Coonhound czerwony — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia coonhounda czerwonego

Historia coonhounda czerwonego jest ściśle spleciona z historią zasiedlania kontynentu amerykańskiego. Rasa zaczęła kształtować się pod koniec XVIII i na początku XIX wieku na południowym wschodzie USA, zwłaszcza w stanie Georgia. Amerykańscy osadnicy i myśliwi potrzebowali wszechstronnego, odważnego i niestrudzonego psa do polowania na szopy pracze, które były cennym źródłem futra i pożywienia. Istniejące wówczas psy myśliwskie nie zawsze radziły sobie z przebiegłym i zwinnym zwierzęciem, które łatwo chowało się na drzewach.

Podstawę rasy stanowiły czerwone szkockie foxhoundy, sprowadzone do Ameryki przez szkockich imigrantów. Później dodano do nich krew irlandzkich gończych, znanych z szybkości i jaskrawego umaszczenia. Hodowcy dążyli do stworzenia psa o wyjątkowym węchu, donośnym głosie do powiadamiania myśliwego o znalezionej zdobyczy oraz zdolności do „zagania na drzewo” (treeing) szopa pracza, utrzymując go tam do nadejścia człowieka. Za kluczowe postacie w rozwoju rasy uważa się George’a F.L. Birdsonga z Georgii i Petera Redbone’a z Tennessee, na cześć którego, według jednej z wersji, rasa otrzymała swoją nazwę.

Ukierunkowana selekcja koncentrowała się na cechach użytkowych, a nie na eksterierze. Głównym kryterium wyboru była odwaga, wytrzymałość i zapał łowiecki. Coonhound czerwony musiał być wystarczająco szybki, aby dogonić zdobycz, i wystarczająco silny, aby polować nie tylko na szopy pracze, ale także na większe zwierzęta, takie jak ryś, niedźwiedź, dzik, a nawet puma. Ich zdolność do pracy w sforze i adaptacji do różnorodnego krajobrazu – od bagien po góry – uczyniła ich niezastąpionymi pomocnikami.

United Kennel Club (UKC) uznał rasę Redbone Coonhound w 1902 roku, stając się drugim typem coonhoundów, który uzyskał oficjalny status. American Kennel Club (AKC) przyjął rasę do swoich szeregów znacznie później – dopiero w 2009 roku. Dziś coonhound czerwony pozostaje popularnym psem myśliwskim, ale coraz częściej można go spotkać w roli aktywnego towarzysza rodzinnego.

Standard i wygląd rasy

Coonhound czerwony to ucieleśnienie siły, gracji i funkcjonalności. Jest to pies średniej i dużej wielkości, o atletycznej, suchej budowie ciała, która świadczy o jego szybkości i wytrzymałości. Jego wygląd jest jaskrawy i niezapomniany, a każdy element ciała podkreśla jego przeznaczenie do pracy.

Główne cechy wyglądu:

• Ciało: Tułów lekko wydłużony, z głęboką klatką piersiową, zapewniającą wystarczającą przestrzeń dla płuc, i dobrze rozwiniętymi żebrami. Grzbiet mocny i prosty, lędźwie muskularne.
• Głowa: Proporcjonalna do ciała, z umiarkowanie wyrażonym stopem (przejściem od czoła do kufy). Kufa dość długa, kwadratowa.
• Oczy: Duże, okrągłe, szeroko osadzone. Kolor waha się od orzechowego do ciemnobrązowego. Spojrzenie redbone’a jest bardzo wyraziste, często opisywane jako błagalne lub wzruszające, co ostro kontrastuje z jego myśliwskim zapałem.
• Uszy: Długie, wiszące, nisko osadzone. Jeśli wyciągnąć je do przodu, powinny sięgać koniuszka nosa. Taka długość pomaga „zbierać” zapachy z ziemi i kierować je do nosa.
• Sierść: Krótka, gładka, ściśle przylegająca do ciała. Zapewnia ochronę przed niepogodą i drobnymi urazami podczas polowania w zaroślach.
• Umaszczenie: Jak sama nazwa wskazuje, dominującym kolorem jest intensywna czerwień. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej lub łapach, ale jednolity czerwony kolor jest preferowany.
• Łapy: Kompaktowe, „kocie”, z ciasno zebranymi palcami i grubymi poduszkami. Cechą charakterystyczną rasy jest obecność błon między palcami, co czyni je doskonałymi pływakami.
• Ogon: Średniej długości, osadzony nieco poniżej linii grzbietu, szablasty. W ruchu pies trzyma go wysoko.