Historia pochodzenia rasy rottweiler
Historia rottweilera sięga czasów Cesarstwa Rzymskiego. Jego przodkami są molosowate psy, które towarzyszyły legionom rzymskim podczas ich wypraw przez Alpy. Głównym zadaniem tych psów był pędzenie i pilnowanie bydła, które służyło jako „żywe zapasy” żywności dla armii. Po upadku imperium wiele z tych psów pozostało na południu Niemiec, gdzie krzyżowały się z lokalnymi rasami.
Nazwa rasy pochodzi od niemieckiego miasta Rottweil, które w średniowieczu było ważnym ośrodkiem handlowym, słynącym z jarmarków bydła. Tam te psy, które zaczęto nazywać „psami rzeźnickimi z Rottweil” (Rottweiler Metzgerhund), stały się niezastąpionymi pomocnikami rzeźników i rolników. Nie tylko pędziły stada, ale także chroniły je przed drapieżnikami i złodziejami. Istnieje legenda, że rzeźnicy, wracając z jarmarku z utargiem, przywiązywali sakiewki z pieniędzmi na szyi swoim rottweilerom, będąc całkowicie pewni zachowania zarobku. Żaden rabuś nie odważył się zbliżyć do takiego „sejfu”.
Wraz z pojawieniem się kolei pod koniec XIX wieku potrzeba pędzenia bydła na długie dystanse zniknęła, a rasa znalazła się na skraju wymarcia. Jednak na początku XX wieku entuzjaści zwrócili uwagę na wybitne cechy użytkowe rottweilera. W 1901 roku miał miejsce znamienny incydent w Hamburgu, kiedy policjant za pomocą rottweilera rozpędził tłum zbuntowanych marynarzy, co natychmiast przywróciło rasie popularność. Wkrótce rottweilery zaczęto oficjalnie używać jako psy policyjne i służbowe. Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w 1914 roku. Co ciekawe, w Związku Radzieckim psy te były nawet wykorzystywane do ochrony udomowionych łosi przed kłusownikami, co świadczy o ich wszechstronności i niezawodności.
Jak wygląda rottweiler: wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny
Rottweiler to pies średniej do dużej wielkości, krępy i potężny, ale jednocześnie elegancki i harmonijnie zbudowany. Jego wygląd emanuje siłą, wytrzymałością i pewnością siebie.
- Głowa: Średniej długości, szeroka między uszami. Czoło umiarkowanie wypukłe. Przejście od czoła do kufy dobrze zaznaczone.
- Kufa: Nie wydłużona ani nie skrócona. Szczęki silne i szerokie, z zgryzem nożycowym (42 zęby). Wargi czarne, ściśle przylegające.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowate, ciemnobrązowe. Wyraz oczu spokojny, pewny i czujny.
- Uszy: Wiszące, średniej wielkości, trójkątne. Osadzone wysoko i szeroko, co optycznie poszerza część mózgoczaszki.
- Tułów: Grzbiet prosty, mocny i muskularny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i pojemna, z dobrze rozwiniętą przednią częścią. Brzuch lekko podciągnięty.
- Ogon: W naturalnym stanie, poziomy, stanowiący przedłużenie linii grzbietu. Wcześniej ogon był krótko kopiowany, ale dziś w większości krajów jest to zabronione, a naturalny ogon jest standardem.
- Kończyny: Proste, równoległe, o mocnym kośćcu i rzeźbie mięśni. Łapy okrągłe, zwarte, z twardymi opuszkami i krótkimi czarnymi pazurami.
- Sierść: Składa się z włosa okrywowego średniej długości i gęstego podszerstka. Sierść szorstka, prosta, ściśle przylegająca do ciała.
- Umaszczenie: Klasyczne czarne z wyraźnie odgraniczonymi podpaleniami w intensywnym czerwono-brązowym kolorze. Podpalenia znajdują się na policzkach, kufie, pod oczami, na dolnej części szyi, klatce piersiowej, kończynach i pod nasadą ogona.
