Historia pochodzenia
Historia owczarka rumuńskiego karpackiego sięga zamierzchłych czasów. Rasa ta jest rodzima dla karpacko-dunajskiego regionu Rumunii i kształtowała się przez wieki w drodze naturalnej selekcji. Głównym kryterium doboru zawsze były cechy użytkowe: zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji, odwaga w konfrontacji z dużymi drapieżnikami oraz wytrzymałość niezbędna do długich wędrówek ze stadem. Uważa się, że jego przodkami były lokalne psy, być może krzyżowane z rasami, które przybyły na te tereny wraz z migrującymi plemionami.
Pierwszy wzorzec rasy został opracowany już w 1934 roku przez Narodowy Instytut Zootechniki w Rumunii. Jednak II wojna światowa i późniejszy reżim komunistyczny zahamowały rozwój rasy. Prace nad odtworzeniem i standaryzacją wznowiono dopiero pod koniec XX wieku. Rumuński Związek Kynologiczny zaktualizował wzorzec w 1999 roku, a ostateczne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło w 2005 roku. Był to ważny krok w kierunku zachowania unikalnej puli genetycznej tej narodowej dumy Rumunii.
Szczegółowy opis wyglądu i wzorca
Głowa owczarka karpackiego ma typowy dla psów wilkowatych kształt (mezocefaliczny), jest mocna, ale nie ciężka. Czoło jest szerokie i lekko wysklepione. Przejście od czoła do kufy (stop) jest umiarkowane. Kufa jest potężna, a jej długość jest zbliżona do długości mózgoczaszki.
Oczy są migdałowate, skośnie osadzone, o bursztynowej barwie w różnych odcieniach. Spojrzenie jest inteligentne, spokojne i przenikliwe. Uszy niezbyt duże, trójkątne, osadzone nieco powyżej linii oczu, zwisają płasko przy policzkach.
Tułów psa jest potężny, prostokątny, z mocną szyją i dobrze rozwiniętym kłębem. Grzbiet jest prosty i umięśniony. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, sięga do łokci. Ogon osadzony wysoko, w spoczynku opuszczony, sięgający stawu skokowego lub nieco niżej. Gdy pies jest pobudzony lub w ruchu, ogon unosi się w kształcie szabli, ale nigdy nie jest zakręcony nad grzbietem.
Sierść jest kluczową cechą rasy, pozwalającą jej przetrwać w ekstremalnych warunkach pogodowych. Jest podwójna: włos okrywowy jest szorstki, gęsty i prosty, o długości 7–10 cm, a podszerstek jest bardzo gęsty, miękki i jaśniejszy. Taka „szata” niezawodnie chroni psa przed zimnem, deszczem i upałem. Główne umaszczenie to płowe z czarnym nalotem (szaro-wilczaste lub „wilczaste”) w różnych odcieniach, często jaśniejsze na bokach i ciemniejsze na grzbiecie. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na piersi i końcach łap, ale nie powinny one dominować.
