz psy z wiszącymi, przylegającymi do policzków uszami („drop-eared”). Przez długi czas oba typy były krzyżowane ze sobą i wystawiane jako jedna rasa. Jednak w 1964 roku Angielski Kennel Club podjął historyczną decyzję: uznać je za dwie oddzielne rasy. Terriery ze stojącymi uszami zachowały nazwę norwich terrier, a te z wiszącymi uszami otrzymały nową oficjalną nazwę — norfolk terrier, na cześć swojego ojczystego hrabstwa. Ta decyzja pozwoliła każdej z ras rozwijać się według własnego standardu, zachowując jednocześnie wspólne korzenie i podobny temperament, co jeszcze bardziej zbliża je do cairn terriera.
Standard rasy i wygląd norfolk terriera
Norfolk terrier to mały, krzepki, niskonożny pies o kompaktowej budowie i silnej muskulaturze. Sprawia wrażenie energicznego i wytrzymałego zwierzęcia, gotowego do pracy. Pomimo niewielkiego wzrostu, nie powinien wyglądać na delikatnego czy wątłego.
- Głowa: Szeroka czaszka, lekko zaokrąglona. Stop dobrze zaznaczony. Kufa klinowata, mocna, jej długość stanowi około jednej trzeciej długości części mózgowej. Szczęki są mocne, o zgryzie nożycowym.
- Oczy: Owalnego kształtu, ciemnobrązowe lub prawie czarne, głęboko osadzone. Spojrzenie jest żywe, inteligentne i czujne.
- Uszy: Średniej wielkości, w kształcie litery V, lekko zaokrąglone na końcach. Wiszą, przylegając do policzków i skierowane są do przodu. Ta cecha jest główną różnicą w stosunku do norwich terriera.
- Tułów: Kompaktowy, z krótkim, prostym grzbietem. Klatka piersiowa jest głęboka, a żebra dobrze wysklepione.
- Kończyny: Krótkie, proste i mocne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łapy są okrągłe, z grubymi poduszkami.
- Ogon: Dawniej tradycyjnie kopiowany w około połowie. Niekopiowany ogon jest średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies nosi go wysoko i prosto, ale nie zarzuca na grzbiet.
- Sierść: Podwójna, z twardym, prostym, „drucianym” włosem okrywowym i miękkim, gęstym podszerstkiem. Na szyi i ramionach sierść tworzy niewielką „grzywę”. Na głowie, uszach i kufie sierść jest krótka, z wyjątkiem niewielkich brwi i wąsów.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są wszystkie odcienie rudej (od jasnopszenicznego do intensywnie czerwonego), czarno-podpalane (black and tan), a także grizzle (mieszanka włosów rudych, czarnych i siwych). Niewielkie białe znaczenia są dopuszczalne, ale niepożądane.
