Historia rasy: z farmy na salony
Historia kota z Yorku nie zaczyna się w sterylnych warunkach elitarnych hodowli, ale na zwyczajnej koziej farmie w stanie Nowy Jork. W 1983 roku właścicielka gospodarstwa, Janet Chiefari, zauważyła niezwykłe kocię w miocie swojej długowłosej, czarno-białej kotki o imieniu Blacky oraz miejscowego, czarnego kocura Smokey. Były to typowe wiejskie koty domowe. Jednak to konkretne kocię – samiczka – wyróżniało się głębokim, jednolitym czekoladowym kolorem sierści. Janet nazwała ją Brownie.
Następnego lata Brownie urodziła własne młode. W miocie znalazł się kocurek z czarną sierścią, która miała wyraźny brązowy poblask. Otrzymał imię Minky. Zaintrygowana tymi unikalnymi cechami, rok później Janet skrzyżowała Brownie z jej synem Minkym. Ten inbreeding (chów wsobny) zaowocował narodzinami dwóch kociąt, które stały się fundamentem nowej rasy: całkowicie czekoladowego kocura Teddy Bear oraz czekoladowo-białej kotki Cocoa.
Dostrzegając podobieństwo w budowie ciała i teksturze sierści, Janet postanowiła rozwinąć nową linię, skupiając się na umaszczeniu czekoladowym i liliowym (rozjaśniona wersja czekolady) oraz półdługim włosie. Nazwała rasę „York Chocolate” na cześć swojego stanu oraz charakterystycznego koloru.
W 1989 roku Janet po raz pierwszy zaprezentowała jednego ze swoich kotów na wystawie, gdzie zdobył pierwsze miejsce w kategorii zwierząt domowych. To zmotywowało ją do dalszej pracy. W 1990 roku mała organizacja CFF (Cat Fanciers' Federation) nadała rasie status „eksperymentalny”, a później poszły za tym kolejne kroki w CCA. Niestety, obecnie większość tych organizacji nie publikuje już aktywnych informacji o rasie.
Warto podkreślić, że York Chocolate wciąż nie jest uznawany przez wiodące międzynarodowe federacje, takie jak CFA, TICA czy FIFe. Uznaje go natomiast WCF (World Cat Federation) pod skróconą nazwą „York”. Z tego powodu rasa pozostaje unikatem, znanym głównie wąskiemu gronu entuzjastów w USA i Europie.
Wygląd: standard i wariacje
Ponieważ rasa nie posiada jednego, uniwersalnego standardu, opis opiera się na wytycznych mniejszych organizacji i doświadczeniach hodowców. To kot średniej lub dużej wielkości.
Wygląd: standard i wariacje · 11
| Część ciała | Opis |
|---|---|
| Rozmiar i waga | Od średniego do dużego. Kocury są wyraźnie większe: 6–8 kg (czasami do 10 kg). Kotki: 4–6 kg. |
| Tułów | Długi, ale solidny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i mocnym kośćcem. Klatka piersiowa pełna i zaokrąglona. Zad nieco wyższy niż łopatki. |
| Głowa | Zmodyfikowany klin średniej wielkości, proporcjonalny do ciała. Dłuższa niż szersza. Czaszka lekko zaokrąglona. |
| Pysk | Umiarkowanie zaokrąglony, ani krótki, ani spiczasty. Delikatny „whisker break” (przerwa na wąsy). |
| Broda | Mocna, łagodnie wyprofilowana. |
| Uszy | Duże, spiczaste, szerokie u nasady, osadzone dość szeroko, lekko pochylone do przodu. Pożądane pędzelki na końcach. |
| Oczy | Średniej wielkości, w kształcie migdałów, lekko skośne. Kolor – złocisty, zielony lub orzechowy; preferowane nasycone odcienie. |
| Kończyny i łapy | Średniej długości, dobrze umięśnione. Łapy duże, okrągłe; pożądane kępki sierści między palcami. |
| Ogon | Długi, szeroki u nasady, zwężający się ku zaokrąglonemu końcowi. Pokryty gęstą, długą sierścią (pióropusz). |
| Sierść | Półdługa, gładka, lśniąca, jedwabista i miękka w dotyku, z minimalnym podszerstkiem. Krótsza na pysku i brzuchu, dłuższa na grzbiecie i bokach; niewielka kryza na szyi. W przeciwieństwie do zupełnie nagich ras, takich jak doński sfinks, York szczyci się bogatą okrywą włosową. |
| Umaszczenie | Główne: jednolite czekoladowe oraz jednolite liliowe. Dopuszczalne są także bicolory (z bielą). W przypadku jednolitych maści dozwolona jest jedna mała biała plamka na piersi („medalion”). |
Ważną różnicą w porównaniu do ras takich jak Havana Brown jest nie tylko długość sierści, ale także budowa ciała i kształt głowy. Havana ma bardziej wyrafinowany, orientalny typ budowy.
