Rosyjski kot niebieski — Historia i wzorzec

Tajemnicza historia rosyjskiego kota niebieskiego

Dzieje rasy są owiane legendami. Najczęściej przyjmuje się, że powstała naturalnie w surowym klimacie północnej Rosji, zwłaszcza w rejonie portowego Archangielska nad Morzem Białym. Według podań eleganckie niebieskie koty cieszyły się sympatią carów, a gęsta podwójna szata chroniła je przed arktycznym mrozem.

Pierwszą udokumentowaną sceną wystąpienia rasy była wystawa w londyńskim Crystal Palace w 1875 r., gdzie występowała pod nazwą “Archangel Cat”. Pokazywano je wspólnie z brytyjskimi niebieskimi krótkowłosymi, jednak hodowcy szybko dostrzegli różnice w sylwetce, kształcie głowy i strukturze futra.

Dzięki pasji m.in. brytyjskiej hodowczyni Mrs Carew-Cox w 1912 r. rasa otrzymała własną klasę wystawową „Foreign Blue”, a później obecną nazwę „Russian Blue”.

Dwie wojny światowe niemal unicestwiły populację w Europie. Aby uratować rasę, brytyjscy i skandynawscy hodowcy sięgnęli po outcrossing – krzyżowali koty rosyjskie z brytyjskimi krótkowłosymi lub syjamami blue-point. Amerykanie połączyli linie brytyjskie i skandynawskie, co finalnie stworzyło trzy style:

• typ brytyjski: mocniejsza kość, bardzo gęste futro, uszy ustawione pionowo;
• typ skandynawski: smuklejszy, ciemniejszy odcień sierści, szerzej rozstawione uszy;
• typ amerykański: najsmuklejszy, jaśniejszy odcień, szeroko rozstawione uszy – faworyt pokazów.

Mimo niuansów wszystkie współczesne rosyjskie niebieskie spełniają wspólny wzorzec – wyjątkowe futro, zielone oczy i łagodny charakter.

Jak wygląda rosyjski kot niebieski? Opis sylwetki

Rosyjski niebieski łączy smukłość z delikatnie umięśnioną sylwetką. Ma średni korpus na cienkim kośćcu oraz długie, zgrabne nogi. Nie powinien wyglądać ani masywnie, ani wychudzenie.

Głowa to zmodyfikowany klin z płaską partią czołową i prostym profilem. Wypukłe poduszki wibrysów nadają pysku charakterystyczny, lekko uśmiechnięty wyraz.

Uszy – duże, szerokie u podstawy, ustawione pionowo. Skóra na nich jest niemal prześwitująca.

Oczy – duże, migdałowe, szeroko rozstawione. U dorosłych muszą być nasycenie zielone. Kocięta rodzą się z oczami niebieskimi, które przez żółty etap przechodzą w szmaragdowy kolor zwykle w 4–6 miesiącu.

Ciało jest wydłużone, ale muskularne; szyja optycznie skraca się pod grubą sierścią. Łapy kończą małe, owalne stópki, a długi ogon zwęża się ku końcowi.

Największy atut – futro. Podwójna, równej długości okrywa sprawia, że sierść stoi „na jeża”, tworząc aksamitny plusz. Jednolity błękitny kolor jest obowiązkowy, a srebrzyste zakończenia włosa nadają subtelny połysk. Opuszki łap powinny być lawendowe, a nosek grafitowy.

Kluczowe kryteria wzorca (CFA/TICA)