Historia rasy
Podenco Ibicenco należy do najstarszych psów, których historia według niektórych źródeł sięga 5–8 tysięcy lat p.n.e. Jego przodkowie najprawdopodobniej trafili na wyspę Ibiza (Eivissa) na Morzu Śródziemnym wraz z fenickimi kupcami około VIII wieku p.n.e. Wizerunki psów łudząco podobnych do współczesnych podenco znaleziono w grobowcach egipskich faraonów, w tym w grobowcu Tutanchamona. Świadczy to o ich wspólnym rodowodzie z innymi starożytnymi rasami, takimi jak pies faraona. Uważa się, że psy te były towarzyszami bogów, a ich wizerunki symbolizowały strażników zaświatów.
Izolacja na Balearach, a zwłaszcza na Ibizie, pozwoliła rasie zachować czystość przez stulecia. Psy były wykorzystywane przez lokalnych rolników i myśliwych do polowania na króliki i inną drobną zwierzynę w trudnych warunkach skalistego terenu. Polowały głównie nocą, polegając na swoim ostrym wzroku, słuchu i węchu. Rasa ta nie stała się masowo popularna jako zwierzę domowe, co pozwoliło jej pozostać dość rzadką i zachować unikalne cechy użytkowe. Dziś Podenco Ibicenco wciąż można spotkać w rejonie Morza Śródziemnego, ale zdobyły one także serca miłośników psów w USA i Europie.
Jak wygląda Podenco Ibicenco: wzorzec i opis wyglądu
Podenco Ibicenco to ucieleśnienie gracji, szybkości i wytrzymałości. To wysoki, smukły pies o arystokratycznym wyglądzie, z długimi kończynami, suchą muskulaturą i eleganckimi liniami ciała. Jego budowa jasno wskazuje na przeznaczenie - szybki bieg i skoki. Głowa jest długa i wąska, w kształcie stożka, z płaską czaszką między uszami. Duże, ruchliwe, trójkątne uszy to jedna z najbardziej wyrazistych cech rasy - stoją prosto i mogą obracać się niemal w każdym kierunku, wyłapując najmniejsze szmery. Oczy mają kształt migdałów, bursztynowy lub karmelowy kolor oraz inteligentne i nieco czujne spojrzenie. Nos jest cielisty lub różowy, harmonizujący z umaszczeniem. Ogon długi, cienki, nisko osadzony, w spoczynku zwisa, a w ruchu unosi się w kształcie sierpa.
Istnieją trzy odmiany sierści:
- Krótkowłosa: krótka, gęsta, lśniąca sierść.
- Szorstkowłosa: twarda, drutowata sierść o długości od 2,5 do 8 cm, często tworząca „brodę” i „wąsy”.
- Długowłosa: miękka i długa sierść (powyżej 8 cm), najrzadszy typ.
Główne umaszczenia to białe, rude (od jasnego beżu po intensywną czerwień) lub połączenie tych dwóch kolorów w dowolnych proporcjach. Czysto białe lub czysto rude psy sie zdarzają, ale najczęściej można spotkać łaciate przedstawicieli rasy.
