Historia pochodzenia rasy Skye Terrier
Historia skye terriera jest nierozerwalnie związana z mglistą i surową wyspą Skye na zachodzie Szkocji, która dała tej rasie nazwę. Jest to jedna z najstarszych ras terierów, jej korzenie sięgają co najmniej XVI wieku. Uważa się, że przodkami współczesnych skye terrierów były lokalne teriery szkockie, używane do polowania na wydry, borsuki i lisy w skalistym terenie. Ich długie, przysadziste ciało i krótkie łapy były idealne do wchodzenia w nory.
Istnieje legenda, że w XVI wieku statek hiszpańskiej Armady rozbił się u wybrzeży wyspy Skye. Psy, które przeżyły, a mianowicie maltańczyki, skrzyżowały się z lokalnymi terierami, obdarzając potomków luksusową, długą sierścią. Choć jest to piękna historia, nie ma ona potwierdzenia w dokumentach. Bardziej prawdopodobne jest, że długa sierść jest wynikiem selekcji, mającej na celu ochronę przed złą pogodą i zębami drapieżników.
Prawdziwa popularność przyszła do skye terrierów w XIX wieku, kiedy stały się ulubieńcami brytyjskiej arystokracji. Królowa Wiktoria była zagorzałą zwolenniczką tej rasy, co natychmiast uczyniło je modnymi wśród szlachty. Trzymała zarówno psy z uszami stojącymi, jak i opadającymi. Ta królewska przychylność zapewniła rasie honorowe miejsce na pierwszych wystawach psów.
Najbardziej znanym skye terrierem w historii jest bez wątpienia Greyfriars Bobby. Ten pies stał się symbolem psiej wierności. Po śmierci swojego pana, Johna Graya, w 1858 roku, Bobby spędził kolejne 14 lat, aż do własnej śmierci, na grobie swojego opiekuna na cmentarzu Greyfriars w Edynburgu. Jego historia poruszyła cały świat, a w stolicy Szkocji postawiono mu pomnik. Ta opowieść na zawsze utrwaliła wizerunek skye terrierów jako psów niezwykle oddanych. Niestety, dziś skye terrier jest jedną z najrzadszych i najbardziej zagrożonych ras w Wielkiej Brytanii, co sprawia, że wysiłki entuzjastów na rzecz jej zachowania są szczególnie cenne.
Jak wygląda Skye Terrier: wzorzec i wygląd
Skye Terrier to pies, którego wygląd łączy w sobie elegancję i siłę. Jego ciało jest długie, przysadziste i silne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Stosunek długości ciała do wysokości w kłębie wynosi około 2:1. Pomimo krótkich łap jest bardzo ruchliwy i zwinny.
- Głowa: Długa i masywna, ale proporcjonalna do ciała. Stop od czoła do kufy jest płynny. Kufa mocna, nie zaostrzona, z silnymi szczękami.
- Nos: Trufla nosa zawsze czarna.
- Oczy: Średniej wielkości, ciemnobrązowe, osadzone blisko siebie. Spojrzenie inteligentne i przenikliwe.
- Uszy: Występują dwie odmiany — stojące i zwisające. Stojące uszy (Prick ears) są średniej wielkości, wysoko osadzone, pokryte długą sierścią, która tworzy piękne „frędzle”. Zwisające uszy (Drop ears) są nieco większe, nisko osadzone i przylegają do głowy. Oba typy są zgodne ze wzorcem.
- Tułów: Grzbiet jest prosty i długi. Klatka piersiowa głęboka, o owalnym kształcie.
- Ogon: Pokryty gęstą sierścią. W stanie spoczynku opuszczony w dół, może być lekko zagięty. W stanie podniecenia unosi się, ale nie wyżej niż linia grzbietu.
- Kończyny: Krótkie, proste i muskularne. Łapy duże, skierowane do przodu, z grubymi poduszeczkami i mocnymi, najlepiej czarnymi, pazurami.
Sierść i umaszczenie Skye Terriera
Główną ozdobą skye terriera jest jego podwójna szata. Podszerstek jest krótki, miękki i gęsty jak puch. Włos okrywowy jest długi (około 14 cm), szorstki w dotyku, prosty i opadający, bez loków. Tworzy naturalny przedziałek od głowy do ogona, opadając po obu stronach ciała. Sierść na głowie jest krótsza, tworząc „grzywkę”, która zakrywa oczy, i brodę. Ważne jest, aby sierść nie przeszkadzała psu w widzeniu.
Dopuszczalne umaszczenia są różnorodne:
- Czarny.
- Ciemnoszary lub jasnoszary.
- Płowy.
- Kremowy.
Przy każdym umaszczeniu końce uszu, kufa i ogon powinny być czarne. Dopuszczalna jest niewielka biała plamka na klatce piersiowej (nie więcej niż 2 cm). Ciekawa cecha: ostateczne umaszczenie u skye terrierów formuje się dość długo, czasem nawet do 18. miesiąca życia. Szczenięta często rodzą się znacznie ciemniejsze, niż stają się w dorosłości.
