West highland white terrier — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy West highland white terrier

Historia west highland white teriera jest nierozerwalnie związana z surowymi i malowniczymi ziemiami zachodniej Szkocji. Nazwa rasy tłumaczy się jako „biały terier z zachodnich wyżyn”. Ich przodkami były małe, pracujące teriery, które przez wieki wykorzystywano do polowania na drobne gryzonie, lisy i borsuki w kamienistym terenie. Początkowo teriery te miały różne umaszczenia — rude, piaskowe, pręgowane, co pomagało im się maskować. Białe szczenięta sporadycznie pojawiały się w miotach, ale często były odrzucane jako słabsze i nie nadające się do polowania.

Wszystko zmieniło się za sprawą pułkownika Edwarda Donalda Malcolma z Poltalloch w hrabstwie Argyllshire. Legenda głosi, że w XIX wieku podczas polowania przypadkowo zastrzelił swojego ulubionego rudego teriera, myląc go z lisem. To tragiczne wydarzenie skłoniło pułkownika do zastanowienia się nad zaletami białego umaszczenia: takiego psa nie dałoby się pomylić z ofiarą. Od tamtej pory Malcolm postanowił celowo hodować wyłącznie białe teriery, wybierając do tego najlepszych przedstawicieli. Nie tworzył on nowej rasy, a jedynie utrwalał pożądany kolor u już istniejących terierów pracujących. Uważa się, że mają wspólnych przodków z cairn terrierami, terierami szkockimi, a także, być może, z skye terrierami, co wyjaśnia ich podobieństwo w charakterze i budowie ciała.

Początkowo rasa była znana jako „Poltalloch Terrier” na cześć posiadłości Malcolma. Równolegle z nim, książę Argyll hodował białe teriery w swojej posiadłości Roseaneath, i nazywano je „Roseaneath Terrierami”. Dopiero na początku XX wieku przyjęto ujednoliconą nazwę — west highland white terrier. Rasa została oficjalnie uznana przez angielski Kennel Club w 1904 roku, a pierwsze westie zaprezentowano na wystawie Crufts w 1907 roku. Od tego czasu ich popularność tylko rosła, a dziś te śnieżnobiałe Szkoty są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych i ulubionych terierów na świecie.

Jak wygląda west highland white terrier: standard i wygląd

Westie to mały, ale solidnie zbudowany pies z wyraźnym poczuciem własnej godności. Jego wygląd jest ucieleśnieniem kompaktowej siły i zwinności. Główną cechą wyróżniającą jest jego szorstka, śnieżnobiała sierść oraz inteligentny, ciekawski wyraz ciemnych oczu.

• Głowa: Czaszka jest lekko wypukła, z wyraźnie zaznaczonym przejściem od czoła do kufy (stopem). Kufa stopniowo zwęża się do nosa, ale nie jest spiczasta. Szczęki są silne, zgryz nożycowy.
• Nos: Trufla nosowa jest duża i obowiązkowo czarnego koloru, co tworzy wyraźny kontrast z białą sierścią.
• Oczy: Szeroko rozstawione, średniej wielkości, jak najciemniejsze. Spojrzenie jest proste, przenikliwe i bardzo inteligentne. Jasne oczy są uznawane za wadę.
• Uszy: Małe, stojące, spiczaste na końcach. Osadzone wysoko i nie za szeroko. Pokryte krótką, aksamitną sierścią. Uszy nadają westie jego charakterystyczny, czujny wygląd.
• Tułów: Kompaktowy, z prostym grzbietem i mocną partią lędźwiową. Klatka piersiowa jest głęboka, żebra dobrze wysklepione. Szyja muskularna, wystarczająco długa, aby pies mógł dumnie trzymać głowę.
• Ogon: Długości 12–15 cm, prosty, trzymany pionowo, ale nie zakręcony na grzbiet. Nazywa się go „marchewkowatym” ze względu na kształt. Historycznie, za mocny ogon można było wyciągnąć psa z nory, jeśli utknął.
• Kończyny: Przednie — krótkie, proste i muskularne. Tylne — silne, z dobrze rozwiniętymi udami. Łapy są zaokrąglone, z grubymi, czarnymi poduszkami.
• Sierść: Podwójna. Warstwa wierzchnia — szorstki, prosty włos okrywowy o długości około 5 cm, bez żadnych loków. Pod nim — miękki, gęsty i zwarty podszerstek. Taka struktura sierści doskonale chroni psa przed niepogodą.
• Umaszczenie: Wyłącznie czysto białe. Jakiekolwiek znaczenia w innym kolorze są wadą dyskwalifikującą.

Tabela standardu rasy (kluczowe parametry)