Nova Scotia Duck Tolling Retriever — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Historia Nova Scotia Duck Tolling Retrievera jest ściśle związana z tradycjami łowieckimi Kanady, a konkretnie z hrabstwem Yarmouth w Nowej Szkocji. Rasa zaczęła kształtować się na początku XIX wieku, kiedy myśliwi potrzebowali niewielkiego, ale wytrzymałego psa, zdolnego nie tylko do aportowania ubitej zwierzyny z wody, ale także do pełnienia unikalnej funkcji - „tollingu”. Tolling (od średnioangielskiego „tollen” - „kusić”, „zwabiać”) to proces, podczas którego pies bawi się na brzegu, rzucając patyki i goniąc za nimi, czym przyciąga uwagę ciekawskich kaczek i gęsi, zmuszając je do podpłynięcia bliżej na odległość strzału myśliwego. Po strzale pies, podobnie jak inne retrievery, rzuca się do wody po zdobycz.

Do stworzenia tego wyjątkowego myśliwego użyto prawdziwego koktajlu ras. Uważa się, że podstawą były lokalne indiańskie psy-wabiki oraz rasy europejskie, sprowadzone przez osadników. Wśród przodków tollera wymienia się takie psy, jak chesapeake bay retriever, angielskie spaniele, irlandzkie setery i, być może, drobne odmiany collie dla inteligencji i instynktów pasterskich. Istnieje również bardzo prawdopodobna teoria o bliskim związku z holenderską rasą kooikerhondje, który był wykorzystywany do podobnego typu polowania na kaczki w specjalnych pułapkach. Zewnętrzne podobieństwo i cechy użytkowe tych dwóch ras są zbyt oczywiste, aby je ignorować. Rozwój rasy koncentrował się na cechach użytkowych, a nie na wyglądzie, co pozwoliło stworzyć funkcjonalnego i zdrowego psa. Kanadyjski Związek Kynologiczny (CKC) oficjalnie uznał rasę dopiero w 1945 roku. Poza Kanadą, zwłaszcza w USA i Europie, tollery zaczęły zyskiwać popularność znacznie później, głównie w latach 80. XX wieku, a dziś są ulubieńcami aktywnych rodzin i sportowców w krajach skandynawskich.

Standard rasy i wygląd zewnętrzny

Nova Scotia Duck Tolling Retriever to pies średniej wielkości, o mocnej, zwartej i harmonijnej budowie. Ma silne kości i dobrze rozwiniętą muskulaturę, co świadczy o jego sile, wytrzymałości i zwinności. Wyraz pyska jest nieco melancholijny, ale w momencie pracy lub zabawy natychmiast zmienia się w wyraz intensywnej koncentracji i podniecenia.

• Głowa: Czaszka szeroka, lekko klinowata. Stop (przejście od czoła do kufy) umiarkowany. Kufa zwęża się ku nosowi, ale nie jest spiczasta.
• Oczy: Kształtu migdałowego, średniej wielkości, szeroko rozstawione. Kolor waha się od bursztynowego do brązowego, harmonizując z umaszczeniem sierści.
• Uszy: Trójkątne, średniej wielkości, osadzone wysoko i nieco z tyłu czaszki. Są pokryte krótką sierścią z długimi frędzlami na tylnej krawędzi.
• Tułów: Grzbiet krótki i prosty. Klatka piersiowa głęboka, zapewniająca wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc. Żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate.
• Ogon: Jest przedłużeniem linii grzbietu, szeroki u nasady, obficie pokryty sierścią (tzw. „pióro”). Podczas ruchu i pracy pies trzyma ogon wysoko, stale nim poruszając.
• Sierść: Podwójna, wodoodporna. Podszerstek miękki i gęsty, a włos okrywowy średniej długości, miękki w dotyku, może być lekko falisty na grzbiecie, poza tym prosty. Na szyi, gardle i tylnej części ud sierść jest dłuższa.
• Umaszczenie: Różne odcienie rudawe lub pomarańczowe. Często występują białe znaczenia na jednym lub kilku z następujących miejsc: końcówka ogona, łapy (nie wyżej niż nadgarstek), klatka piersiowa i „gwiazdka” na czole. Brak białych znaczeń nie jest wadą.