Otterhound

Historia otterhounda sięga głębokiego średniowiecza. Pierwsze wzmianki o psach specjalizujących się w polowaniu na wydry datuje się na okres panowania króla Jana (lata 1199-1216). W tamtych czasach wydra była uważana nie tylko za szkodnika niszczącego ryby w stawach klasztornych i szlacheckich, ale za poważne zagrożenie dla rybołówstwa. Do walki z tym zwinnym wodnym drapieżnikiem potrzebny był pies o szczególnej konstrukcji: silny, wytrzymały, zdolny godzinami pływać w lodowatej wodzie i posiadający fenomenalny węch.

Uważa się, że w kształtowaniu rasy brały udział starożytne bloodhoundy (które dały rasie niesamowity nos), różne typy szorstkowłosych terierów i gryfonów. To łączy je z innymi rasami myśliwskimi, takimi jak gończy łotewski, chociaż ich specjalizacja jest zupełnie inna. Rozkwit rasy przypadł na XIX wiek, kiedy polowanie na wydry stało się popularnym sportem brytyjskiej arystokracji. Sforry otterhoundów, które swoim głębokim, muzycznym szczekaniem oznajmiały znalezienie tropu, były dumą wielu posiadłości.

Jednak w XX wieku sytuacja zmieniła się diametralnie. Populacja wydr w Wielkiej Brytanii gwałtownie spadła, a opinia publiczna zaczęła sprzeciwiać się krwawym sportom. W 1978 roku polowanie na wydry zostało oficjalnie zakazane. Był to cios dla rasy – duże, drogie w utrzymaniu i wąsko wyspecjalizowane psy stały się niepotrzebne. Na szczęście grupa entuzjastów podjęła się ratowania tej unikalnej puli genowej, przekwalifikowując otterhounda na psa do towarzystwa i psa wystawowego.

Otterhound to pies o potężnej, ale nie ociężałej budowie. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to jego sierść i głowa. Głowa jest majestatyczna, głęboka, pokryta sierścią tworzącą charakterystyczne wąsy i brodę, co nadaje psu wygląd mądrego starca. Uszy są długie, wiszące, „skręcone w trąbkę” (cecha charakterystyczna), co pomaga zbierać zapachy i kierować je prosto do nosa.

Błony pławne na łapach. To chyba najbardziej znana cecha rasy. Łapy otterhounda są duże, okrągłe, z dobrze rozwiniętymi błonami między palcami. Czyni to z nich bezkonkurencyjnych pływaków, zdolnych do pokonywania znacznych dystansów pod prąd.

Sierść. Futro otterhounda jest unikalne. Jest podwójne: miękki, gęsty, oleisty podszerstek, który nie przepuszcza wody do skóry, oraz szorstki włos okrywowy o długości 4-8 cm. W dotyku sierść może wydawać się nieco tłusta – to norma, naturalna ochrona przed wodą. Pod względem struktury sierści i wymagań pielęgnacyjnych przypominają nieco taką rasę jak gryfon nivernais, który również słynie ze swojej „kudłatości” i wytrzymałości w zaroślach.

Jeśli oczekujecie od otterhounda bezwzględnego posłuszeństwa owczarka, lepiej rozejrzyjcie się za inną rasą. To klasyczny ogar – niezależny, uparty, ale bezgranicznie dobroduszny. Właściciele często opisują je jako „wielkich klaunów”. Uwielbiają się bawić, mogą być niezdarne w domu (uwaga na wazony na niskich stolikach!) i kochają towarzystwo.

• Przyjacielskość. Agresja jest obca tej rasie. Cieszą się z gości, dzieci, innych psów. Jednak ich rozmiary i żywiołowa radość mogą być problemem dla bardzo małych dzieci.
• Głos. „Muzyka” otterhounda to osobny temat. One nie po prostu szczekają, one „śpiewają”. Ich głos to głęboki, rezonujący bas, który słychać z odległości kilometrów. Lubią też „mruczeć” i wydawać różne zabawne dźwięki podczas rozmowy z właścicielem.
• Instynkt łowiecki. Nos rządzi mózgiem. Jeśli otterhound poczuje interesujący zapach, „głuchnie” na komendy. Dlatego spacery bez smyczy w mieście to temat tabu.

Porównując je do mniej myśliwskich ras, na przykład biorąc pod uwagę odisa, który jest idealnie przystosowany do mieszkania w bloku i zorientowany na człowieka, otterhound potrzebuje znacznie więcej przestrzeni i zrozumienia dla swojej pierwotnej natury. To nie sługa, ale partner w przygodach.

Szkolenie otterhounda wymaga anielskiej cierpliwości i poczucia humoru. Są inteligentne, ale ich inteligencja jest ukierunkowana na rozwiązywanie własnych zadań (jak zdobyć jedzenie ze stołu lub jak znaleźć źródło zapachu), a nie na wykonywanie komendy „siad” po raz dziesiąty. Ostre metody nie działają – pies po prostu zamknie się w sobie lub obrazi. Tylko pozytywne wzmocnienie, smakołyki i zabawa.

Ważne jest, aby zrozumieć, że dojrzewają powoli. Dwuletni pies może mieć ciało giganta i mózg naiwnego szczeniaka. Socjalizacja musi być wczesna, aby nauczyć tego olbrzyma ostrożnego obchodzenia się z mniejszymi stworzeniami.

Otterhound to „brudny” pies w tym sensie, że przyciąga do siebie wszystko: rzepy, gałązki, błoto i oczywiście wodę. Szczególnej uwagi wymaga broda. Za każdym razem, gdy pies pije, zanurza pysk głęboko w misce, a potem, podnosząc głowę, urządza „prysznic” dla wszystkiego dookoła. Doświadczeni właściciele trzymają ręczniki w każdym pokoju.

Sierść nie wymaga strzyżenia (z wyjątkiem higienicznego), ale potrzebuje regularnego wyczesywania (minimum raz w tygodniu), aby zapobiec powstawaniu kołtunów. Częste mycie nie jest zalecane, aby nie zmyć ochronnej warstwy tłuszczu, ale łapy i brzuch trzeba będzie opłukiwać po każdym spacerze w niepogodę.

Jak większość dużych ras, otterhound ma swoje słabe punkty. Dzięki wysiłkom klubów rasy, choroby genetycne są dokładnie monitorowane, ale przyszły właściciel powinien o nich wiedzieć.

Co ciekawe, mimo swojej masywności, otterhoundy są dość wytrzymałe. Ich zapotrzebowanie na ruch jest duże, ale nie ekstremalne. Długie spacery piesze, możliwość popływania – to idealny tryb. A propos, jeśli rozważacie aktywne psy myśliwskie, zwróćcie uwagę także na grand basset griffon vendéen – to kolejna kudłata rasa, która potrzebuje aktywności, choć ma nieco inne gabaryty.

Właśiciele otterhoundów często spierają się, co jest lepsze – sucha karma czy żywienie naturalne. Z punktu widzenia fizjologii, obie opcje są akceptowalne, jeśli są zbilansowane. Ale jest pewien niuans, o którym milczą podręczniki, a krzyczą hodowcy – to broda.

• Sucha karma. To wybór większości właścicieli tej rasy. Dobrej jakości krokiety klasy super-premium lub holistic (koniecznie z oznaczeniem „Large Breed” lub „Giant”) pomagają utrzymać zęby w czystości, a co najważniejsze – mniej brudzą sierść na pysku. Ważne, by wybierać karmę z chondroprotektorami (glukozamina, chondroityna) dla wsparcia stawów.
• Żywienie naturalne (BARF). Mięso, podroby, warzywa. To zdrowe, ale przygotujcie się na to, że po każdym posiłku będziecie musieli myć psu pysk. Kasze i rzadkie zupy są kategorycznie niezalecane – kisną w gęstej sierści brody, tworząc idealne środowisko dla bakterii i nieprzyjemnego zapachu.

Woda musi być dostępna zawsze, ale kontrolujcie, aby rozgrzany pies po bieganiu nie wypił od razu litra wody – to również może sprowokować skurcz żołądka.

Zalety (+)

• Unikalny wygląd i ekskluzywność (mało prawdopodobne, że spotkasz drugiego takiego na spacerze).
• Brak agresji wobec ludzi, przyjazny charakter.
• Świetnie dogadują się z innymi psami (nawyk życia w sforze).
• Wysoka inteligencja i zdolność do podejmowania samodzielnych decyzji.

Wady (-)

• Trudna pielęgnacja sierści i brody („mokra broda” wszędzie).
• Specyficzny zapach „psiny” (zwłaszcza gdy jest mokry), który może być silniejszy niż u innych ras.
• Głośny głos, który może nie spodobać się sąsiadom.
• Upór w tresurze.
• Wysoka cena i trudność w nabyciu szczeniaka (długie kolejki).

Ta rasa jest pełna niespodzianek, które odkrywa się przy bliższym poznaniu.

1. Węch działający w wodzie. Otterhound potrafi wyczuć „smak” śladu wydry w wodzie nawet kilka godzin po tym, jak zwierzę przepłynęło. Ich nos jest tak czuły, że niektóre osobniki są wykorzystywane przez ratowników do poszukiwania ludzi w wodzie.
2. Genetyczna rzadkość. Na świecie rodzi się mniej niż 50 miotów rocznie. W Wielkiej Brytanii zostały wpisane na listę zagrożonych ras rodzimych, ponieważ ich liczebność jest krytycznie mała.
3. Długowieczni wśród gigantów. Jak na swój rozmiar (do 50 kg), żyją dość długo – często osiągają wiek 12-13 lat, zachowując aktywność do starości.
4. Kameleony koloru. Szczenięta otterhounda często rodzą się czarne lub ciemne, a z wiekiem ich sierść „rozkwita”, zmieniając kolor na jaśniejszy pszeniczny, szary („grizzly”) lub piaskowy.

Czy otterhound nadaje się do mieszkania?
Teoretycznie tak, jeśli mieszkanie jest przestronne, a właściciele są gotowi na długie spacery i dużą ilość sierści/brudu. Ale idealną opcją jest dom prywatny z solidnie ogrodzonym terenem (mają skłonność do włóczęgostwa, jeśli wyczują ciekawy zapach).

Jak odnoszą się do kotów?
Jeśli szczeniak wychował się z kotem – będą przyjaciółmi. Ale uciekający obcy kot automatycznie staje się zdobyczą. Instynkt pościgu jest u nich bardzo silny.

Czy mocno linieją?
Tak, i proces ten jest prawie ciągły. Podszerstek wypada, a długi włos okrywowy może go zatrzymywać, tworząc kołtuny. W okresie sezonowego linienia ilość sierści w domu wzrasta wielokrotnie.