Historia pochodzenia rasy
Historia Podengo Portugalskiego sięga zamierzchłych czasów i jest ściśle związana z dziejami żeglugi i handlu. Uważa się, że przodkami tych psów były starożytne psy myśliwskie, które feniccy i rzymscy kupcy sprowadzili na Półwysep Iberyjski ponad 2000 lat temu. Psy te, przypominające współczesne psy faraona i inne śródziemnomorskie rasy chartopodobne, doskonale przystosowały się do skalistego i górzystego krajobrazu Portugalii.
Przez stulecia portugalscy rolnicy i myśliwi celowo hodowali te psy, wybierając najlepsze pod względem cech użytkowych. W ten sposób wykształciły się trzy odmiany wielkości, z których każda pełniła unikalną funkcję:
- Podengo Duży: Służył do polowania na dużą zwierzynę, taką jak jelenie i dziki.
- Podengo Średni: Stał się specjalistą od polowania na króliki. Jego rozmiar był idealny do ścigania tej zwinnej zdobyczy na nierównym terenie.
- Podengo Mały: Najmniejszy z trójki, wykorzystywany do wypłaszania królików z nor i szczelin, a także jako skuteczny szczurołap na statkach portugalskich żeglarzy.
Podengo Średni jest w zasadzie oryginalną formą, od której poprzez selekcję wywiedziono odmiany większą i mniejszą. Jego zdolność do pracy zarówno w pojedynkę, jak i w sforze, a także niewiarygodna wytrzymałość uczyniły go niezastąpionym pomocnikiem portugalskich mieszkańców wsi. Rasa pozostawała stosunkowo nieznana poza swoją ojczyzną aż do drugiej połowy XX wieku, kiedy to w końcu została uznana przez międzynarodowe organizacje kynologiczne.
| Odmiana | Wzrost w kłębie | Waga | Główne przeznaczenie |
|---|---|---|---|
| Mały | 20–30 cm | 4–6 kg | Polowanie na króliki w norach, niszczenie gryzoni |
| Średni | 40–54 cm | 16–20 kg | Polowanie na króliki na otwartym terenie |
| Duży | 55–70 cm | 20–30 kg | Polowanie na dużą zwierzynę (jeleń, dzik) |
Wygląd zewnętrzny i wzorzec rasy
Podengo Portugalski Średni to pies o harmonijnej, proporcjonalnej budowie ciała, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i mocnym kośćcem. Jego sylwetka świadczy o zwinności, szybkości i wytrzymałości. Ogólne wrażenie to elegancja połączona z rustykalną prostotą i funkcjonalnością.
Głowa, oczy i uszy
Głowa u Podengo ma kształt czworokątnej piramidy o szerokiej podstawie i spiczastej kufie. Czaszka jest płaska, przejście od czoła do kufy ledwie zaznaczone. Kufa jest krótsza niż część mózgowa, prosta. Wargi cienkie, ściśle przylegające. Oczy migdałowe, niewielkie, osadzone nieco skośnie. Kolor oczu waha się od miodowego do brązowego, harmonizującego z podstawowym umaszczeniem. Spojrzenie jest bardzo inteligentne, żywe i wyraziste. Uszy to jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Są duże, trójkątne, cienkie, osadzone wysoko i stoją pionowo, są bardzo ruchliwe i obracają się w kierunku każdego dźwięku.
Tułów i kończyny
Szyja jest prosta, długa, umięśniona, bez podgardla. Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Grzbiet jest prosty lub lekko wysklepiony, lędźwie szerokie i umięśnione. Klatka piersiowa głęboka, ale nie za szeroka, co zapewnia przestrzeń dla płuc i serca, nie przeszkadzając w szybkim biegu. Brzuch jest umiarkowanie podciągnięty. Ogon osadzony dość wysoko, gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. W spoczynku zwisa, a podczas ruchu unosi się poziomo z lekkim wygięciem lub jest trzymany pionowo w kształcie sierpa.
Sierść i umaszczenie
Istnieją dwa typy sierści i oba są uważane za standardowe. Psy obu typów mogą urodzić się w jednym miocie.
- Krótkowłosy (Liso): Sierść jest krótka, gęsta, gładka, ale niezbyt miękka.
- Szorstkowłosy (Cerdoso): Sierść średniej długości, sztywna, w dotyku przypomina szczecinę dzika. Jest mniej gęsta niż u odmiany krótkowłosej. Charakterystyczną cechą jest długa „broda” na kufie.
Podszerstek u obu typów jest nieobecny. Podstawowe umaszczenia to: żółte, płowe (we wszystkich odcieniach od jasnego do ciemnego) oraz czarne (może być mniej nasycone, „wypłowiałe”). Dopuszcza się warianty jednolite lub te same kolory z białymi znaczeniami. Biały jako kolor podstawowy nie jest pożądany.
