Historia pochodzenia rasy tervueren
Historia tervuerena jest ściśle spleciona z historią wszystkich owczarków belgijskich. Pod koniec XIX wieku w Belgii istniało wiele różnorodnych psów pasterskich, które różniły się typem sierści i umaszczeniem, ale miały wspólne cechy użytkowe. Były niezastąpionymi pomocnikami rolników: pasły bydło, strzegły mienia i chroniły stada przed drapieżnikami.
W 1891 roku w Brukseli powstał Klub Miłośników Owczarków Belgijskich (Club du Chien de Berger Belge). Profesor Adolphe Reul ze szkoły weterynaryjnej w Cureghem przeprowadził badania na 117 psach i sklasyfikował trzy główne typy sierści: długowłosą, krótkowłosą i szorstkowłosą. Początkowo długowłose psy o rudym lub płowym umaszczeniu z czarną „maską” i „nalotem węglowym” (czarne końcówki włosów) nie były wyróżniane osobno.
Kluczową rolę w rozwoju tervuerena odegrał hodowca M. F. Corbiel ze wsi Tervueren, położonej niedaleko Brukseli. Celowo zajmował się on hodowlą płowych i czarnych psów długowłosych, kładąc podwaliny pod współczesny standard tervuerena. To właśnie na cześć jego rodzinnej wsi rasa otrzymała swoją nazwę. Chociaż początkowo psy te nie zostały uwzględnione w pierwszych standardach, ich walory użytkowe i atrakcyjny wygląd zyskały uznanie, i z czasem tervueren został oficjalnie uznany za jedną z czterech odmian owczarka belgijskiego.
W Stanach Zjednoczonych Ameryki (AKC) i Wielkiej Brytanii (The Kennel Club) tervueren jest uznany za osobną rasę, podczas gdy Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) traktuje wszystkie cztery typy – Groenendael (czarny długowłosy), Laekenois (rudy szorstkowłosy), Malinois (rudy krótkowłosy) oraz Tervueren – jako odmiany jednej rasy „Owczarek Belgijski”.
Jak wygląda tervueren: standard i opis wyglądu
Tervueren to harmonijnie zbudowany, muskularny, ale elegancki pies o kwadratowej sylwetce (długość ciała jest mniej więcej równa wysokości w kłębie). Sprawia wrażenie siły, zwinności i wytrzymałości bez żadnej ociężałości.
- Głowa: Długa, sucha, dumnie osadzona. Czaszka średniej szerokości, czoło raczej płaskie. Przejście od czoła do kufy (stop) umiarkowane. Kufa dobrze wypełniona pod oczami, stopniowo zwężająca się ku nosowi.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowego kształtu, ciemne (pożądane ciemnobrązowe). Spojrzenie żywe, inteligentne, czujne.
- Uszy: Wysoko osadzone, trójkątnego kształtu, stojące, proporcjonalne do rozmiaru głowy.
- Nos: Czarny.
- Uzębienie: Zgryz nożycowy.
- Szyja: Muskularna, lekko łukowata, bez podgardla.
- Tułów: Potężny, ale nie ciężki. Grzbiet prosty, mocny. Lędźwie krótkie, szerokie, muskularne. Zad lekko nachylony. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka.
- Ogon: Średniej długości, gruby u nasady, sięga stawu skokowego lub jest nieco dłuższy. W spoczynku opuszczony, w ruchu podniesiony, ale nie wyżej niż linia grzbietu i nie zakręcony. Dobrze owłosiony.
- Kończyny: Przednie – proste, równoległe, z mocnym kośćcem. Tylne – potężne, z dobrze zaznaczonymi kątowaniami. Łapy okrągłe, „kocie”, z ciasno zwartymi palcami i czarnymi poduszkami.
- Sierść: Charakterystyczna cecha tervuerena – długa, gęsta, prosta sierść z bardzo gęstym podszerstkiem, zapewniająca doskonałą ochronę przed niepogodą. Na głowie, zewnętrznej stronie uszu i dolnych częściach kończyn sierść jest krótka. Na szyi i klatce piersiowej tworzy bujny „kołnierz” i „grzywę” (szczególnie wyraźne u samców). Na tylnej stronie przednich kończyn – „pióra”, na tylnych – gęste „portki”.
- Umaszczenie: Główny kolor – odcienie rudego i płowego do szarego. Charakterystyczna jest czarna „maska” na kufie oraz „nalot węglowy” (overlay) – czarne końcówki włosów, tworzące efekt przyciemnienia, szczególnie wyraźny na grzbiecie i bokach. Rudy odcień powinien być ciepły i nasycony. Niewielka ilość bieli dopuszczalna jest na klatce piersiowej i końcówkach palców.
