Swiss Hound (Schwyz type) — Historia i wzorzec

Szczegółowa historia Swiss Hound (Schwyz type)

Historia szwajcarskich gończych jest długa i fascynująca, a jej korzenie sięgają czasów antycznych. Uważa się, że ich przodkowie to gończe sprowadzone na tereny Helwecji (dzisiejsza Szwajcaria) przez rzymskich legionistów. Psy te prawdopodobnie wywodziły się od egipskich psów myśliwskich, co potwierdzają mozaiki z epoki rzymskiej, znalezione w Aventicum, na których widnieją psy bardzo przypominające współczesne gończe szwajcarskie. Idealnie przystosowały się do trudnego, górzystego terenu, stając się niezastąpionymi pomocnikami miejscowych myśliwych.

Pierwsze wiarygodne pisemne wzmianki o tych psach pochodzą ze średniowiecza. Jednym z najbardziej znanych dowodów ich istnienia są wizerunki na płytach w katedrze w Zurychu, datowane na XI wiek. Można na nich zobaczyć szczegółowe sylwetki gończych, co świadczy o ich popularności i wartości w tamtych czasach. Do XV wieku szwajcarskie gończe były wysoko cenione przez włoską arystokrację za ich wyjątkowe umiejętności myśliwskie, a do XVIII wieku aktywnie hodowano je we Francji do polowania na zające.

Początkowo istniało pięć odmian gończego szwajcarskiego, z których każda nosiła nazwę kantonu, w którym była hodowana. Z czasem jedna z nich, gończy z Turgowii, niestety wyginęła. Cztery typy, które przetrwały do dziś – gończy lucerneński, jura, berneński oraz Swiss Hound (Schwyz type) – różnią się głównie umaszczeniem, co jest wynikiem selekcji w izolowanych, górskich dolinach. Swiss Hound (Schwyz type) wywodzi się, jak sama nazwa wskazuje, z kantonu Schwyz. W 1882 roku stworzono pierwszy standard dla każdego z pięciu typów, a w 1933 roku przyjęto jeden, wspólny standard, który połączył cztery odmiany w jedną rasę, uznając jednocześnie ich różnice w umaszczeniu.

Standard rasy i wygląd Swiss Hound (Schwyz type)

Swiss Hound (Schwyz type) to pies średniej wielkości, który łączy w sobie siłę, wytrzymałość i elegancję. Jego wygląd świadczy o przeznaczeniu – długim, niezmordowanym pościgu za zwierzyną w trudnym terenie.

• Głowa: Długa, sucha, o szlachetnych rysach. Czaszka wydłużona, lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy (stop) umiarkowanie zaznaczone.
• Kufa: Długa, mocna, nigdy nie zaostrzona. Grzbiet nosa prosty lub z lekkim garbem. Nos zawsze czarny, z szeroko otwartymi nozdrzami.
• Oczy: Owalne, ciemnobrązowe. Spojrzenie jest żywe, przyjazne i uważne.
• Uszy: Bardzo długie, nisko osadzone, poniżej linii oczu. Zwieszają się, układając w eleganckie fałdy, a ich końce są zaokrąglone. To jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy.
• Tułów: Lekko wydłużony, atletyczny. Szyja długa, muskularna, bez podgardla. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie dobrze rozwinięte. Klatka piersiowa głęboka, ale nie za szeroka, co zapewnia płucam wystarczająco dużo miejsca do długiego biegu.
• Ogon: Długi, szablasty, będący przedłużeniem linii zadu. W spoczynku opuszczony, w ruchu podniesiony, ale nie zakręcony nad grzbietem.
• Kończyny: Silne, kościste, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łapy zwarte, okrągłe, z ciasno zaciśniętymi palcami i mocnymi pazurami.

Sierść i unikalne umaszczenie Swiss Hound (Schwyz type)

Sierść u Swiss Hound (Schwyz type) jest krótka, gęsta i przylega ściśle do ciała, co zapewnia dobrą ochronę przed niepogodą. Na uszach i głowie jest cieńsza i bardziej miękka. Główną cechą odróżniającą Swiss Hound (Schwyz type) od jego „braci” jest umaszczenie.

Dominujący kolor to biały, na którym rozrzucone są duże łaty w kolorze żółtopłowym lub pomarańczoworudym. Łaty nie powinny dominować nad białym tłem. Czasem występuje również niewielkie nakrapianie w tym samym kolorze co łaty. Niektóre psy mogą mieć jednolicie rude umaszczenie z białą „szatą” na grzbiecie, ale klasycznym wariantem jest właśnie łaciaty. To wyraziste umaszczenie sprawia, że pies jest dobrze widoczny w lesie.