Braque Saint-Germain — Historia i wzorzec

Historia rasy Braque Saint-Germain

Historia Braque Saint-Germain jest ściśle związana z królewskimi lasami Francji i arystokratyczną pasją do polowań. Rasa pojawiła się na początku lat 30. XIX wieku w królewskich psiarniach miasta Compiègne. Jej stworzenie było wynikiem celowego krzyżowania lokalnych francuskich braque (prawdopodobnie starych pointerów francuskich) z pointerami angielskimi. Podstawą dla nowej rasy stały się dwa biało-wątrobiane pointery angielskie, podarowane królowi Francji Karolowi X przez angielskiego monarchę.

Inspektor królewskich lasów, pan de La Rue, kierował pracami hodowlanymi. Rezultatem były eleganckie, szybkie i wytrzymałe psy, które doskonale sprawdzały się w pracy z ptactwem łownym. Początkowo nazywano je „braque de Compiègne” od miejsca ich wyhodowania. Jednak po zamknięciu hodowli w Compiègne, dalszy rozwój rasy kontynuowano w lasach Saint-Germain-en-Laye, co nadało rasie jej współczesną nazwę. Leśnicy kontynuowali prace hodowlane w Saint-Germain - mieście, które dało współczesną nazwę nowej rasi psów wyżłów.

Rasa szybko zyskała popularność wśród francuskich myśliwych dzięki swojej wszechstronności i wspaniałemu charakterowi. Pierwsza wystawa, na której zaprezentowano Braque Saint-Germain, odbyła się w Paryżu w 1863 roku, gdzie psy od razu przyciągnęły uwagę. W XIX i na początku XX wieku rasa aktywnie się rozwijała, ale dwie wojny światowe zadały druzgocący cios jej populacji. Wiele psów zostało straconych, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dzięki wysiłkom entuzjastów i oddanych hodowców, rasę udało się uratować i odnowić. Oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło w 1953 roku. Dziś Braque Saint-Germain pozostaje stosunkowo rzadką rasą, zwłaszcza poza Francją, ale jest wysoko ceniona przez prawdziwych znawców psów myśliwskich.

Jak wygląda Braque Saint-Germain: wzorzec i opis wyglądu

Braque Saint-Germain to pies średniej do dużej wielkości, o harmonijnej, atletycznej, a jednocześnie eleganckiej budowie ciała. Sprawia wrażenie siły i szlachetności. Jego wygląd łączy w sobie cechy zarówno francuskich braque, jak i pointerów angielskich.

Główne cechy wyglądu:

• Głowa: Długa, ale niezbyt szeroka. Czaszka lekko zaokrąglona, guz potyliczny dobrze zaznaczony. Stop (przejście od czoła do kufy) płynny, ale zauważalny.
• Kufa: Prosta, czasem z niewielkim garbatym nosem, co nadaje profilowi arystokratyczny wygląd. Trufla nosa duża, szeroka, różowo-pomarańczowego koloru, z dobrze otwartymi nozdrzami.
• Oczy: Duże, szeroko otwarte, złocisto-brązowe. Spojrzenie bardzo wyraziste, inteligentne i miękkie.
• Uszy: Osadzone na poziomie linii oczu, niezbyt długie, lekko skręcone do wewnątrz. Końcówki uszu zaokrąglone.
• Tułów: Format prostokątny, z mocnym kośćcem i wyraźną muskulaturą. Szyja długa, umięśniona, z niewielkim podgardlem. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięga łokci. Grzbiet krótki, prosty, lędźwie mocne. Zad lekko opadający.
• Ogon: Osadzony dość wysoko, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W spoczynku pies trzyma go poziomo. Zwykle kopiuje się go o połowę lub o jedną trzecią długości w krajach, gdzie jest to dozwolone.
• Kończyny: Silne, proste i równoległe. Łapy wydłużone, owalne („zajęcze”), z ciasno zebranymi palcami i mocnymi opuszkami.
• Sierść: Krótka, gęsta, niezbyt cienka.
• Umaszczenie: Główny kolor biały z jaskrawymi pomarańczowymi (ognistymi) plamami. Dopuszczalne jest dereszowanie, ale w dużej ilości nie jest pożądane.

Warto zauważyć, że wygląd Braque Saint-Germain może nieco różnić się od innych kontynentalnych wyżłów. Na przykład, w porównaniu z takim psem jak Braque de l'Ariège, ma on lżejszą i bardziej wyrafinowaną budowę. Jego cechy użytkowe i wygląd są unikalnym połączeniem, które odróżnia go od takich ras jak Pudelpointer lub Perdiguero Português.