Historia rasy norweski elkhund (czarny)
Historia czarnego norweskiego elkhunda jest ściśle spleciona z kulturą i życiem codziennym ludów Skandynawii. Psy typu „elkhund” (co w tłumaczeniu oznacza „pies na łosie”) istniały na tych ziemiach od tysiącleci, o czym świadczą znaleziska archeologiczne, w tym szkielety psów datowane na 4000–5000 lat p.n.e. Te starożytne szpicowate psy były niezastąpionymi pomocnikami w polowaniach na dużą zwierzynę, taką jak łoś, niedźwiedź czy rosomak.
Początkowo nie istniał wyraźny podział elkhundów pod względem koloru. Jednak z czasem myśliwi zaczęli zauważać, że psy mniejsze i o czarnym umaszczeniu były bardziej zwinne i mniej widoczne w gęstych lasach, co dawało im przewagę podczas polowań. Mogły ciszej podkradać się do zdobyczy i były bardziej zwrotne. Mimo że wzmianki o czarnych „psach na łosie” pojawiają się już w XVI-XVII wieku, ukierunkowana selekcja rozpoczęła się znacznie później.
Oficjalne uznanie rasy nastąpiło na przełomie XIX i XX wieku. W 1877 roku na pierwszej wystawie psów w Norwegii zaprezentowano szarą odmianę rasy, która szybko zyskała popularność. Czarny elkhund pozostawał w cieniu swojego szarego krewnego i na początku XX wieku znalazł się na skraju wyginięcia. Uważano go za po prostu odmianę umaszczenia, a nie oddzielną rasę.
Ratownikiem rasy stał się entuzjasta-hodowca Johannes Finnen. Włożył on niewiarygodny wysiłek w zachowanie i popularyzację czarnych elkhundów. Dzięki jego upornej pracy oraz pracy innych hodowców, do połowy XX wieku populacja zaczęła się odradzać. Mimo to, czarny norweski elkhund jest dziś znacznie mniej rozpowszechniony niż jego szary odpowiednik, czyli szary norweski elkhund, czy też jamthund (szwedzki elkhund). Poza Skandynawią ta rasa jest prawdziwą rzadkością, ale w Norwegii jest nadal wysoko ceniona jako symbol narodowy i niezrównany pies myśliwski.
Jak wygląda norweski elkhund (czarny): wzorzec rasy
Czarny norweski elkhund to typowy przedstawiciel szpiców północnych: kompaktowy, kwadratowy, z dumnie uniesioną głową i ogonem ciasno zakręconym na grzbiecie. Jest nieco lżejszy i bardziej elegancki od swojego szarego krewnego.
- Głowa: Klinowata, sucha, stosunkowo szeroka między uszami. Czaszka lekko zaokrąglona, stop dobrze zaznaczony, ale nie ostry. Kufa stopniowo zwęża się ku nosowi.
- Oczy: Niewypukłe, owalne, ciemnobrązowe. Spojrzenie żywe, czujne i nieustraszone.
- Uszy: Wysoko osadzone, stojące, spiczaste na końcach. Bardzo ruchliwe, co świadczy o bystrym słuchu psa.
- Tułów: Kompaktowy, kwadratowy (długość ciała równa wysokości w kłębie). Grzbiet krótki, prosty i mocny. Klatka piersiowa głęboka, z dobrze rozwiniętymi żebrami.
- Ogon: Wysoko osadzony, ciasno zakręcony w pierścień i leżący na środku grzbietu. Pokryty gęstą sierścią.
- Kończyny: Mocne, proste, o mocnym kośćcu. Łapy małe, owalne, z ciasno zwartymi palcami.
- Sierść: Gęsta, zwarta, odporna na niepogodę. Składa się z krótkiego, miękkiego, czarnego podszerstka i dłuższego, szorstkiego włosa okrywowego. Sierść krótka na głowie i przedniej części kończyn, a dłuższa na szyi, klatce piersiowej i tylnej stronie kończyn.
- Umaszczenie: Wyłącznie błyszczący czarny. Dopuszczalna niewielka biała plama na klatce piersiowej lub białe „skarpetki” na łapach.
