Szczegółowa historia rasy
Historia spinone italiano sięga korzeniami głębokiej starożytności, co czyni ją jedną z najstarszych ras myśliwskich w Europie. Chociaż dokładne pochodzenie ginie w mrokach dziejów, istnieją dowody na istnienie podobnych psów szorstkowłosych we Włoszech już w czasach Imperium Rzymskiego. Niektórzy historycy uważają, że spinone są potomkami dawnych segugio italiano (włoskich gończych), skrzyżowanych z psami szorstkowłosymi przywiezionymi przez greckich i adriatyckich kupców.
Najbardziej prawdopodobna wersja łączy powstanie rasy z regionem Piemont w północno-zachodnich Włoszech. Uważa się, że w kształtowaniu rasy brały udział lokalne szorstkowłose wyżły, wyżły włoskie krótkowłose (bracco italiano) oraz, być może, gryfony francuskie, takie jak gryfon Korthalsa. Sama nazwa „spinone” (Spinone) pochodzi od włoskiego słowa „spino”, oznaczającego „cierń” lub „kolczasty krzew”. Jest to bezpośrednie nawiązanie do typu terenu, w którym pies polował - gęstych, nieprzebitych zarośli, gdzie z łatwością znajdował i aportował zwierzynę dzięki swojej ochronnej sierści.
Rasa ta przez wieki była niezwykle popularna wśród włoskich myśliwych dzięki swojej wszechstronności - spinone doskonale pracował zarówno na lądzie, jak i w wodzie, wystawiając i aportując zwierzynę. Jednak, podobnie jak wiele europejskich ras, spinone italiano znalazł się na krawędzi wyginięcia podczas Drugiej Wojny Światowej. Import szybszych zagranicznych wyżłów, takich jak setery angielskie i pointery, również przyczynił się do spadku popularności powolnego, ale metodycznego spinone.
Odrodzenie rasy to zasługa grupy entuzjastuw, w szczególności doktora Andrei Ceresoli (Dr. Andrea Ceresoli) i innych hodowców, którzy w latach 50. XX wieku rozpoczęli żmudną pracę nad odbudową populacji. Poszukiwali ocalałych przedstawicieli w całych Włoszech, aby zachować unikalne cechy użytkowe i typ rasy. Dzięki ich wysiłkom, w 1954 roku rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Dziś spinone italiano to nie tylko wspaniały myśliwy, ale także ukochany towarzysz, choć nadal pozostaje stosunkowo rzadką rasą poza granicami Włoch.
Jak wygląda Spinone italiano: wzorzec i opis wyglądu
Spinone italiano to duży, mocno zbudowany pies o wyrazistym, „rustykalnym” (rustic) wyglądzie. Ma silną i muskularną budowę oraz mocny kościec. Ogólne wrażenie to siła i wytrzymałość, a nie szybkość czy elegancja. Tułów ma format niemal kwadratowy, gdzie długość ciała jest zbliżona do wysokości w kłębie.
Głowa i wyraz
Głowa to jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Jest długa, z masywną, ale nie toporną kufą, która z profilu wygląda na kwadratową. Przejście od czoła do kufy (stop) jest ledwo zaznaczone. Oczy są duże, okrągłe, w kolorze ochry, a ich wyraz często opisywany jest jako „łagodny, smutny lub niemal ludzki”. Gęste, szorstkie brwi, wąsy i broda nadają psu mądry, nieco zrzędliwy wygląd. Uszy wiszące, trójkątne, osadzone na poziomie oczu, pokryte są krótszą sierścią.
Tułów, kończyny i ogon
Szyja jest muskularna, z niewielkim podgardlem. Linia grzbietu prosta, kłąb lekko uniesiony. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca łokci. Kończyny proste, o mocnej kości, zakończone dużymi, okrągłymi „kocimi” łapami z błoną międzypalcową, co pomaga w pływaniu. Ogon gruby u nasady. Historycznie ogon był kopiowany (skracany) mniej więcej do połowy długości w celach myśliwskich, ale w wielu krajach (w tym w Polsce) kopiowanie jest obecnie zakazane, więc psy mają długi, naturalny ogon, noszony poziomo lub nieco niżej.
Sierść i umaszczenie spinone italiano
Sierść to kluczowa cecha rasy. Jest szorstka, druciana, prosta i gęsto przylegająca do ciała, o długości 4–6 cm. Na głowie, uszach i przedniej stronie kończyn sierść jest krótsza, ale tworzy charakterystyczne wąsy, brodę i brwi. Podszerstek jest nieobecny lub bardzo słabo wyrażony. Taka szata idealnie chroni psa przed zimną wodą i kolczastymi zaroślami, a także szybko schnie i nie zbiera dużo brudu.
Wzorzec rasy dopuszcza następujące umaszczenia:
- Czysto białe (bardzo rzadkie)
- Białe z pomarańczowymi łatami (arancio) - łaty mogą mieć różne odcienie, od blado-pomarańczowego po intensywny.
- Biało-pomarańczowe dereszowate (roano-arancio) - mieszanka białych i pomarańczowych włosów, dająca efekt „szronu”.
- Białe z kasztanowymi łatami (marrone) - łaty w nasyconym, brązowym („kasztanowym”) kolorze.
- Biało-kasztanowe dereszowate (roano-marrone) - najczęstsze umaszczenie, mieszanka białych i kasztanowych włosów. Maska na pysku może występować lub nie.
Czarny kolor w jakiejkolwiek postaci (łaty, nos, opuszki łap) jest wadą dyskwalifikującą.
