Owczarek pirenejski (długowłosy) — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia długowłosego owczarka pirenejskiego

Dokładna data powstania owczarków pirenejskich gubi się w mrokach dziejów. Uważa się, że rasa ta ukształtowała się naturalnie dzięki psom pasterskim, które od niepamiętnych czasów żyły i pracowały w surowych warunkach izolowanych dolin Pirenejów, rozciągających się między Francją a Hiszpanią. Te niewielkie, ale niezwykle wytrzymałe i inteligentne psy były niezastąpionymi pomocnikami pasterzy, pomagając im zarządzać stadami owiec i kóz na stromych górskich zboczach. Ich rozmiar i zwinność pozwalały im łatwo poruszać się po trudnym terenie, a gęsta sierść niezawodnie chroniła przed zimnem, wiatrem i deszczem. Izolacja sprzyjała zachowaniu unikalnych cech rasy przez wiele pokoleń.

Pierwsze oficjalne wzmianki i próby standaryzacji rasy przypadają na początek XX wieku. Pułkownik Balle, francuski wojskowy i entuzjasta rasy, odegrał kluczową rolę w jej uznaniu. Po I wojnie światowej, gdzie psy te wykazały się jako odważni łącznicy i ratownicy, zainteresowanie nimi znacznie wzrosło. W 1921 roku utworzono pierwszy klub miłośników owczarków pirenejskich (Réunion des Amateurs de Chiens Pyrénéens – RACP), a pierwszy oficjalny standard rasy przyjęto w 1926 roku. Standard ten jednak ulegał zmianom, a Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) ostatecznie zatwierdziła zaktualizowaną wersję znacznie później. Nowoczesny standard, który obowiązuje do dziś, został opublikowany w 2009 roku, wyraźnie dzieląc owczarka pirenejskiego na dwa typy ze względu na sierść: długowłosego oraz gładkolicego owczarka pirenejskiego. Chociaż istnieją dwie odmiany, owczarek pirenejski długowłosy jest liczniejszy i bardziej znany.

Jak wygląda owczarek pirenejski (długowłosy): opis wyglądu i wzorzec rasy

Owczarek pirenejski (długowłosy) to pies niewielkich rozmiarów, ale o mocnej i atletycznej budowie, z wyrazistym spojrzeniem i charakterystyczną „kudłatą” sierścią. Jego wygląd odzwierciedla jego pracującą przeszłość: pies musi być zwinny, wytrzymały i gotowy na wszelkie warunki pogodowe.

Głowa przedstawicieli tej rasy ma kształt trójkątny, czaszka jest prawie płaska lub lekko zaokrąglona, z niezbyt wyraźnym przejściem od czoła do kufy. Kufa jest klinowata, nieco krótsza od części czaszkowej. Nos czarny. Oczy są bardzo wyraziste, w kształcie migdałów, zazwyczaj ciemnobrązowe. U psów o umaszczeniu arlekin (merle) lub łupkowo-szarym dopuszczalne są oczy różnokolorowe lub z niebieskimi plamkami, co nie jest wadą. Spojrzenie jest żywe, inteligentne i czujne. Uszy owczarka pirenejskiego długowłosego są stosunkowo krótkie, trójkątne, dość szerokie u nasady. Mogą być stojące, półstojące (z opuszczonymi końcówkami do przodu lub na boki) lub czasami kopiowane w krajach, gdzie jest to dozwolone (w Polsce kopiowanie uszu i ogonów w celach kosmetycznych jest zabronione). Niekopiowane uszy nadają psu bardziej naturalny i łagodny wygląd.

Tułów jest mocny, muskularny, ale nie ciężki. Grzbiet prosty, lędźwie krótkie i silne. Klatka piersiowa umiarkowanie rozwinięta, opadająca do poziomu łokci. Kończyny są suche, kościste, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia psu szybkość i zwinność. Łapy owalne, zwarte, z ciemnymi opuszkami i pazurami. Ogon może być zarówno długi, jak i krótki z natury (brachyuria) lub kopiowany (gdzie dozwolone). Jeśli ogon jest długi, jest zazwyczaj nisko osadzony, lekko zagięty na końcu (w kształcie litery „J”), dobrze owłosiony. W ruchu ogon może się unosić, ale nie powinien zakręcać się nad grzbietem.

Sierść – to jedna z najbardziej charakterystycznych cech długowłosego owczarka pirenejskiego. Jest długa lub półdługa, dość gęsta, może być prosta lub lekko falista. Tekstura sierści może wahać się od szorstkiej, „koziej” (co jest preferowane u psów pracujących, ponieważ taka sierść lepiej chroni przed niepogodą i brudem) do bardziej miękkiej. Na pysku sierść tworzy charakterystyczne „wąsy” i „brodę”. Na ciele, zwłaszcza na zadzie i udach, sierść może zbijać się w sznury lub dready, co nie jest wadą, a raczej cechą rasy. Podszerstek zazwyczaj nie jest gęsty.

Umaszczenie sierści może być różnorodne: płowe (od jasnego do nasyconego, czasami z domieszką czarnych włosów), szare (różne odcienie, od jasno-szarego do ciemnego, prawie czarnego, łupkowo-szarego), arlekin (merle lub marmurkowe – plamiste szaro-czarne lub płowo-czarne), czarne (czasami z białymi znaczeniami), pręgowane. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na piersi i kończynach. Jednolicie białe umaszczenie nie jest uznawane przez standard.