Historia rasy
Rasa o tak melodyjnej nazwie - Podenco campanero - ma głębokie hiszpańskie korzenie. Od dawna psy te służyły lokalnym rolnikom na południu Hiszpanii jako stróże i niezastąpieni pomocnicy podczas polowań. Samo słowo „Campanero” można tłumaczyć jako „dzwonnik” lub kojarzyć z czymś, co widać z daleka. Istnieje teoria, że dzięki swojemu jaskrawobiałemu umaszczeniu psy te „świeciły” na polach niczym punkty orientacyjne dla myśliwych, albo też ich szczekanie było donośne niczym bicie dzwonu.
Z takim pupilem można było ruszać zarówno na zająca, jak i na grubszą zdobycz - dzika czy jelenia. Ten silny i oddany pies zawsze stawał w obronie swojego pana. Jednocześnie nie jest mu właściwa zbędna agresja wobec ludzi, co czyni go unikatem wśród ras użytkowych. Często ta odmiana jest traktowana jako duży szorstkowłosy wariant podenco z Andaluzji, jednak campanero posiadają swoje unikalne cechy, które wyróżniają je w oczach miłośników.
Te wspaniałe cechy sprawiły, że Podenco campanero zyskały popularność również poza swoją historyczną ojczyzną. Dziś nietrudno spotkać je w różnych krajach Europy, gdzie przedstawiciele rasy stają się ukochanymi towarzyszami. Mimo uznania ludowego i popularności w wąskich kręgach „rehaleros” (właścicieli sfor myśliwskich), prastara rasa Podenco campanero jako odrębna jednostka wciąż nie została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), która zalicza je do grupy podenco andaluzyjskich.
Jak wygląda Podenco campanero: opis wyglądu
To duży biały pies o mocnej, lecz eleganckiej budowie ciała i charakterystycznej szorstkiej sierści. Wygląd Podenco campanero jasno dowodzi jego pokrewieństwa z inną hiszpańską rasą - podenco andaluzyjskim. Jednak campanero są zazwyczaj masywniejsze i mają bardziej „wiejski”, rustykalny wygląd.
- Głowa: Ma kształt ściętego stożka, typowy dla chartów i podenco. Jest wydłużona, ale niezbyt wąska.
- Uszy: Duże, trójkątne, stojące. Gdy pies jest czujny, są skierowane prosto w górę lub do przodu. W stanie spoczynku mogą być lekko rozłożone na boki.
- Sierść: Ważny wyróżnik to struktura okrywy włosowej. Jest ona szorstka, twarda w dotyku. Sierść układa się w niezbyt krótkie pasma, tworząc charakterystyczną „bródkę” na pysku i włochatą „kryzę” na piersi psa. Chroni to zwierzę przed kolczastymi zaroślami podczas biegu.
- Umaszczenie: Przeważnie czysto białe. Pozwala to łatwo odróżnić psa w gęstych zaroślach. Spotyka się też przedstawicieli rasy z plamami w jasnych odcieniach (cytrynowym lub cynamonowym).
- Tułów: Grzbiet prosty i umięśniony, klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co zapewnia doskonałą aerodynamikę.
