Historia pochodzenia rasy Welsh Corgi Pembroke
Historia rasy Welsh Corgi Pembroke sięga wieków wstecz i jest pełna zarówno legend, jak i faktów historycznych. Według jednej z najbardziej romantycznych walijskich legend, psy te są darem od wróżek i elfów. Mówi się, że wróżki używały małych Corgi do jazdy wierzchem lub do zaprzęgania ich do swoich miniaturowych powozów. Ślady na grzbiecie niektórych Pembroków do dziś nazywane są „siodłem wróżki”. Ta urocza historia dodaje rasie szczególnego uroku, choć istnieją też bardziej pragmatyczne teorie pochodzenia.
Według oficjalnej wersji, przodkowie współczesnego Welsh Corgi Pembroke dotarli do Wielkiej Brytanii, a dokładnie do Pembrokeshire w Walii, około X-XII wieku. Uważa się, że przywieźli ich flamandzcy tkacze, którzy imigrowali do tego regionu na zaproszenie angielskiego króla Henryka I. Psy te prawdopodobnie pochodzą od ras szpicowatych, być może od przodków współczesnych szwedzkich vallhundów, które Wikingowie mogli wcześniej sprowadzić na Wyspy Brytyjskie. Inna wersja łączy je z przodkami współczesnych schipperke i szpiców pomorskich. Początkowo Corgi były używane jako wszechstronne psy farmerskie: pasły bydło (owce, krowy, gęsi, a nawet kucyki), strzegły podwórza i były po prostu towarzyszami dla swoich właścicieli. Ich niski wzrost był zaletą podczas pasienia, ponieważ pozwalał im unikać kopnięć kopyt.
Przez długi czas Welsh Corgi Pembroke i Welsh Corgi Cardigan były uważane za jedną rasę lub odmiany jednej rasy. Często je krzyżowano. Jednak w 1934 roku Angielski Kennel Club oficjalnie uznał je za dwie odrębne rasy. Pembroke zazwyczaj ma krótszy ogon (często kopiowany lub naturalnie krótki) i nieco lisowaty pysk, podczas gdy Cardigan jest większy, z dłuższym, puszystym ogonem i bardziej zaokrąglonymi uszami.
Prawdziwy „złoty wiek” dla Welsh Corgi Pembroke rozpoczął się w 1933 roku, kiedy przyszły król Jerzy VI (wówczas jeszcze książę Yorku) podarował swoim córkom, księżniczkom Elżbiecie i Małgorzacie, szczenię Pembroka o imieniu Dookie. Od tego czasu Jej Królewska Mość Królowa Elżbieta II stała się gorącą zwolenniczką tej rasy. W ciągu swojego życia miała ponad 30 Corgi, a psy te stały się nieodłącznym atrybutem brytyjskiej rodziny królewskiej, co znacząco przyczyniło się do popularyzacji rasy na całym świecie. Pembroki stały się symbolem dworu królewskiego i narodową dumą Wielkiej Brytanii. Ich urok i oddanie podbiły serca milionów ludzi.
Jak wygląda Welsh Corgi Pembroke: szczegółowy opis wyglądu i wzorzec rasy
Welsh Corgi Pembroke to niski, mocny, krępy pies, który mimo swoich kompaktowych rozmiarów sprawia wrażenie siły i wytrzymałości. Wygląd Pembroka często porównuje się do małego liska, zwłaszcza ze względu na kształt głowy i czujny, inteligentny wyraz oczu. Ważną cechą jest jego „uśmiechnięty” wygląd.
- Ogólny wygląd: Nisko osadzony, silny, mocno zbudowany, czujny i aktywny, sprawia wrażenie substancji i dużej witalności w małym rozmiarze. Długość ciała wyraźnie większa niż wysokość w kłębie.
- Głowa: Kształtem i wyglądem przypomina lisią, z żywym i inteligentnym wyrazem. Czaszka dość szeroka i płaska między uszami. Stop umiarkowany. Kufa lekko zwęża się ku nosowi. Stosunek długości kufy do długości czaszki wynosi około 3:5. Nos czarny.
- Oczy: Dobrze osadzone, okrągłe, średniej wielkości, brązowe, harmonizują z umaszczeniem. Wyraz oczu – inteligentny i zainteresowany, ale nie złośliwy.
- Uszy: Stojące, średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach. Linia poprowadzona od czubka nosa przez oko do czubka ucha i dalej powinna tworzyć w przybliżeniu trójkąt równoboczny. Bardzo ruchliwe, wrażliwie reagują na dźwięki.
- Uzębienie: Szczęki silne, z idealnym, regularnym i pełnym zgryzem nożycowym, co oznacza, że górne siekacze ściśle zachodzą na dolne, a zęby stoją prostopadle do szczęk.
- Szyja: Dość długa, mocna, lekko wygięta, płynnie przechodząca w łopatki.
- Tułów: Średniej długości, nie skrócony. Linia grzbietu prosta. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze opuszczona między przednimi kończynami. Żebra dobrze wysklepione.
- Ogon: Krótki, najlepiej naturalnie krótki. Wcześniej ogony często były kopiowane. Jeśli ogon nie jest kopiowany, nie powinien zawijać się na grzbiet. W ruchu trzymany na poziomie linii grzbietu lub nieco wyżej.
- Kończyny: Przednie kończyny krótkie, możliwie proste, o mocnym kośćcu. Łokcie przylegają do boków. Łapy owalne, palce zwarte, opuszki twarde. Tylne kończyny silne i elastyczne, z dobrze zaznaczonymi kątowaniami stawów kolanowych i skokowych. Uda muskularne. Śródstopia krótkie.
- Ruch: Swobodny i aktywny, nie skrępowany. Przednie kończyny dobrze wysuwane do przodu, nie podnosząc się zbyt wysoko, w harmonii z napędem z tylnych kończyn.
- Sierść: Podwójna. Podszerstek krótki, gęsty, odporny na warunki atmosferyczne. Włos okrywowy średniej długości, prosty, gęsty, nigdy nie miękki, falisty ani szorstki. Niepożądana jest zbyt długa, puszysta sierść („fluffy”), która jest uważana za wadę.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są następujące warianty: jednolite rude, sobolowe, płowe, czarne podpalane (tricolor). Białe znaczenia na nogach, klatce piersiowej, szyi (kołnierz) i pysku są dopuszczalne, ale nie powinny dominować. Głowa i uszy są zazwyczaj nieco jaśniejsze niż tułów. Niewielka ilość bieli na głowie i kufie jest akceptowalna.
- Rozmiary i waga: Wysokość w kłębie u przedstawicieli tej rasy osiąga 25–30 cm. Waga proporcjonalna do wzrostu, ale zazwyczaj dla samców wynosi 10–14 kg, dla samic – 10–13 kg. Ważne jest, aby pies nie był przekarmiony.
Pembroke to ucieleśnienie energii i radości życia w kompaktowym ciele. Jego wygląd w pełni odpowiada jego wesołemu i aktywnemu charakterowi. Zawsze wydaje się uśmiechnięty, gotowy do zabawy i przygód. W porównaniu z Welsh Corgi Cardiganem, Pembroke jest zazwyczaj nieco mniejszy, z krótszym tułowiem i lżejszym kośćcem. Jego uszy są bardziej spiczaste, a wyraz pyska bardziej „lisi”.
