Petit Bleu de Gascogne — Historia i wzorzec

Historia rasy mały gończy błękitny gaskoński

Historia małego gończego błękitnego gaskońskiego jest nierozerwalnie związana z jego większym przodkiem — dużym gończym błękitnym gaskońskim. Korzenie tych psów sięgają głębi średniowiecza, a ich przodkami uważa się legendarne gończe św. Huberta. W XIV wieku Gaston III de Foix-Béarn, znany jako Gaston Fébus, wybitny myśliwy i autor słynnej „Livre de Chasse” („Księga o polowaniu”), trzymał w swojej psiarni w Gaskonii duże gończe o niebieskawym umaszczeniu. Psy te, sprowadzone z Ardenów, krzyżowano z miejscowymi gończymi, co dało początek rasie gaskońskiej.

Przez wieki duże gończe błękitne były ulubieńcami francuskiej arystokracji i używano ich do polowań na dużą zwierzynę — wilki, niedźwiedzie i jelenie. Sam król Henryk IV miał sfory tych majestatycznych psów. Jednak po rewolucji francuskiej polowania na dużą zwierzynę stały się mniej popularne, a warunki ekonomiczne się zmieniły. Powstała potrzeba mniejszego, szybszego i bardziej ekonomicznego w utrzymaniu psa, który specjalizowałby się w polowaniach na zające i inną drobną zwierzynę. Właśnie tak, poprzez staranną selekcję najmniejszych przedstawicieli dużej rasy, pojawił się mały gończy błękitny gaskoński.

Chociaż jest on zmniejszoną kopią swojego przodka, „mały” gaskończyk to nie tylko miniaturowa wersja. Ma lżejszy kościec, bardziej elegancką sylwetkę i nieco inny temperament, zachowując jednocześnie wszystkie wybitne cechy myśliwskie. Oficjalne uznanie rasy nastąpiło znacznie później. Klub miłośników rasy powstał w 1925 roku, a standard został zatwierdzony przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Dziś mały gończy błękitny gaskoński jest jedną z najpopularniejszych ras myśliwskich we Francji i stopniowo zdobywa zwolenników na całym świecie. Jest on częścią wielkiej rodziny francuskich gończych, do której należą również gończy błękitny gaskoński basset oraz mały gończy gaskońsko-saintongeois, co świadczy o bogatym dziedzictwie kynologicznym regionu.

Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy

Mały gończy błękitny gaskoński to pies średniej wielkości, który łączy w sobie siłę i elegancję. Jego wygląd świadczy o szlachetnym pochodzeniu i wybitnych cechach użytkowych. Ma typową dla gończego budowę ciała, ale z lżejszym i bardziej finezyjnym kośćcem niż u dużego „krewnego”.

• Głowa: Długa, ale niezbyt szeroka. Czaszka lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy (stop) ledwo zaznaczone. Kufa prosta, o długości zbliżonej do części czaszkowej, z „rzymskim nosem” (niewielkim garbem). Wargi lekko obwisłe, zakrywają dolną szczękę.
• Oczy: Owalne, w kolorze ciemnego kasztana. Spojrzenie jest łagodne, trochę smutne, ale jednocześnie żywe i przenikliwe.
• Uszy: To jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Są cienkie, zwinięte w rulon, osadzone nisko, poniżej linii oczu. Powinny sięgać do czubka nosa, a nawet go przekraczać. Uszy są pokryte delikatną sierścią i są bardzo wrażliwe.
• Tułów: Dobrze zrównoważony. Szyja długa, lekko wygięta, z niewielkim łałokiem. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie silne. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka, sięgająca do poziomu łokci. Brzuch lekko podciągnięty.
• Ogon: Cienki, szablasty. W spoczynku opuszczony do stawu skokowego, a w ruchu podniesiony, ale nie zarzucony na grzbiet.
• Sierść i umaszczenie: Sierść jest krótka, gęsta i ściśle przylega do ciała. Umaszczenie to główna „wizytówka” rasy. Składa się ono z czarnych cętek na białym tle, co tworzy charakterystyczny niebieskawo-łupkowy odcień. Na głowie zwykle znajdują się symetryczne czarne plamy, które pokrywają uszy i oczy, z białą „gwiazdką” na czole. Często występują rude (płowe) podpalania nad oczami, na policzkach, wargach, wewnętrznej stronie uszu oraz na kończynach.