Szpic wilczy (Keeshond)

Historia szpica wilczego to fascynująca podróż w czasie, ściśle spleciona z wydarzeniami politycznymi Europy. Przodkowie współczesnych keeshondów od wieków żyli blisko człowieka. Początkowo były to robocze „konie pociągowe” – duńskie i holenderskie psy barkowe. Nie tylko zdobiły pokłady statków kursujących po Renie, ale wykonywały ciężką i ważną pracę: pilnowały ładunku przed złodziejami i tępiły szczury, które były prawdziwą plagą dla marynarzy.

Punkt zwrotny w historii rasy nastąpił w 1781 roku. Holandię ogarnął polityczny płomień – dojrzewało powstanie przeciwko księciu Orańskiemu (Wilhelmowi V). Społeczeństwo podzieliło się na dwie części: „oranżystów” (zwolenników księcia) i „patriotów”. Liderem patriotów został charyzmatyczny Cornelius de Gyselaer. Miał on wiernego towarzysza – szpica o imieniu Kees. Pies wszędzie towarzyszył panu i stał się żywym symbolem oporu. Od tego czasu wszystkie psy tego typu zaczęto nazywać „Keeshond” (pies Keesa). To jedna z niewielu ras nazwanych na cześć konkretnej postaci historycznej, choć przez pryzmat przydomka psa.

Niestety, po stłumieniu powstania posiadanie keeshonda stało się niebezpieczne – równało się to demonstrowaniu poglądów opozycyjnych. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Wielu właścicieli pozbywało się swoich ulubieńców, by nie ściągnąć na siebie gniewu władz. Tylko dzięki oddanym rolnikom i kapitanom barek rzecznych, którzy cenili cechy użytkowe, a nie politykę, rasa przetrwała na terenach wiejskich.

Renesans rasy rozpoczął się pod koniec XIX wieku. W 1899 roku w Niemczech powstało stowarzyszenie „Verein für Deutsche Spitze”, które opracowało wzorce dla szpiców wszystkich kategorii wzrostowych. Wtedy właśnie niemieccy kynolodzy usystematyzowali odmiany: od miniaturowych po olbrzymie. Swoją drogą, jeśli interesują cię inne odmiany lub krewni szpiców, polecamy zwrócić uwagę na artykuł o szpicu małym (kleinspitz), który jest pomniejszoną kopią naszego bohatera, lub dowiedzieć się o rzadkim lapońskim psie pasterskim (lapinporokoira), który ma podobne korzenie w grupie szpiców.

Szpic wilczy to pies średniej wielkości, kompaktowy, o kwadratowym formacie, emanujący pewnością siebie i siłą, ale bez zbędnej ciężkości. Główną ozdobą jest oczywiście luksusowa szata i unikalne umaszczenie.

Głowa i kufa

Głowa przypomna lisią, średniej wielkości, w kształcie klina. Patrząc z góry, jest najszersza w części potylicznej i łagodnie zwęża się ku czubkowi nosa. Przełom czołowy (stop) jest umiarkowany, nie ostry. Nos zawsze czarny, niewielki, zaokrąglony. Wargi suche, ściśle przylegają do zębów, pigmentacja warg – wyłącznie czarna, co tworzy efektowną obwódkę „uśmiechu”.

Szczególną uwagę przykuwają oczy. Są średniej wielkości, migdałowate, ciemnego koloru, nieco skośnie osadzone. Ale najważniejsze są „okulary”. To obowiązkowa cecha rasowa: cienka ciemna linia biegnąca od zewnętrznego kącika oka do dolnego kącika ucha, a także wyraźne brwi. Nadaje to pyskowi wyraz inteligencji i ciągłego zainteresowania.

Tułów i kończyny

Szyja średnia, bez podgardla, ale dzięki gęstej grzywie wydaje się bardzo potężna. Kłąb wysoki, płynnie przechodzi w krótki, prosty i mocny grzbiet. Lędźwie krótkie i szerokie. Klatka piersiowa głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami, brzuch umiarkowanie podciągnięty. Ogon to duma szpica. Jest wysoko osadzony, zarzucony na grzbiet w ścisły pierścień i pokryty bardzo długą, puszystą sierścią. Kończyny proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łapy zebrane w „kocią łapkę”, pazury czarne.

Sierść i umaszczenie „Wilczaste”

Okrywa włosowa jest podwójna: długi, prosty, odstający od ciała włos okrywowy i gęsty, watowaty, miękki podszerstek. To właśnie podszerstek podpiera włos okrywowy, nie pozwalając mu rozpadać się na przedziałki. Na szyi – wspaniała kryza, na tylnych łapach – obfite „portki”.

Umaszczenie – tylko wilczaste (wolf-grey). Oznacza to srebrzysto-szary kolor z czarnymi końcówkami włosa okrywowego. Intensywność może się różnić, ale obowiązkowe są:

• Czarna maska na pysku (ale nie zbyt rozległa).
• Jaśniejsza „grzywa” i „portki”.
• Czarny koniec ogona.
• Jasnosrebrzysty spód ogona.

Szpice wilcze to ekstrawertycy psiego świata. Są niesamowicie przyjazne, wesołe i zorientowane na człowieka. Jeśli szukasz psa, który będzzie żył swoim życiem w kącie podwórka – to nie keeshond. Muszą być w centrum wydarzeń. Ta rasa często nazywana jest „cieniem właściciela”, ponieważ podążają za tobą z pokoju do pokoju, po prostu po to, by być blisko.

Główne cechy charakteru:

• Brak agresji. Szpic wilczy to przede wszystkim towarzysz. Praktycznie nie posiada instynktu łowieckiego. To czyni go idealnym przyjacielem dla innych zwierząt domowych. Świetnie dogadują się z kotami, papugami i chomikami. Pokrewne rasy, takie jak samojed czy eurasier, również słyną z łagodnego charakteru, ale szpic wilczy wyróżnia się szczególną empatią.
• Czujność. Mimo dobroci, to doskonały dzwonek alarmowy. Historyczna przeszłość stróża na barce daje o sobie znać. Szpic wilczy na pewno ostrzeże szczekaniem o zbliżaniu się nieznajomego, ale raczej nie ugryzie. Jego zadaniem jest powiadomić.
• Wysoka inteligencja. Uczą się błyskawicznie. Czasem zbyt szybko, zapamiętując nie tylko komendy, ale i twoje słabe punkty.
• Miłość do dzieci. To wspaniałe nianie, które cierpliwie znoszą dziecięce wybryki.

Warto zauważyć, że charakter „niemca” i „holendra” może się nieco różnić. Niemieckie linie są często poważniejsze i bardziej powściągliwe, bliższe typowi stróżującemu, podobnie jak ich większy krewny szpic niemiecki duży (grossspitz). Keeshondy z kolei są zazwyczaj bardziej zabawowe i „całuśne”.

Szpic wilczy uważany jest za rasę zdrową o silnej odporności. To nie sztucznie wyhodowany „pies kanapowy”, a potomek zahartowanych psów roboczych. Jednak genetyka robi swoje i istnieje szereg schorzeń, o których przyszły właściciel ma obowiązek wiedzieć.

Oprócz tego należy pamiętać o skłonności do otyłości. Nadwaga dla szpica to wyrok dla jego stawów i serca. Regularne szczepienia i odrobaczanie to oczywistość.

Wielu przeraża objętość sierści szpica wilczego, ale pielęgnacja jest prostsza, niż się wydaje. Struktura włosa jest taka, że brud się go nie czepia. Nawet po spacerze w deszczu, gdy pies wyschnie, błoto samo odpada i zwierzak znów jest czysty.

Zasady groomingu

1. Czesanie. Wystarczy raz lub dwa razy w tygodniu. Używaj szczotki (pudlówki) z długimi metalowymi igłami (bez kulek na końcach, niszczą sierść) oraz grzebienia do sprawdzania kołtunów za uszami i pod pachami.
2. Linienie. Dwa razy w roku (wiosna i jesień) szpic „zrzuca” podszerstek. W tym okresie trzeba wyczesywać psa codziennie. Jeśli tego nie zrobisz, sierść sfilcuje się w „walonek”, a skóra przestanie oddychać, co może wywołać zapalenie skóry.
3. Kąpiel. Rzadko! Raz na 2-3 miesiące lub w razie potrzeby. Częste mycie zmywa ochronną warstwę tłuszczową. Używaj tylko profesjonalnych szamponów nawilżających do sierści objętościowej.
4. STRZYŻENIE – TABU! Nigdy, pod żadnym pozorem nie strzyż szpica wilczego „maszynką” ani na krótko na lato. To zaburza termoregulację (sierść działa jak termos: zimą grzeje, latem chroni przed przegrzaniem). Strzyżenie może prowadzić do alopecji (łysienia), po której szata może się nigdy nie zregenerować. Dopuszczalne jest tylko strzyżenie higieniczne: formowanie łap („kocia łapka”), strefa pod ogonem i końcówki uszu.

Nie zapominaj o oczach (przecieranie balsamem lub naparem z rumianku), czyszczeniu zębów (szpice mają tendencję do kamienia nazębnego) i przycinaniu pazurów, które z powodu małej wagi psa słabo ścierają się na asfalcie.

Keeshond to intelektualista. Nie będzie ślepo wykonywał komend jak owczarek, jeśli nie widzi w tym sensu. Szkolenie musi opierać się na pozytywnym wzmocnieniu. Surowość i krzyki nie działają na tę rasę – pies zamknie się w sobie lub zacznie cię ignorować.

Świetnie sprawdzają się w agility, obedience (posłuszeństwo), a nawet w tańcu z psem (freestyle). W Holandii często wykorzystuje się je jako psy terapeutyczne w domach spokojnej starości, bo ich uśmiechnięta morda i miękka szerść czynią cuda. Ważnym momentem w wychowaniu jest kontrola szczekania. Jeśli od szczeniaka nie nauczysz psa komendy „Cicho”, ryzykujesz, że zyskasz bardzo głośnego współlokatora.

Układ pokarmowy szpiców jest dość wrażliwy. Główny problem to łakomstwo – uwielbiają jeść i mistrzowsko wypraszają smakołyki. Otyłość jest dla nich bardziej niebezpieczna niż dla innych ras. Możesz wybrać żywienie naturalne lub suchą karmę.

Ważne jest zapewnienie stałego dostępu do czystej wody, zwłaszcza jeśli pies jest na suchej karmie.

• Pies-rewolucjonista. To chyba jedyna rasa na świecie, która stała się symbolem partii politycznej i omal przez to nie zniknęła.
• Dwie ojczyzny. Niemcy uważają go za swojego (jako największego szpica), a Holendrzy za swoje dobro narodowe (keeshond).
• Uśmiech. Dzięki specyficznej budowie czaszki i umaszczeniu pyska wydaje się, że pies ciągle się uśmiecha. Nazywa się je nawet „Smiling Dutchman” (Uśmiechnięty Holender).
• Wełna. Wyczesany podszerstek keeshonda można prząść. Rzeczy z takiej „wełny” wychodzą bardzo ciepłe i mają właściwości lecznicze (jak pas z psiej sierści).

Czy szpic wilczy nadaje się do mieszkania?

Tak, absolutnie. Mimo gęstej sierści i średnich rozmiarów nie zajmują dużo miejsca i nie są hiperaktywne w pomieszczeniu. Grunt to zapewnić dobre spacery.

Czy one mocno linieją?

Tak. Jeśli jesteś fanem sterylnej czystości i czarnych ubrań, ta rasa może cię irytować. Sierść będzie obecna, zwłaszcza w okresie sezonowego linienia. Plusem jest to, że łatwo zbiera się ją z dywanów w kłęby, w przeciwieństwie do drobnych „igieł” psów krótkowłosych.

Czy można trzymać szpica wilczego na łańcuchu w budzie?

Kategorycznie nie! Mają ciepły podszerstek na zimę, ale ich psychika nie wytrzyma izolacji. To pies socjalny, bez kontaktu ze „stadem” (rodziną) stanie się nieszczęśliwy, apatyczny lub agresywny. Kojec jest możliwy tylko pod warunkiem stałego kontaktu i spacerów, ale najlepiej, by miał wolne wyjście na podwórko z domu.