Historia powstania rasy Wilczak Saarlosa
Historia rasy Wilczak Saarlosa jest nierozerwalnie związana z postacią holenderskiego marynarza i miłośnika psów, Leenderta Saarloosa (1884–1969). Był on wielkim entuzjastą owczarka niemieckiego, ale uważał, że rasa ta straciła część swoich naturalnych cech z powodu intensywnej hodowli i skupienia się na cechach użytkowych. Saarloos marzył o stworzeniu bardziej naturalnego, odpornego i zdrowego psa, przywracając mu „wilczą krew”.
Jego ambitny eksperyment rozpoczął się w latach 20. XX wieku. Podstawą nowej rasy stał się owczarek niemiecki klasycznego pruskiego typu o imieniu Gerard van Fransenum oraz europejska wilczyca o imieniu Fleur, którą Saarloos, według jednych źródeł, nabył w zoo Blijdorp w Rotterdamie, a według innych – otrzymał z syberyjskiej gałęzi wilków europejskich. Pierwszy miot z tego skojarzenia pojawił się w 1925 roku. Z niego do dalszej pracy hodowlanej wybrano najlepsze szczenięta, które łączyły pożądane cechy obojga rodziców.
Leendert Saarloos był bardzo skrupulatny w swojej pracy. Wybierał szczenięta do dalszej hodowli dopiero w wieku ośmiu miesięcy, kiedy można było już jasno ocenić ich charakter i wygląd. Dążył do uzyskania psa o wysokiej inteligencji, dobrym zdrowiu i naturalnym zachowaniu, ale jednocześnie zdolnego do interakcji z człowiekiem. W 1962 roku, aby poszerzyć pulę genetyczną i wzmocnić wilcze cechy, ponownie wykorzystano krew dzikiego wilka – tym razem była to wilczyca o imieniu Fleur II, którą ponownie skrzyżowano z potomkiem pierwotnej linii. Kontynuatorzy pracy Saarloosa twierdzili, że była to jedyna udana introdukcja „świeżej” wilczej krwi.
Po śmierci Leenderta Saarloosa w 1969 roku jego dzieło kontynuowali żona i córka, a także grupa entuzjastów. Ich wysiłki nie poszły na marne: w 1975 roku rasa została uznana przez Holenderski Związek Kynologiczny (Raad van Beheer) pod nazwą „Saarlooswolfhond” (Wilczak Saarlosa) na cześć jej twórcy. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie zarejestrowała rasę w 1981 roku pod numerem 311.
Początkowo Saarloos miał nadzieję, że jego psy staną się doskonałymi psami użytkowymi, w szczególności przewodnikami dla niewidomych. Rzeczywiście, niektórzy przedstawiciele rasy wykazywali dobre zdolności w tej dziedzinie dzięki swojej ostrożności i umiejętności orientacji. Jednak przewaga wilczych instynktów, w szczególności naturalna ostrożność i nieufność wobec obcych oraz nowych sytuacji, ograniczyła ich szerokie zastosowanie jako psów służbowych w tradycyjnym rozumieniu. Dziś Wilczak Saarlosa to przede wszystkim towarzysz dla doświadczonych właścicieli, którzy cenią jego wyjątkowy charakter i naturalne piękno.
Jak wygląda wilczak Saarlosa: szczegółowy opis wyglądu
Wilczak Saarlosa to zwierzę, które robi wrażenie siły, wytrzymałości i naturalnej harmonii. Jego wygląd, w tym budowa ciała, ruchy i sierść, mocno przypomina wilka. Jest to pies o mocnej budowie, zrównoważony, z dość długimi kończynami, ale nie sprawia wrażenia długonogiego.
Główne proporcje:
- Długość tułowia jest nieco większa niż wysokość w kłębie.
- Stosunek długości kufy do długości mózgoczaszki wynosi około 1:1.
Głowa: Głowa ma typowy wilczy kształt. Czaszka jest płaska i szeroka, ale nie nadmiernie, aby nie zaburzać ogólnych proporcji. Przejście od czoła do kufy (stop) jest łagodne, ledwo zauważalne. Kufa jest klinowata, dobrze wypełniona pod oczami, zwężająca się ku nosowi. Grzbiet nosa jest prosty. Trufla nosa duża, dobrze pigmentowana, czarna u psów o umaszczeniu wilczastym (szarym) i białym, oraz wątrobiana (brązowa) u psów o umaszczeniu brązowym.
Oczy: Migdałowego kształtu, lekko skośnie osadzone. Preferowany kolor żółty, co wzmacnia wilczy wyraz. Spojrzenie jest uważne, czujne, czasem nieco powściągliwe, ale nie lękliwe. Pigmentacja powiek czarna lub wątrobiana, w zależności od umaszczenia sierści.
Uszy: Średniej wielkości, stojące, mięsiste, trójkątne z zaokrąglonymi końcami. Wewnętrzna powierzchnia ucha jest owłosiona. Bardzo ruchliwe, wyraźnie oddają nastrój i emocje psa.
Szyja: Sucha, mocna, umięśniona, płynnie przechodząca w linię grzbietu. Bez podgardla.
Tułów: Grzbiet prosty i mocny. Lędźwie szerokie, muskularne. Zad szeroki, dość długi, lekko opadający. Klatka piersiowa szeroka, umiarkowanie głęboka, sięgająca mniej więcej do łokci. Żebra dobrze wysklepione, ale nie beczkowate. Linia dolna brzucha umiarkowanie podkasana.
Ogon: Szablasty, nisko osadzony, często nieco poniżej linii grzbietu z powodu lekkiego zagłębienia u nasady. W spoczynku opuszczony, może lekko zakrzywiać się na końcu. W ruchu lub w stanie pobudzenia unosi się wyżej, ale nigdy nie jest zarzucony na grzbiet ani zwinięty w pierścień. Obficie owłosiony.
Kończyny: Przednie kończyny proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łopatki długie, skośnie ustawione. Ramiona dobrze rozwinięte. Łokcie ściśle przylegają do klatki piersiowej. Śródręcza lekko nachylone. Kończyny tylne potężne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Kąty stawów skokowych umiarkowanie wyrażone, co zapewnia silny napęd. Śródstopia średniej długości, lekko nachylone w postawie. Łapy owalne, zwarte, z mocnymi opuszkami i ciemnymi pazurami.
Sierść: Typowa dla wilka, sezonowa. Składa się z twardego, prostego włosa okrywowego i gęstego, miękkiego podszerstka. Zimą podszerstek jest bardzo obfity, tworząc gęste „futro”, zwłaszcza na szyi („kryza”). Latem dominuje włos okrywowy. Sierść musi dobrze chronić przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi.
Umaszczenie:
- Wilczastoszare: Od jasnego do ciemnego odcienia szarości, z charakterystycznym cieniowaniem (aguti). Jest to najczęstszy i typowy kolor.
- Leśno-brązowe (Bosbruin): Od jasnego do ciemnego odcienia brązu, również z cieniowaniem.
- Od jasnokremowego do białego: Rzadszy wariant. U białych psów pigmentacja nosa, powiek, warg i pazurów musi być czarna.
We wszystkich wariantach umaszczenia charakterystyczna jest jaśniejsza sierść na dolnej części tułowia, wewnętrznej stronie kończyn i tylnej stronie ud. Powinna być również wyraźna „maska” na kufie. Pigmentacja nosa, warg, powiek i pazurów musi być czarna u psów wilczastoszarych i białych, oraz wątrobiana (brązowa) u psów brązowych.
Ruch: Typowy, niestrudzony kłusak. Ruchy są lekkie, swobodne, płynne, co pozwala psu z łatwością pokonywać duże odległości bez widocznego wysiłku. Ruchy przypominają wilcze – pies zdaje się „płynąć” nad ziemią. Właśnie ten lekki, „wilczy” chód jest jedną z charakterystycznych cech rasy.
Ciekawie jest porównać Wilczaka Saarlosa z inną znaną rasą wilkowatą – wilczakiem czechosłowackim. Chociaż obie rasy mają wilczych przodków, różnią się zarówno wyglądem, jak i temperamentem. Pies Saarlosa zazwyczaj ma bardziej wyraźne „wilcze” cechy w zachowaniu, w szczególności większą ostrożność i mniejszą skłonność do typowych „psich” reakcji.
