Historia pochodzenia rasy Sheltie
Swoją nazwę rasa Sheltie zawdzięcza Szetlandom, wyspom położonym około 80 km na północ od wybrzeża Szkocji. Te surowe, wietrzne wyspy stały się ojczyzną dla małych, ale wytrzymałych psów. W dawnych czasach mieszkańcy wysp krzyżowali lokalne psy z przedstawicielami innych ras, aby poprawić ich cechy użytkowe. Początkowo psy te nazywano „toonie dog”, co oznaczało „pies farmerski” lub „mały piesek z miasta/farmy”. Głównym przeznaczeniem tych zwierząt nie było tyle pasienie dużych stad, ile odstraszanie szczekaniem nieproszonych gości (zwierząt i ptaków) z niewielkich ogrodów oraz ostrzeganie właścicieli przed niebezpieczeństwem. Nierzadko Sheltie towarzyszyły pasterzom, pomagając przepędzać małe stada szetlandzkich kucyków, półdzikich owiec i miniaturowych krów. Uważa się, że przodkami współczesnych Sheltie były lokalne psy w typie szpica, być może spokrewnione z wymarłą dziś rasą jakki (Greenland Yakki Dog). Prawdopodobnie w kształtowaniu rasy brały również udział norweski buhund, islandzki pies pasterski, schipperke, różne szpice, a także Cavalier King Charles Spaniel, który mógł przyczynić się do jedwabistości sierści i pewnych cech charakteru. Swój bardziej rozpoznawalny, elegancki wygląd Sheltie zyskały na początku XX wieku, w wyniku celowego krzyżowania ze szkockim psem pasterskim, znanym jako długowłosy collie. Hodowcy dążyli do stworzenia miniaturowej wersji collie, zachowując przy tym cechy użytkowe i wytrzymałość. Pierwszy klub rasy powstał na Szetlandach w 1908 roku, a w 1909 roku Angielski Kennel Club uznał rasę pod nazwą „Shetland Collie”. Jednak z powodu protestów hodowców collie, nazwę zmieniono na „Shetland Sheepdog” w 1914 roku.
Jak wygląda Sheltie: szczegółowy opis wyglądu
Współczesna Sheltie to mały, harmonijnie zbudowany pies z długą, obfitą sierścią i delikatnym, klinowatym pyszczkiem, który nieco przypomina lisi. Promienieje czujnością, inteligencją, łagodnością i aktywnością. Oczywiście, największą dumą Sheltie jest jej luksusowe futrzane „futro”, które obejmuje wspaniałą kryzę na piersi, piękną grzywę na szyi i puszysty ogon. To niewielki, ale niezwykle piękny pies, o symetrycznych i proporcjonalnych cechach ciała, gęstym pokryciu włosowym i niesamowicie dobrym, inteligentnym spojrzeniu.
- Głowa: Klinowata, delikatna, ale nie za wąska, stopniowo zwężająca się od linii uszu do nosa. Czaszka płaska, umiarkowanie szeroka między uszami, guz potyliczny niewyraźny. Przejście od czoła do kufy (stop) płynne, ale zauważalne.
- Kufa: Dobrze wypełniona pod oczami, równej długości z częścią mózgoczaszki. Wargi suche, przylegające. Szczęki mocne, z idealnym, równym zgryzem nożycowym.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowate, osadzone skośnie. Kolor oczu – ciemnobrązowy, z wyjątkiem psów o umaszczeniu blue merle, u których jedno lub oboje oczu mogą być niebieskie lub z niebieskimi plamkami. Wyraz oczu – czujny, inteligentny, łagodny i dociekliwy.
- Uszy: Małe, umiarkowanie szerokie u nasady, osadzone dość blisko siebie na szczycie głowy. W stanie spoczynku założone do tyłu, ale w stanie czujności podnoszą się, przy czym końcówki (około 1/3 ucha) są nachylone do przodu.
- Tułów: Nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty, lędźwie lekko wysklepione, zad płynnie opadający do nasady ogona. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca stawów łokciowych. Żebra dobrze wysklepione.
- Ogon: Osadzony nisko, sięgający stawów skokowych, obficie pokryty sierścią. W ruchu może być lekko podniesiony, ale nigdy nie jest zarzucony na grzbiet.
- Kończyny: Przednie – proste, muskularne, o dobrym kośćcu. Tylne – umięśnione na udach, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów skokowych. Łapy owalne, zwarte, z ciasno zwartymi palcami i mocnymi opuszkami.
- Sierść: Podwójna. Włos okrywowy długi, prosty i szorstki w dotyku. Podszerstek miękki, krótki i bardzo gęsty. Grzywa, kryza i „portki” na tylnych kończynach są szczególnie obfite. Sierść na kufie, końcówkach uszu i przedniej części kończyn jest krótka.
- Umaszczenie:
- Sable (śniade): Od jasnozłotego do intensywnie mahoniowego. Może występować z białymi znaczeniami (na piersi, kołnierzu, łapach, końcu ogona) lub bez nich.
- Tricolour (trójbarwne): Intensywnie czarny tułów z jaskraworudymi (tan) podpaleniami na kufie, nad oczami, na nogach i pod ogonem. Białe znaczenia obowiązkowe.
- Blue Merle: Czyste srebrzysto-niebieskie tło z czarnymi plamami i żyłkami (marmurkowanie). Jaskraworude podpalenia pożądane, ale ich brak nie jest wadą. Duże czarne plamy, nalot łupkowy lub rdzawy są niepożądane. Białe znaczenia obowiązkowe.
- Black and White (czarno-białe): Intensywnie czarny z białymi znaczeniami.
- Black and Tan (czarne podpalane): Intensywnie czarny z rudymi podpaleniami, bez białych znaczeń lub z minimalnymi.
