Charakter i temperament
Jedną z najbardziej wyróżniających cech spaniela pikardyjskiego jest jego tak zwany „przełącznik” (off switch). Jest to cecha wysoko ceniona przez myśliwych: w polu czy w lesie - jest to niestrudzony, energiczny, pełen pasji i determinacji pracownik, ale wystarczy, że przekroczy próg domu, a zamienia się w spokojnego, łagodnego i zrównoważonego towarzysza. Jest szczęśliwy, mogąc po prostu leżeć u stóp właściciela lub drzemać na kanapie.
To pies niezwykle zorientowany na człowieka. Tworzy głęboką więź ze swoją rodziną i pragnie być blisko niej. Pikardyńczyki źle znoszą samotność i nie nadają się do trzymania w kojcu czy na łańcuchu. Potrzebują stałego kontaktu z człowiekiem. Zazwyczaj bardzo dobrze dogadują się z dziećmi, wykazując się delikatnością i cierpliwością. Są również zazwyczaj przyjazne wobec innych psów, ponieważ historycznie pracowały w sforach.
Jednocześnie nie należy zapominać o jego silnym instynkcie myśliwskim. Wrodzony pęd do ścigania zdobyczy (ptaków, królików, wiewiórek) ma we krwi. Oznacza to, że podczas spacerów w miejscach nieogrodzonych zawsze powinien być na smyczy, jeśli nie jesteś pewien jego doskonałego posłuszeństwa. Z mniejszymi zwierzętami domowymi, takimi jak koty, chomiki czy ptaki ozdobne, współżycie może być problematyczne, jeśli nie wychowywał się z nimi od wczesnego szczenięctwa.
Spaniele pikardyjskie są inteligentne i chętne do sprawiania przyjemności, ale jednocześnie mogą być nieco „miękkie” lub wrażliwe. Powoli dojrzewają, pozostając „szczeniakami” w sercu dość długo. Jest to ważne do uwzględnienia podczas szkolenia.
Szkolenie i socjalizacja
Szkolenie spaniela pikardyjskiego to równowaga między cierpliwością a konsekwencją. Są inteligentne i mają silną chęć do sprawiania przyjemności, co czyni je dość łatwymi do nauki... jeśli używasz odpowiedniego podejścia.
Złota zasada - tylko pozytywne wzmocnienie. Pikardyńczyki to bardzo wrażliwe („miękkie”) psy. Nie tolerują ostrych metod, krzyku, kar fizycznych ani gwałtownych szarpnięć smyczą. Doprowadzi to tylko do tego, że pies się „zamknie”, przestraszy i odmówi współpracy. Doskonale reagują na pochwały, smakołyki i motywację do zabawy. Nauka powinna być zabawą, prowadzoną w krótkich sesjach, aby pies się nie nudził.
Ważne jest, aby pamiętać o ich powolnym dojrzewaniu. Fizycznie mogą wyglądać na dorosłe w wieku roku, ale psychicznie pozostają szczeniakami do dwóch-trzech lat. Nie należy wymagać od nich zbyt wiele i zbyt wcześnie. Cierpliwość to Twoje najlepsze narzędzie.
Wczesna socjalizacja jest obowiązkowa. Należy zapoznawać szczeniaka z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi psami w pozytywnym, kontrolowanym środowisku. Pomoże mu to wyrosnąć na pewnego siebie i zrównoważonego psa. Szczególną uwagę należy zwrócić na kontrolę instynktu myśliwskiego i naukę niezawodnego przywołania.
Zalety i wady rasy
Zanim zdecydujesz się na spaniela pikardyjskiego, ważne jest, aby trzeźwo ocenić wszystkie zalety i wady tej wyjątkowej rasy.
Zalety i wady rasy · 6
| ✅ Zalety | ❌ Wady |
|---|---|
| Znakomity „przełącznik”: Bardzo energiczny na polowaniu, ale spokojny i łagodny w domu. | Ekstremalne potrzeby w zakresie aktywności fizycznej: Nie nadaje się do mieszkania ani dla osób mało aktywnych. Wymaga godzin aktywności każdego dnia. |
| Wysoka inteligencja: Inteligentny, szybko się uczy i chce zadowolić właściciela. | Bardzo wysoki instynkt łowiecki: Nie można mu ufać bez smyczy; może polować na koty i inną drobną zwierzynę. |
| Wspaniały pies rodzinny: Łagodny i cierpliwy wobec dzieci, przyjazny dla ludzi i innych psów. | Wrażliwy charakter: Nie toleruje ostrych metod szkolenia. Wymaga cierpliwości i pozytywnego wzmocnienia. |
| Stosunkowo prosta pielęgnacja: Sierść nie wymaga częstego trymowania ani skomplikowanej pielęgnacji, jedynie regularnego czesania. | Skłonność do infekcji uszu: Wymaga stałej i starannej pielęgnacji uszu. |
| Wszechstronność: Doskonały myśliwy, pływak i towarzysz aktywnego wypoczynku. | Powolne dojrzewanie: Pozostaje psychicznie „szczeniakiem” do 2–3 lat, co wymaga cierpliwości. |
| Zdrowie: nie sporządzono rasowej listy chorób dziedzicznych — „nieopisane” znaczy „niezbadane”, a nie „nie ma”. | Rzadkość: Bardzo trudno znaleźć szczeniaka. Poza Francją jest ich bardzo mało, co oznacza wysoką cenę i długie kolejki. |
