Norweski kot leśny — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia norweskiego kota leśnego

Historia norweskiego kota leśnego owiana jest legendami i sięga głębi wieków, ściśle splatając się z mitologią oraz historią Skandynawii. Temu ulubieńcowi północnoeuropejskich właścicieli kotów przypisuje się zarówno lokalne, jak i południowe pochodzenie. Według jednej z najpopularniejszych wersji, przodkami współczesnych skogkattów były długowłose koty, przywiezione przez wikingów około XI wieku. Być może były to tureckie angory, sprowadzone z Cesarstwa Wschodniorzymskiego (Bizancjum), lub inne długowłose rasy z Bliskiego Wschodu. Znajdując się w surowych warunkach Skandynawii, koty te przez wieki adaptowały się, rozwijając gęstą, wodoodporną sierść, mocną budowę ciała oraz doskonałe umiejętności łowieckie, niezbędne do przetrwania w lasach.

Inna teoria sugeruje, że norweskie koty leśne pochodzą od krótkowłosych kotów, sprowadzonych przez Rzymian do Europy Północnej, które następnie skrzyżowały się z kotami długowłosymi, być może syberyjskimi, lub też rozwinęły dłuższą sierść w wyniku naturalnej mutacji i selekcji w zimnym klimacie. Istnieje również wersja o powiązaniach z dzikimi kotami leśnymi ze Szkocji.

Koty te znalazły nawet swoje miejsce w skandynawskiej mitologii. Legendy opowiadają o „leśnych wróżkach” lub „troll-kotach” olbrzymich rozmiarów, z puszystymi ogonami, które potrafiły wspinać się po skałach. Uważa się, że bogini miłości i piękna, Freja, podróżowała rydwanem zaprzężonym w dwa duże, szare koty, które opisem bardzo przypominają właśnie norweskie koty leśne.

Przez wieki koty te były zwykłymi mieszkańcami norweskich farm i lasów, cenione za swoje zdolności łowieckie. Jednak w XX wieku, szczególnie po II wojnie światowej, rasa znalazła się na skraju wyginięcia z powodu niekontrolowanego krzyżowania z krótkowłosymi kotami domowymi. Dopiero dzięki wysiłkom entuzjastów, w szczególności Carla-Fredrika Nordane, w latach 30. XX wieku rozpoczęto prace nad zachowaniem i standaryzacją rasy. W 1938 roku norweski kot leśny został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie w Oslo.

Systematyczne prace przerwała wojna, ale wznowiono je w latach 60. i 70. XX wieku. W 1972 roku rasa otrzymała wstępny standard w Norwegii, a w 1977 roku została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Felinologiczną (FIFe). Dziś norweski kot leśny jest narodową rasą Norwegii i cieszy się ogromną popularnością na całym świecie, symbolizując dziką urodę i wytrzymałość północnej przyrody.

Jak wygląda norweski kot leśny: standard rasy

Norweski kot leśny to duże, silne i eleganckie zwierzę, którego wygląd emanuje mocą i adaptacją do surowych warunków. Jego aparycja harmonijnie łączy dziką grację z domowym ciepłem.

• Ogólny wygląd: Duży, mocny kościec, wydłużone, muskularne ciało. Sprawia wrażenie siły i zwinności. Pełny rozwój (rozmiaru i sierści) osiąga dopiero w wieku 3–5 lat.
• Głowa: Ma kształt trójkąta równobocznego (patrząc od przodu). Profil długi i prosty, bez „stopu” (załamania między czołem a nosem). Podbródek mocny, co nadaje pyskowi zdecydowanego wyglądu.
• Uszy: Duże, szerokie u nasady, z zaostrzonymi końcówkami. Wysoko i szeroko osadzone, kontynuują linię trójkąta głowy. Pożądane są rysie pędzelki na końcówkach oraz gęste pęczki sierści wewnątrz małżowiny usznej, co nadaje im dzikiego wyglądu, podobnie jak u niektórych innych ras, takich jak Pixiebob. Inne rasy, jak na przykład American Curl, również wyróżniają się unikalnymi uszami, choć o zupełnie innej budowie.
• Oczy: Duże, migdałowatego kształtu, wyraziste. Osadzone lekko skośnie. Kolor oczu może być dowolny (zielony, złoty, miedziany), często harmonizuje z umaszczeniem sierści. U białych kotów możliwe są niebieskie oczy lub heterochromia (oczy różnego koloru).
• Ciało: Długie, masywne, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą. Klatka piersiowa szeroka.
• Kończyny i Łapy: Nogi mocne, wysokie. Tylne łapy nieco dłuższe od przednich, co nadaje kotu charakterystycznej „postawy” i pomaga w skokach oraz wspinaczce. Łapy duże, okrągłe, z gęstymi pęczkami sierści między palcami (tzw. „śniegowce”, które pomagały poruszać się po śniegu).
• Ogon: Długi (w idealnym przypadku równy długości ciała od nasady szyi do nasady ogona), bardzo puszysty, podobny do lisiego. Kot często trzyma go wysoko uniesionym.
• Sierść: Główna duma rasy – luksusowa podwójna sierść, idealnie chroniąca przed zimnem i wilgocią. Składa się z:
  • Długich, twardych, błyszczących i wodoodpornych włosów okrywowych, które pokrywają grzbiet i boki.
  
  
  • Bardzo gęstego, miękkiego, wełnistego podszerstka, który zapewnia izolację termiczną.
  
  
  
  Sierść wykazuje wyraźne zmiany sezonowe: zimą jest znacznie gęstsza i dłuższa, z okazałym kołnierzem („grzywą”) wokół szyi i piersi, a także gęstymi „portkami” na tylnych łapach. Latem sierść staje się krótsza i mniej gęsta, chociaż puszysty ogon i „rysie” pędzelki pozostają.

Umaszczenie norweskiego kota leśnego

Standardy rasy dopuszczają dużą różnorodność umaszczeń i wzorów sierści norweskich kotów leśnych. Wyjątek stanowią jedynie te, które wskazują na hybrydyzację z innymi rasami.