Historia pochodzenia kota syberyjskiego
Kot syberyjski to rasa naturalna, pierwotna, która ukształtowała się na terytorium Rosji, szczególnie w surowych warunkach klimatycznych Syberii, przez stulecia bez celowej ingerencji człowieka. Jego przodkami były lokalne dzikie koty leśne oraz koty domowe przywiezione przez osadników. Srogi klimat, konieczność przetrwania i polowania sprzyjały naturalnej selekcji, w wyniku której pojawiły się duże, silne zwierzęta z gęstą, wodoodporną sierścią, doskonale chroniącą przed zimnem.
Przez długi czas koty te były po prostu częścią rosyjskiego życia codziennego, znane jako „syberyjskie” lub „bucharskie” (ponieważ mogły trafiać na Syberię szlakami handlowymi z Azji). Ceniono je za zdolności łowieckie i wytrzymałość. Chociaż wzmianki o dużych, puszystych kotach w Rosji pojawiają się od dawna, formalna historia rasy rozpoczęła się znacznie później.
Wraz z rozwojem ruchu felinologicznego w ZSRR pod koniec lat 80. XX wieku, entuzjaści zwrócili uwagę na te unikalne zwierzęta. W latach 1986–1987 w Moskwie i Leningradzie (obecnie Sankt Petersburg) rozpoczęto celowe prace nad uznaniem i standaryzacją rasy. Jednym z pierwszych klubów, który zarejestrował syberyjczyki, był klub „Kotofiej” (Sankt Petersburg) w 1987 roku. Pierwszy standard rasy został przyjęty przez Radziecką Federację Felinologiczną (SFF) w 1989 roku. Wkrótce rasę uznały także międzynarodowe organizacje: WCF (World Cat Federation) w 1992 roku, FIFe (Fédération Internationale Féline) w 1997 roku, TICA (The International Cat Association) w 1990 roku (pełne mistrzostwo od 1996), CFA (Cat Fanciers' Association) w 2000 roku (pełne mistrzostwo od 2006).
Co ciekawe, pierwsze koty syberyjskie sprowadzono do USA już w 1990 roku, jeszcze przed oficjalnym uznaniem rasy przez niektóre organizacje, dzięki Elizabeth Terrell, która przywiozła trzy koty z Sankt Petersburga. Obecnie rasa syberyjska jest popularna na całym świecie dzięki swojej urodzie, doskonałemu zdrowiu i wspaniałemu charakterowi.
Jak wygląda kot syberyjski: wygląd i standard
Kot syberyjski sprawia wrażenie siły, mocy i harmonii. Jest to kot średniej lub dużej wielkości, o mocnym kośćcu, dobrze rozwiniętej muskulaturze i charakterystycznym „dzikim” wyglądzie. Pełny rozwój Syberyjczyki osiągają powoli, dopiero w wieku około 5 lat.
- Tułów: Mocny, muskularny, ciężki, z charakterystycznym tułowiem w kształcie beczki (zaokrąglony w przekroju poprzecznym). Grzbiet nieco dłuższy niż średni, mocny, z lekkim łukiem, co sprawia, że tylna część ciała jest nieco wyższa niż przednia. Klatka piersiowa szeroka.
- Głowa: Ma kształt trapezu (szeroki zmodyfikowany klin), o miękkich, zaokrąglonych konturach. Wielkość proporcjonalna do tułowia. Czoło szerokie, lekko zaokrąglone. Przejście od czoła do nosa płynne, bez wyraźnego stopu. Pyszczek krótki, szeroki, zaokrąglony. Policzki nisko osadzone, szerokie. Podbródek dobrze rozwinięty, ale nie wystający, tworzy płynną linię z górną wargą.
- Uszy: Średniej wielkości, szerokie u nasady, z zaokrąglonymi końcówkami. Osadzone dość szeroko, lekko pochylone do przodu. Pożądane są gęste pędzelki włosów wewnątrz ucha oraz pędzelki na końcówkach uszu (tzw. rysie pędzelki), chociaż te drugie nie są obowiązkowe.
- Oczy: Duże, wyraziste, lekko owalnego kształtu (prawie okrągłe), szeroko i nieco skośnie osadzone. Kolor oczu u kotów o tradycyjnym umaszczeniu może być dowolnym odcieniem zieleni lub żółtego/złotego/miedzianego. U kotów białych lub z dużą ilością bieli (bikolory, vany) możliwe są oczy niebieskie lub różnobarwność tęczówek (jedno oko niebieskie, drugie zielone/żółte).
- Nogi i łapy: Nogi średniej długości, mocne, o potężnym kośćcu. Tylne nogi nieco dłuższe od przednich. Łapy duże, okrągłe, z obowiązkowymi gęstymi kępkami sierści między palcami (tzw. śniegowce), które pomagały kotom poruszać się po śniegu.
- Ogon: Średniej długości, gruby i silny u nasady, lekko zwężający się ku zaokrąglonemu, tępemu końcu. Bardzo dobrze owłosiony ze wszystkich stron, bez długich, zwisających pasm, przypomina ogon szopa pracza.
- Sierść: Główna duma kota syberyjskiego – jego wspaniała trójwarstwowa sierść, idealnie przystosowana do zimnego klimatu. Składa się z:
- Długich, sztywnych i błyszczących włosów ościstych (warstwa okrywowa), które mają właściwości wodoodporne.
- Cieńszych włosów przejściowych.
- Bardzo gęstego, miękkiego i zwartego podszerstka, który najmocniej rozwija się zimą i znacznie redukuje się latem.
Umaszczenia kotów syberyjskich
Standard rasy syberyjskiej dopuszcza ogromną różnorodność umaszczeń. Uznawane są praktycznie wszystkie tradycyjne kolory i wzory:
- Jednolite (Solid): Czarny, niebieski, rudy, kremowy, biały.
- Szylkretowe (Tortoiseshell): Czarny szylkret, niebiesko-kremowy szylkret.
- Dymne (Smoke): Czarny dymny, niebieski dymny, rudy dymny, kremowy dymny, szylkret dymny.
- Srebrzyste i złociste (Silver/Golden): Cieniowane (shaded) i szynszylowe (shell).
- Pręgowane (Tabby) wszystkich rodzajów:
- Tygrysie (Mackerel): Pionowe pręgi.
- Klasyczne/Marmurkowe (Classic/Blotched): Szerokie rozety, „motyl” na łopatkach.
- Cętkowane (Spotted): Pojedyncze cętki na ciele.
- Z białym (With White): Każde z wyżej wymienionych umaszczeń może występować z różną ilością bieli (bikolory, arlekiny, vany).
Ważne: Standard tradycyjnego kota syberyjskiego nie dopuszcza umaszczeń wskazujących na hybrydyzację z innymi rasami, a mianowicie: czekoladowego, liliowego, cynamonowego, płowego i ich wariantów, a także umaszczeń akromelanicznych (colorpoint).
Koty o umaszczeniu colorpoint (jasne ciało, ciemniejszy pyszczek, uszy, łapy i ogon, niebieskie oczy), które typem w pełni odpowiadają kotom syberyjskim, zostały wyodrębnione jako osobna rasa (lub są uznawane za podrasę syberyjską) – Neva Masquerade.
