Podenco Сampanero

Rasa o tak melodyjnej nazwie – Podenco campanero – ma głębokie hiszpańskie korzenie. Od dawna psy te służyły lokalnym rolnikom na południu Hiszpanii jako stróże i niezastąpieni pomocnicy podczas polowań. Samo słowo „Campanero” można tłumaczyć jako „dzwonnik” lub kojarzyć z czymś, co widać z daleka. Istnieje teoria, że dzięki swojemu jaskrawobiałemu umaszczeniu psy te „świeciły” na polach niczym punkty orientacyjne dla myśliwych, albo też ich szczekanie było donośne niczym bicie dzwonu.

Z takim pupilem można było ruszać zarówno na zająca, jak i na grubszą zdobycz – dzika czy jelenia. Ten silny i oddany pies zawsze stawał w obronie swojego pana. Jednocześnie nie jest mu właściwa zbędna agresja wobec ludzi, co czyni go unikatem wśród ras użytkowych. Często ta odmiana jest traktowana jako duży szorstkowłosy wariant podenco z Andaluzji, jednak campanero posiadają swoje unikalne cechy, które wyróżniają je w oczach miłośników.

Te wspaniałe cechy sprawiły, że Podenco campanero zyskały popularność również poza swoją historyczną ojczyzną. Dziś nietrudno spotkać je w różnych krajach Europy, gdzie przedstawiciele rasy stają się ukochanymi towarzyszami. Mimo uznania ludowego i popularności w wąskich kręgach „rehaleros” (właścicieli sfor myśliwskich), prastara rasa Podenco campanero jako odrębna jednostka wciąż nie została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), która zalicza je do grupy podenco andaluzyjskich.

To duży biały pies o mocnej, lecz eleganckiej budowie ciała i charakterystycznej szorstkiej sierści. Wygląd Podenco campanero jasno dowodzi jego pokrewieństwa z inną hiszpańską rasą – podenco andaluzyjskim. Jednak campanero są zazwyczaj masywniejsze i mają bardziej „wiejski”, rustykalny wygląd.

• Głowa: Ma kształt ściętego stożka, typowy dla chartów i podenco. Jest wydłużona, ale niezbyt wąska.
• Uszy: Duże, trójkątne, stojące. Gdy pies jest czujny, są skierowane prosto w górę lub do przodu. W stanie spoczynku mogą być lekko rozłożone na boki.
• Sierść: Ważny wyróżnik to struktura okrywy włosowej. Jest ona szorstka, twarda w dotyku. Sierść układa się w niezbyt krótkie pasma, tworząc charakterystyczną „bródkę” na pysku i włochatą „kryzę” na piersi psa. Chroni to zwierzę przed kolczastymi zaroślami podczas biegu.
• Umaszczenie: Przeważnie czysto białe. Pozwala to łatwo odróżnić psa w gęstych zaroślach. Spotyka się też przedstawicieli rasy z plamami w jasnych odcieniach (cytrynowym lub cynamonowym).
• Tułów: Grzbiet prosty i umięśniony, klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co zapewnia doskonałą aerodynamikę.

Energetyczny temperament zdradza w Podenco campanero prawdziwego Hiszpana. Zna on smak hazardu na polowaniu, z gorliwością podchodzi do obowiązków stróża i potrafi kochać naprawdę mocno. W odróżnieniu od delikatniejszych ras, takich jak podenco kanaryjski, campanero ma bardziej zrównoważoną psychikę, choć pozostaje namiętnym myśliwym.

Aktywna natura psa zmienia się w zaskakująco łagodną w obecności dzieci. Z czułością traktuje maluchy i chętnie bierze udział w zabawach. Przyjazny charakter, posłuszeństwo i wysoka inteligencja przekształciły czworonożnego łowcę w doskonałego towarzysza. Warto jednak pamiętać o kilku niuansach:

1. Niezależność. Ten pies przywykł do samodzielnego podejmowania decyzji podczas polowania, dlatego czasem może wydawać się uparty.
2. Skłonność do ucieczek. Cechą charakterystyczną jest pociąg do wędrówek. Zapach zwierzyny może powieść go daleko od domu. Ogrodzenie musi być wysokie i solidne.
3. Instynkt stróżujący. Choć pies jest wierny swoim właścicielom i uważa za obowiązek chronić ich przed niebezpieczeństwem, rzadko atakuje pierwszy bez prowokacji.

Przedstawiciela tej rasy nie warto trzymać w ciasnym miejskim mieszkaniu. Oczywiście, codzienne długie spacery i ćwiczenia fizyczne pomogą mu rozładować naturalną energię, jednak to niewielka rekompensata za ograniczoną przestrzeń życiową. Podenco campanero to przede wszystkim pies farmerski, potrzebuje dużo ruchu, akcji i swobody. Podmiejskie krajobrazy ucieszą psa znacznie bardziej niż osiedlowy chodnik.

Ponadto, własne podwórko zwolni gospodarzy ze znacznych nakładów czasu na spacery. Ogólnie rzecz biorąc, Podenco campanero to niewymagający domownicy:

• Czesanie: Szorstka sierść nie wymaga częstego czesania. Wystarczy raz w tygodniu przejść się specjalną szczotką lub furminatorem, aby usunąć martwe włosy.
• Kąpiel: Charakterystyczny biały kolor nie wymaga ciągłego mycia. Struktura włosa jest taka, że błoto wysycha i samo odpada. Kąpać psa z szamponem warto nie częściej niż 3-4 razy w roku.
• Łapy: Po aktywnych biegach sprawdzajcie poduszki łap pod kątem skaleczeń lub wbitych kolców.

Naturalna inteligencja przedstawicieli rasy Podenco campanero sprzyja skutecznemu szkoleniu, ale ma ono swoje osobliwości. To nie owczarek, który będzie zaglądał wam w oczy w oczekiwaniu na komendę. To partner.

Należy pamiętać, że te zwierzaki nie mogą żyć bez pracy i wysiłku fizycznego. Aby pies nie uciekał za zewem instynktu myśliwskiego, trzeba zapewnić mu wystarczająco dużo zajęć i treningów. Jeśli nie planujecie polowań, zajmijcie się coursingiem (pogonią za mechanicznym zającem) lub agility. Podobne metody treningowe stosuje się w przypadku ogara hiszpańskiego (Sabueso Español).

Bystrość właściwa tym białym psom, ich komunikatywność i aktywna natura pomagają w nauce. Po hiszpańsku campanero oznacza „dzwonnik”: pozwala to przypuszczać, że lekcje z tym psem raczej nie będą przebiegać cicho. Stosujcie wyłącznie pozytywne wzmocnienie – przysmaki i pochwały. Szorstkość może zmusić psa do zamknięcia się w sobie.

Aktywny Podenco campanero potrzebuje zbilansowanej diety, szczególnie w okresach zwiększonego wysiłku. Menu tego psa w większej mierze składa się ze składników białkowych, reszta przypada na węglowodany złożone i warzywa.

Podstawy diety

Stosując naprzemiennie dania mięsne i rybne, należy pamiętać, że wartość odżywcza tych ostatnich jest niższa. Z kolei drób jest bardziej pożywny niż kawałek mięsa o tej samej wadze (wołowiny). Psy dobrze przyswajają gotowane jajka, można im też podawać produkty fermentowane (twaróg, kefir).

Odrobina oleju w menu pupila znacznie poprawi wygląd jego sierści. Ważne: Podenco campanero nie wolno zabierać na aktywny spacer czy służbę wcześniej niż 4-5 godzin po sytym obiedzie, aby uniknąć skrętu żołądka, do którego skłonnosci mają wszystkie psy z głęboką klatką piersiową.

Użytkowa przeszłość podarowała tej farmerskiej rasie żelazną wytrzymałość i zdolność adaptacji do różnej pogody. Bliski krewny campanero – podenco andaluzyjski – w ekstremalnych warunkach potrafi kilka dni obyć się bez jedzenia. Ale to nie oznacza, że domowego ulubieńca z gorącą hiszpańską krwią można poddawać takiemu stresowi lub zaniedbywać wizyty u weterynarza.

Na co zwrócić uwagę?

• Układ ruchu: Jak wszystkie duże psy, campanero mogą mieć skłonność do problemów ze stawami wraz z wiekiem, choć dysplazja występuje rzadziej niż u mastifów.
• Uszy: Duże otwarte uszy wymagają regularnego przeglądu pod kątem kleszczy i brudu po spacerach w lesie.
• Wrażliwość na narkozę: Podobnie jak wiele chartów, podenco mają niski procent tkanki tłuszczowej, co wpływa na metabolizm leków. Muszą o tym pamiętać weterynarze.

Badania profilaktyczne to gwarancja wczesnego wykrycia schorzeń. Ogólnie rzecz biorąc, aktywny i pełen chęci do życia „dzwoneczek”-podenco choruje rzadko i dożywa sędziwego wieku 12-14 lat.

Jeśli szukasz mniej aktywnego pupila do mieszkania, być może spodoba ci się Mi-Ki lub egzotyczny moskiewski smok, ponieważ Podenco campanero wymaga przestrzeni.

• Praca zespołowa: Campanero często pracują w sforach (rehalas), dlatego bardzo dobrze dogadują się z innymi psami i rzadko wszczynają bójki.
• Uniwersalność: W odróżnieniu od klasycznych chartów, które polegają na wzroku, podenco używają trzech zmysłów: wzroku, węchu i słuchu.
• „Twarda” ochrona: Ich szorstka sierść to ewolucyjna zbroja przeciwko kolcom i ukąszeniom owadów w suchym hiszpańskim klimacie.
• Starożytne korzenie: Uważa się, że przodkowie tych psów zostali przywiezieni na Półwysep Iberyjski jeszcze przez Fenicjan tysiące lat temu.

Czy ten pies nadaje się dla początkujących?
Nie do końca. Choć nie są agresywne, ich instynkt myśliwski i zapotrzebowanie na duży wysiłek mogą stanowić wyzwanie dla niedoświadczonego właściciela.

Czy Podenco campanero szczekają?
Tak, i to dość głośno. Używają głosu podczas polowania, aby powiadomić pana o zdobyczy.

Jak znoszą zimno?
Dzięki szorstkiej sierści i podszerstkowi są bardziej wytrzymałe niż gładkowłose podenco, ale podczas silnych mrozów (poniżej -10°C) lepiej trzymać je w ocieplonym pomieszczeniu.