Lucas Terrier

Historia tej unikalnej rasy jest nierozerwalnie związana z imieniem sir Jocelyna Lucasa, znanego brytyjskiego hodowcy i polityka. W połowie XX wieku, a dokładniej pod koniec lat 40., stanął on przed problemem: jego ulubione Sealyham Terriery stawały się zbyt masywne do efektywnej pracy w norach, a także miały pewne trudności przy porodach ze względu na duże głowy szczeniąt. Sir Lucas pragnął stworzyć idealnego teriera pracującego – mniejszego, zwinniejszego, ale z tym samym „ogniem” wewnątrz.

Rozwiązaniem stało się skrzyżowanie jego linii Sealyhamów z jedną z najstarszych i najbardziej wytrzymałych ras. Do poprawy cech roboczych wykorzystano rasę norfolk terrier. Wynik przeszedł najśmielsze oczekiwania: potomek tych kompaktowych psów o drobnych łapach okazał się nie tylko atrakcyjny z wyglądu, ale też zaskakująco przyjemny w obcowaniu i wychowaniu.

Tradycyjny upór, właściwy grupie terierów, nie opuścił genów nowo powstałej rasy, ale wrodzona życzliwość i wesołe usposobienie w pełni zrekompensowały tę cechę. Co ciekawe, żadne inne rasy poza wymienionymi dwiema nie brały udziału w dalszej hodowli klasycznych Lucasów. Chociaż warto zauważyć, że na świecie istnieją też inne rzadkie rasy z unikalną historią, jak wyżeł nawaryjski (Perdiguero Navarro), to droga rozwoju Lucasa jest przykładem celowej selekcji dla charakteru, a nie tylko eksterieru.

Obecnie na próżno szukać oficjalnej nazwy „Lucas Terrier” w rejestrach Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) jako osobnej jednostki wystawowej, jednak można go znaleźć w tysiącach domów w Wielkiej Brytanii i USA jako najlepszego czworonożnego przyjaciela. Istnieje specjalistyczny klub rasy, który surowo pilnuje czystości linii.

Lucas Terrier to umięśniony pies o nieco wydłużonym tułowiu, krótkich, ale bardzo mocnych kończynach i prawie kwadratowym, wyrazistym pyszczku. Wygląd tego psa emanuje solidnością i brakiem zbędnej przesady.

Głowa i pysk

Głowa jest szeroka, ale proporcjonalna do ciała. Lucasy zdobi charakterystyczna szorstka broda i wąsy, które nadają im wygląd mądrego staruszka. Łatwo je rozpoznać po przyjaznym, zaciekawionym spojrzeniu ciemnych, okrągłych oczu. Spojrzenie nigdy nie powinno być złe czy nieufne. Pies ma wysoko osadzone wiszące uszy o aksamitnej teksturze, ściśle przylegające do policzków, i wyraźny czarny nos.

Tułów i kończyny

Ciało jest niskie, z głęboką klatką piersiową, co pozwala sercu i płucom pracować na pełnych obrotach podczas aktywności. Plecy są proste i mocne. Tylne kończyny mają dobrze zaznaczone kątowanie, co zapewnia potężne wybicie. Ten kompaktowy i wysportowany pies sprawia wrażenie dobrze zbudowanego „żywczyka” z krótkim ogonem, który nosi wesoło, ale nie zarzuca go na grzbiet.

Sierść i umaszczenie

Okrywa włosowa zasługuje na szczególną uwagę. Sierść jest krótka, gęsta i szorstka w dotyku – to spadek po przodkach pracujących w trudnych warunkach pogodowych. Dobrze chroni psa przed deszczem i kolczastymi zaroślami. Najczęściej spotyka się kolor rudo-brązowy (tan) lub czarny podpalany.

Można też spotkać przedstawicieli rasy z ciemnym czaprakiem (siodłem) na grzbiecie lub białymi znaczeniami. Dopuszczalne jest również rzadkie umaszczenie „irwin” – pstre, z chaotycznymi białymi łatami. Mocna i gruba budowa ciała Norfolka jest wizualnie łagodzona przez geny drugiego przodka – sealyham terrier dodał elegancji i białego koloru do palety, dlatego terier Lucasa wygląda bardziej wykwintnie niż jego „ojciec” Norfolk.

Jeśli znacie klasyczne teriery (foksteriery, Jack Russelle), to wiecie, że często są to hiperaktywne wulkany energii. Mały Lucas łamie ten stereotyp. To dobroduszny i wesoły czworonożny przyjaciel, niepozbawiony odrobiny zdrowego uporu, ale całkowicie pozbawiony agresji.

• Brak agresji: Sir Jocelyn Lucas specjalnie selekcjonował psy, które mogłyby pracować w sforze bez bójek. Dlatego współczesny Lucas to „pacyfista” wśród terierów.
• Relacje z rodziną: Może zachowywać się kapryśnie, jeśli wyczuje słabość, ale zazwyczaj jest niezwykle posłuszny i przyjazny wobec ludzi w każdym wieku.
• Inne zwierzęta: Ten pies zajmuje neutralną pozycję wobec innych zwierząt domowych, nie ma skłonności do prowokowania konfliktów. Świetnie dogaduje się z kotami, jeśli dorastał z nimi od dzieciństwa.
• Głos: Nie ma tendencji do szczekania bez powodu, w przeciwieństwie do wielu małych ras. Głos daje tylko wtedy, gdy jest to naprawdę potrzebne (ostrzeżenie o gościach lub podczas hazardowej zabawy).

Terier Lucasa to świetny uczestnik dziecięcych zabaw. Jest wystarczająco mocny, by wytrzymać uściski maluchów, i wystarczająco cierpliwy. Jest życzliwy i przyjacielski, nie jest zazdrosny o właściciela (co rzadkie u psów do towarzystwa), ale wymaga od niego dużo uwagi dobrej jakości. Jeśli pies czegoś potrzebuje – dopnie swego, używając swojego uroku. To domowy psiak, dla którego kontakt z rodziną jest na pierwszym miejcu.

Warto zaznaczyć, że choć Lucas to domowy pupil, wciąż drzemią w nim instynkty. Niektóre egzotyczne rasy, jak śpiewający pies z Nowej Gwinei, mają niemal dzikie nawyki, natomiast Lucas to cywilizowany mieszczuch, który jednak nie przepuści okazji, by pogonić za wiewiórką w parku.

Teriery Lucasa dobrze adaptują się do ludzkich mieszkań, o ile zapewni się im codzienny ruch. Ogromnym plusem przy trzymaniu w mieszkaniu jest to, że ten pupil nie posiada specyficznego „psiego” zapachu, nawet gdy sierść jest mokra.

Krótką i szorstką sierść łatwo oczyścić z ulicznych zabrudzeń za pomocą wilgotnego ręcznika lub szczotki. Jest jednak pewien niuans: Lucasów nie zaleca się strzyc maszynką. Strzyżenie niszczy strukturę włosa, sprawia, że staje się miękki, matowy i podatny na kołtunienie. Prawidłową metodą pielęgnacji jest trymowanie (usuwanie martwej sierści).

• Regularność: Psa warto czesać jeden-dwa razy w tygodniu metalowym grzebieniem.
• Trymowanie: Przeprowadzane przez profesjonalistę lub przeszkolonego właściciela raz na 2-3 miesiące (lub lekkie kosmetyczne trymowanie raz w miesiącu).
• Kąpiel: Tylko w razie potrzeby, używając szamponów dla ras szorstkowłosych.

Ważne, by pies nie zostawał w domu ciągle sam. Ludzkie towarzystwo dodaje mu radości i zadowolenia z życia. Chociaż terier Lucasa jest z natury myśliwym, obojętnie traktuje drobne gryzonie na ulicy, jeśli zostanie odpowiednio nauczony, i spokojnie odnosi się do psów w pobliżu.

Przedstawiciele tej rasy to mądre i niezwykle bystre psy, które rozumieją wszystko, co powie im właściciel, czasem reagując nawet na zmianę intonacji. Dlatego proces szkolenia zazwyczaj nie sprawia trudności nawet nowicjuszom. Główna zasada – żadnej presji. Lucas Terrier „zamyka się w sobie” od szorstkości, ale rozkwita od pochwał i smakołyków.

Właściciel będzie musiał jedynie nauczyć się radzić sobie z wrodzonym sprytem pupila. Oczywiście wychowywać Lucasa należy od małego, aby jego własne pragnienia nie znalazły się stopień wyżej niż wola pana. Jeśli pozwolisz szczeniakowi spać na głowie w wieku 3 miesięcy, będzie to robił również mając 10 lat.

Właściwa wczesna socjalizacja (zapoznanie z hałasami miasta, transportem, innymi ludźmi) pozwoli przekształcić urodzonego myśliwego w idealnego miejskiego kompana. Dziś teriery Lucasa z powodzeniem szkoli się nie tylko do agility (tor przeszkód), ale także do roli psa terapeutycznego, z czym radzą sobie ku radości własnej i ludzi.

Przyjmując do domu tego małego teriera, można mieć nadzieję, że zagości w nim na długo – średnia długość życia wynosi 14-15 lat, a czasem i więcej. Osiąga się to dzięki temu, że rasa nie została zepsuta masową hodowlą komercyjną.

Silny i umięśniony pies, mimo niewielkich rozmiarów, ma doskonałą naturalną odporność. Lucas Terrier jest odporny na infekcje i wirusy, rzadko się przeziębia. Jednak, jak u każdego żywego organizmu, są słabe punkty:

1. Oczy: Podobnie jak rasa rodzicielska (Sealyham), mogą być podatne na problemy z soczewką lub siatkówką, choć u Lucasów zdarza się to rzadziej.
2. Kręgosłup: Ze względu na wydłużony format tułowia należy unikać nadmiernych obciążeń pionowych (zeskakiwanie z wysokich kanap) w wieku szczenięcym, aby zapobiec problemom z dyskami międzykręgowymi.

Nawet jeśli twój czworonożny myśliwy nie będzie brał udziału w polowaniach i będzie żył na poduszkach, nie warto ignorować kalendarza szczepień i odrobaczania. Dobry nastrój domowego ulubieńca sprzyja zdrowiu psychosomatycznemu. Dlatego częste spacery i aktywne gry na świeżym powietrzu to najlepsza profilaktyka większości dolegliwości.

Żywienie to fundament zdrowia. Lucas Terriery nie są wybredne w jedzeniu, co stwarza niebezpieczeństwo przekarmienia. Mają doskonały apetyt i zawsze będą patrzeć na ciebie „głodnymi” oczami.

Główne zasady żywienia naturalnego:

Zwyczajowa porcja jedzenia dla terierów powinna w połowie (50%) składać się z chudego mięsa (wołowina, indyk), w jednej czwartej (25%) – z kaszy (źródło energii) i w kolejnej ćwiartce (25%) – z warzyw (błonnik). Dorosłego psa karmi się o tej samej porze dwa razy dziennie, przeznaczając na posiłek około 20 min. Jeśli w misce zostały resztki – wyrzuca się je lub chowa, a nie zostawia w wolnym dostępie. To dyscyplinuje trawienie.

Zabronione i dozwolone produkty:

Podobnie jak nadmiar białka w diecie, nadmiar węglowodanów może doprowadzić do szybkiej otyłości pupila, co obciąży serce i stawy. Niepożądanymi produktami są też tłuste buliony. Sklepowe „przysmaki” wątpliwej jakości, poddane obróbce chemicznej – na przykład kolorowe kostki czy wędzony kurczak, mogą wywołać u psa reakcję alergiczną (świąd skóry).

• Podwójna nazwa: Istnieje również „Sporting Lucas Terrier”. To osobna gałąź hodowlana, która powstała później i ma nieco inne standardy oraz wyraźniejsze cechy myśliwskie. Klasyczny Lucas jest bardzieej domowy.
• Królewski ślad: Wśród przodków tych psów są ulubieńcy rodziny królewskiej Wielkiej Brytanii, gdyż Windsorowie zawsze cenili drobne teriery.
• Rzadkość: To jedna z niewielu ras, która zachowała się w niemal pierwotnym stanie dzięki entuzjastom, a nie komercji.

Czy Lucas Terrier nadaje się dla alergików?
Rasa ta uważana jest za hipoalergiczną, ponieważ pies prawie nie linieje samodzielnie. Jednak reakcja może wystąpić na ślinę lub łupież, dlatego przed zakupem warto poobcować z dorosłym psem.

Ile spacerować z takim psem?
Idealny tryb to dwa pełnowartościowe spacery po 45-60 minut. Ale jeśli masz napięty grafik, Lucas zadowoli się też 30-minutowym wyjściem, jeśli w domu ktoś się z nim pobawi.

Czy łatwo kupić szczeniaka w Polsce?
To trudne zadanie. Rasa jest rzadka. Najprawdopodobniej trzeba będzie szukać hodowców w Wielkiej Brytanii lub innych krajach Europy albo zapisać się w kolejkę na szczeniaka.