Historia rasy: od markiza de Larrye do współczesności
Historia rasy Poitevin to fascynująca droga wzlotów, tragicznych upadków i cudownego odrodzenia. Pochodzące z Górnego Poitou psy zawdzięczają swoje istnienie markizowi François de Larrye. To właśnie on w 1692 roku rozpoczął celową selekcję, krzyżując lokalne gończe z psami w typie foxhounda oraz prawdopodobnie chartami, aby nadać im szybkość i wytrzymałość.
Dziś historia tej rasy liczy ponad trzysta lat. Początkowo psy te nazywano „Gończymi z Górnego Poitou”. Słynęły ze zdolności do zaganiania wilków - najniebezpieczniejszych drapieżników tamtych czasów. Ich siła i ciętość na zwierzynę stały się legendarne.
Tragedia Rewolucji Francuskiej i epidemia
Jak wiele innych arystokratycznych ras, Poitevin niemal zniknął podczas Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Większość psów została wybita wraz z ich właścicielami. Te nieliczne osobniki, które przetrwały, dały nadzieję na odbudowę populacji. Jednak w drugiej połowie XIX wieku (szczególnie w 1842 roku) rasa doznała kolejnego niszczycielskiego ciosu - epidemia wścieklizny wybiła niemal całe pogłowie w hodowlach.
Odrodzenie i rola krwi angielskiej
Aby ratować pulę genetyczną, kynolodzy musieli zdecydować się na ryzykowny krok. Do odbudowy wykorzystano krew foxhoundów angielskich. Decyzja ta miała zarówno pozytywne, jak i dyskusyjne skutki. To właśnie psy z Wysp podarowały współczesnemu Poitevinowi mocniejszy kościec, ale nieco zmieniły kształt głowy, czyniąc ją mniej „francuską”. Niemniej jednak, właśnie dzięki tej domieszce mamy dziś możliwość podziwiania tych wspaniałych atletów.
Co ciekawe, sam Poitevin stał się później genetycznym donorem dla innych ras. Jest on na przykład bezpośrednim przodkiem innego wybitnego francuskiego psa - billy, któremu przekazał swój wyostrzony węch i lekkość ruchu.
Wygląd zewnętrzny: wilcza gracja i siła
Poitevin to pies łączący w sobie moc i elegancję. W przeciwieństwie do wielu innych gończych, które mogą wydawać się nieco ociężałe, ten Francuz ma suchą konstytucję. Często nazywa się go „chartem wśród gończych”.
- Głowa: Wydłużona, niezbyt szeroka, z wyraźnie zaznaczoną potylicą. Przejście od czoła do kufy (stop) jest widoczne, ale nie ostre. Kufa lekko zwęża się ku nosowi, ale nie jest spiczasta.
- Oczy: Duże, brązowe, z wyraźną czarną obwódką powiek. Spojrzenie Poitevina jest łagodne, ale jednocześnie czujne i inteligentne.
- Uszy: To charakterystyczna cecha rasy. Są średniej długości, osadzone nieco poniżej linii oczu, cienkie i miękkie w dotyku. Warto zauważyć, że uszy u Poitevina są znacznie mniejsze niż masywne, zwisające „wachlarze” innych klasycznych gończych francuskich, co czyni go mniej podatnym na urazy w gęstych zaroślach.
- Tułów: Grzbiet prosty i umięśniony, lędźwie mocne. Klatka piersiowa głęboka (sięga do łokci), co zapewnia dużą pojemność płuc do długiego biegu. Brzuch wyraźnie podciągnięty, co znów przypomina o wpływie chartów.
- Kończyny: Długie, proste, z mocnym kośćcem i rozwiniętą muskulaturą. Łapy tzw. typu „wilczego” - wydłużone i zwarte.
Typowe umaszczenie Poitevin to klasyczny tricolor. Łączy on nasycony rudy kolor, szerokie białe pole i czarny czaprak (płaszcz). Sierść jest krótka, lśniąca, ściśle przylega do ciała, ale w dotyku jest nieco twardsza, niż się wydaje.
