Historia pochodzenia rasy wyżeł portugalski
Historia wyżła portugalskiego sięga głęboko w przeszłość Półwyspu Iberyjskiego. Uważa się, że rasa istnieje co najmniej od XII wieku. Pierwsze pisemne wzmianki o psach, które opisem przypominają współczesnego Perdigueiro, można znaleźć w portugalskich kronikach tamtego okresu. Były wysoko cenione przez szlachtę i członków rodzin królewskich, zwłaszcza do polowań z sokołami. Pies znajdował zwierzynę (głównie kuropatwy, co dało rasie nazwę: „perdiz” - po portugalsku „kuropatwa”), wykonywał wystawkę, a sokół atakował ptaka.
Za przodków rasy uważa się starożytne iberyjskie psy myśliwskie, być może z domieszką krwi hiszpańskich braków, takich jak Perdiguero de Burgos. Przez wieki rasa rozwijała się w izolacji na terytorium Portugalii, co pozwoliło zachować jej unikalne walory użytkowe i charakterystyczny wygląd. W XVI wieku wyżły portugalskie były tak popularne, że zaczęto je wywozić do innych krajów Europy. Uważa się, że odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu wielu innych ras wyżłów, w tym angielskiego pointera.
Jednak XIX i początek XX wieku stały się trudnym okresem dla rasy. Zmiany społeczne i zmniejszenie popularności tradycyjnych form polowań postawiły Perdigueiro Português na skraju wyginięcia. Odrodzenie rozpoczęło się w latach 20. XX wieku dzięki wysiłkom entuzjastów, którzy poszukiwali czystorasowych przedstawicieli w odległych regionach Portugalii. W 1932 roku opracowano pierwszy wzorzec rasy, a w 1938 roku założono klub „Clube do Perdigueiro Português”. Dzięki tej pracy rasa została uratowana i dziś stanowi narodową dumę Portugalii.
Jak wygląda wyżeł portugalski: wzorzec i opis wyglądu
Wyżeł portugalski to średniej wielkości pies, proporcjonalnie i harmonijnie zbudowany, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą. Jego wygląd łączy w sobie siłę, wytrzymałość i elegancję, co w pełni odpowiada jego przeznaczeniu roboczemu.
- Głowa: Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jest głowa. Ma typowy dla braków kształt, z nieco wypukłą czaszką i wyraźnym przejściem od czoła do kufy (stop). Skóra na głowie jest cienka i luźna, ale nie tworzy nadmiernych zmarszczek. Górne wargi są grube, kwadratowe, lekko obwisłe (fafa), ale nie przesadnie.
- Oczy: Duże, owalne, koloru kasztanowego, harmonizującego z umaszczeniem. Spojrzenie jest bardzo wyraziste, żywe i inteligentne, odzwierciedlające łagodny charakter psa.
- Uszy: Osadzone wysoko, wiszące, średniej długości, cienkie i miękkie w dotyku, z zaokrąglonymi końcówkami. Szerokość ucha powinna mniej więcej odpowiadać jego długości.
- Tułów: Kompaktowy, z krótkim i prostym grzbietem. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, co zapewnia wystarczająco miejsca dla płuc i serca, co jest ważne dla wytrzymałego psa myśliwskiego. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
- Ogon: Średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W krajach, gdzie jest to dozwolone, ogon może być kopiowany na jedną trzecią lub połowę długości. W stanie spoczynku ogon jest opuszczony, podczas ruchu trzymany poziomo.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta, szorstka w dotyku, bez podszerstka. Dobrze chroni psa przed niepogodą. Standardowe umaszczenia to żółte lub kasztanowe w różnych odcieniach. Dopuszczalne są białe znaczenia na głowie, szyi, piersi, kończynach i końcu ogona.
