Nowofundland

Aby uzyskać ogólne pojęcie o rasie, przyjrzyjmy się jej kluczowym parametrom w tabeli.

Historia nowofundlanda jest ściśle związana z kanadyjską wyspą o tej samej nazwie – surowym, lecz malowniczym krajem, gdzie te psy stały się niezastąpionymi pomocnikami rybaków. Dokładne pochodzenie rasy owiane jest tajemnicą, a istnieje kilka teorii. Jedna z najpopularniejszych głosi, że przodkami nowofundlandów były duże czarne „psy niedźwiedzie”, sprowadzone na wyspę przez wikingów około 1100 roku.

Po kolonizacji wyspy przez Europejczyków, począwszy od XVI wieku, te lokalne psy krzyżowały się z różnymi rasami, które przywozili ze sobą rybacy i kupcy z Anglii, Portugalii i Francji. Uważa się, że swój wkład wniosły portugalskie psy dowodne, duże psy pirenejskie i inne rasy typu mastifa. Rezultatem tego mieszania było pojawienie się dużego, silnego psa z gęstą, wodoodporną sierścią, błonami między palcami i wrodzoną pasją do wody.

Na wyspie nowofundlandy wykonywały najróżniejsze prace:

• Pomagały wyciągać z wody ciężkie sieci rybackie.
• Ratowały ludzi, którzy wpadli za burtę do lodowatej wody.
• Przewoziły ładunki, takie jak drewno i ryby, na saniach.
• Służyły jako niezawodni towarzysze i stróże osad rybackich.

W XVIII wieku brytyjscy marynarze zaczęli aktywnie wywozić te niezwykłe psy do Anglii. Ich heroizm i życzliwy charakter szybko zdobyły popularność wśród angielskiej arystokracji. Lord Byron poświęcił swojemu nowofundlandowi o imieniu Botswain słynną epitafium. Rasa stała się symbolem odwagi i szlachetności. Pierwszy wzorzec rasy został stworzony w Anglii w 1878 roku, a Amerykański Związek Kynologiczny uznał ją w 1886 roku. Co ciekawe, to właśnie nowofundlandy w swoim czasie pomogły uratować przed wyginięciem inną majestatyczną rasę – bernardyna. Kiedy populacja alpejskich ratowników znalazła się w zagrożeniu, do ich krwi dolano krew nowofundlandów, co pozwoliło odbudować rasę.

Nowofundland to pies, który imponuje swoją siłą i harmonią. Jego wygląd emanuje mocą, majestatem i spokojem. To masywne, muskularne zwierzę o dobrze rozwiniętym kośćcu, ale bez wrażenia ciężkości czy niezgrabności.

• Głowa: Masywna, z szeroką czaszką i lekko wypukłym sklepieniem. Stop (przejście od czoła do kufy) dobrze zaznaczony, ale nie ostry. Kufa krótka, kwadratowa, głęboka.
• Oczy: Niewielkie, głęboko osadzone i szeroko rozstawione. Kolor – ciemnobrązowy. Spojrzenie spokojne, łagodne i życzliwe.
• Uszy: Małe, trójkątne z zaokrąglonymi końcówkami. Osadzone po bokach głowy, ściśle przylegające do policzków.
• Tułów: Kompaktowy, z szeroką i głęboką klatką piersiową. Grzbiet szeroki i mocny, lędźwie muskularne.
• Ogon: Szeroki u nasady, mocny. W spoczynku zwisa w dół, w ruchu może się podnosić, ale nigdy nie jest zarzucany na grzbiet. Służy jako ster podczas pływania.
• Kończyny: Proste, równoległe, z potężnymi mięśniami. Łapy duże, okrągłe, z dobrze rozwiniętymi błonami między palcami – kluczowa cecha do pływania.
• Sierść: Podwójna, wodoodporna. Warstwa wierzchnia (włos okrywowy) długa, prosta lub lekko falista, w dotyku nieco szorstka i oleista. Podszerstek bardzo gęsty, miękki, nieprzemakalny nawet przy długim przebywaniu w wodzie.

Umaszczenie. Wzorzec uznaje trzy podstawowe umaszczenia:

• Czarne: Klasyczne i najbardziej rozpowszechnione umaszczenie. Kolor powinien być nasycony. Dopuszczalne są niewielkie białe plamy na klatce piersiowej, końcówkach łap i ogonie.
• Brązowe (brązowe lub czekoladowe): Kolor waha się od czekoladowego do brązowego. Wymagania dotyczące białych plam są takie same jak dla umaszczenia czarnego.
• Biało-czarne: To umaszczenie nosi historyczną nazwę „landseer” na cześć malarza Edwina Landseera, który często przedstawiał takie psy. Główny kolor to biały, z czarną „czapeczką” na głowie, czarnym „siodłem” na grzbiecie i czarną plamą na zadzie. W Europie Landseer (typ kontynentalny europejski) jest uznawany za osobną rasę, która charakteryzuje się wyższymi nogami i lżejszą budową.

Jak każda inna rasa, nowofundland ma swoje zalety i wady. Potencjalni właściciele powinni trzeźwo ocenić wszystkie „za” i „przeciw”, zanim zdecydują się na takiego olbrzyma.

Główną cechą charakteru nowofundlanda jest jego bezgraniczna dobroć. To pies o złotym sercu, całkowicie pozbawiony złośliwości. Jego spokój i majestat imponują. Nowofundlandy są niezwykle zorientowane na człowieka i swoją rodzinę. Cierpią, pozostawione długo w samotności, i dążą do uczestnictwa we wszystkich rodzinnych sprawach. Dosłownie rozkwitają od uwagi i miłości.

Nowofundland to urodzony ratownik, a nie stróż. Nie będzie zaciekle bronił terytorium, jak na przykład bokser niemiecki. Jego instynkt ochronny objawia się inaczej: wyczuwając zagrożenie dla właściciela, nowofundland najprawdopodobniej po prostu stanie między nim a niebezpieczeństwem, używając swoich gabarytów jako tarczy. Może przewrócić intruza, ale ugryzienie to ostateczność, absolutnie nietypowa dla tej rasy.

Szczególnie warto podkreślić ich stosunek do dzieci. Nowofundlandy słyną z niewiarygodnej cierpliwości i delikatności wobec maluchów. Spokojnie znoszą dziecięce psoty, pozwalając ciągnąć się za uszy i sierść. Jednakże, pomimo ich anielskiego charakteru, nigdy nie zostawiaj małego dziecka samego z żadnym psem. Ze względu na swoje rozmiary, nowofundland może przypadkowo popchnąć lub przewrócić dziecko.

Posiadanie nowofundlanda to duża odpowiedzialność, wymagająca czasu, sił i finansów. Przyjrzyjmy się głównym aspektom pielęgnacji.

Pielęgnacja gęstej sierści

Sierść nowofundlanda to jego duma i jednocześnie główny problem dla właściciela. Aby wyglądała na zadbaną i nie tworzyła kołtunów, potrzebna jest regularna pielęgnacja.

• Czesanie: To codzienna procedura. Będziesz potrzebować grzebienia z rzadkimi, długimi zębami i zgrzebła. Szczególną uwagę należy zwrócić na obszary za uszami, na „portkach” i pod pachami, gdzie najczęściej tworzą się kołtuny.
• Linienie: Dwa razy w roku, wiosną i jesienią, nowofundlandy urządzają „śnieżycę” z podszerstka. W tym okresie psa trzeba będzie czesać jeszcze dokładniej, być może nawet dwa razy dziennie.
• Kąpiel: Całkowite mycie nowofundlanda jest konieczne tylko w razie potrzeby, mniej więcej 1-2 razy na kilka miesięcy. Częste kąpiele zmywają naturalną warstwę tłuszczową, która sprawia, że sierść jest wodoodporna. Używaj specjalistycznych szamponów dla psów długowłosych. Najtrudniejsze jest wysuszenie takiej ilości sierści. Mocny kompresor (suszarka groomerska) znacznie ułatwi to zadanie.

Aktywność fizyczna

Pomimo swojego spokojnego temperamentu, nowofundland to pies pracujący, który potrzebuje umiarkowanych, ale regularnych obciążeń. Idealną aktywnością dla nowofundlanda jest pływanie. Są gotowe pływać godzinami o każdej porze roku. To najlepszy sposób na utrzymanie ich formy fizycznej bez przeciążania stawów.

Codzienne spacery powinny być spokojne, ale długie (nie mniej niż 1-1,5 godziny dziennie). Unikaj intensywnych obciążeń (bieganie za rowerem, skoki) u szczeniąt i młodych psów do 1,5-2 lat, dopóki ich układ mięśniowo-szkieletowy nie zostanie w pełni ukształtowany. Ważne jest również, aby nie przeciążać psa w upalne dni.

Warunki życia

Idealny dom dla nowofundlanda to dom prywatny z dobrze ogrodzonym podwórkiem, gdzie może swobodnie biegać. Mogą również mieszkać w przestronnym mieszkaniu, ale pod warunkiem wystarczającej ilości spacerów. Najgorszym wrogiem nowofundlanda jest upał. Latem psu należy zapewnić stały dostęp do chłodnego miejsca (klimatyzowane pomieszczenie, cień, piwnica) i dużej ilości świeżej wody. Trzymanie na zewnątrz w gorącym klimacie może być niebezpieczne dla ich zdrowia.

Niestety, olbrzymie rasy psów mają skłonność do pewnych chorób. Średnia długość życia nowofundlanda wynosi 8-10 lat, a właściwa pielęgnacja może znacząco wpłynąć na jej długość i jakość.

Nowofundlandy to bardzo inteligentne psy, ale ich szkolenie ma swoje specyficzne cechy. Nie są to psy służbowe w klasycznym rozumieniu, jak na przykład bokser niemiecki. Nowofundland nie będzie bezmyślnie wykonywał komend 20 razy z rzędu. Najpierw zastanowi się, czy ma to sens. To pies myślący, który wymaga szacunku.

Podstawą udanego szkolenia jest pozytywne wzmocnienie. Pieszczoty, pochwały i smakołyki czynią cuda. Grubość, krzyki i kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne. Może to na zawsze zniszczyć zaufanie między tobą a psem. Zajęcia powinny być krótkie, interesujące i różnorodne, aby nowofundland się nie znudził.

Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla wychowania pewnego siebie i zrównoważonego psa. Od najmłodszych lat zapoznaj szczenię z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami. Pomoże to uniknąć rozwoju lęków i niepewności w dorosłym wieku. Mimo ich wrodzonej dobroci, właściwe wychowanie jest ważne dla każdego dużego i silnego psa, czy to nowofundlanda, czy tornjaka.

Karmienie gigantycznego psa to odpowiedzialne zadanie. Od jakości diety bezpośrednio zależy zdrowie stawów, serca i ogólny stan zwierzęcia.

Istnieją dwa główne podejścia do karmienia:

• Gotowe suche karmy: To najprostsza i najbardziej zbilansowana opcja. Wybieraj karmy klasy super-premium lub holistyczne, opracowane specjalnie dla ras olbrzymich. Zawierają one niezbędną ilość białek, tłuszczów, węglowodanów, a także dodatki na stawy (glukozamina, chondroityna).
• Naturalne karmienie: To podejście wymaga więcej czasu i wiedzy. Podstawą diety powinno być chude surowe mięso (wołowina, indyk), podroby, ryby morskie (bez ości), produkty mleczne, jajka, warzywa i niewielka ilość kasz (ryż, gryka). Przy naturalnym karmieniu konieczne jest dodawanie kompleksów witaminowo-mineralnych, opracowanych przez weterynaryjnego dietetyka.

Ważne zasady karmienia nowofundlanda:

• Kontrola wagi: Nadwaga to ogromne obciążenie dla stawów i serca.
• Karmienie porcjowane: Dorosłego psa karmi się 2 razy dziennie, dzieląc dzienną dawkę. To profilaktyka skrętu żołądka.
• Stały dostęp do wody: Miska ze świeżą, czystą wodą powinna być dostępna 24/7.

1. Pies-bohater: Istnieje wiele udokumentowanych przypadków ratowania ludzi przez nowofundlandy. Jeden z najbardziej znanych to nowofundland o imieniu „Włos”, który w 1919 roku uratował 92 osoby z tonącego statku, dostarczając linę ratowniczą na brzeg podczas sztormu.
2. Nowofundland Lewisa i Clarka: W słynnej ekspedycji Lewisa i Clarka (1804–1806) przez kontynent amerykański towarzyszył im nowofundland o imieniu Seaman. Był nie tylko maskotką, ale także myśliwym i stróżem.
3. „Pies pocztowy”: W XIX wieku na wyspie Nowa Fundlandia psy przewoziły pocztę między odległymi osadami, zwłaszcza zimą.
4. Pływak w stylu: W przeciwieństwie do większości psów, które pływają „po psiemu”, nowofundland używa unikalnego stylu, podobnego do żabki, co czyni go bardzo skutecznym i wytrzymałym pływakiem.
5. Rasy pokrewne: Nowofundland brał udział w tworzeniu lub odbudowie wielu innych ras, w tym leonbergera i golden retrievera.

Czy nowofundland mocno linieje?
Tak, bardzo mocno. Szczególnie podczas sezonowych linień wiosną i jesienią. Sierść będzie wszędzie, dlatego ta rasa nie jest dla osób, które nie są gotowe na codzienne sprzątanie i wyczesywanie.

Czy można trzymać nowofundlanda w mieszkaniu?
Teoretycznie tak, jeśli mieszkanie jest wystarczająco przestronne i zapewniasz psu długie spacery (minimum 2 godziny dziennie). Ale idealnym miejscem dla nich jest dom prywatny z podwórkiem. Ważne jest, aby w mieszkaniu było chłodne miejsce do odpoczynku latem.

Ile śliny ma nowofundland?
Dość dużo. Mają duże, lekko obwisłe fafle, dlatego ślinienie się, zwłaszcza po jedzeniu i piciu, jest normą. Jeśli to dla ciebie problem, lepiej rozważyć inną rasę.

Czy są agresywne wobec innych psów?
Z reguły nie. Nowofundlandy dobrze dogadują się z innymi zwierzętami, w tym psami i kotami, zwłaszcza jeśli dorastały razem. Jednak, jak w przypadku każdego psa, ważna jest właściwa socjalizacja.

Ile kosztuje utrzymanie nowofundlanda?
Drogo. To gigantyczna rasa, która wymaga dużej ilości wysokiej jakości karmy (do 1 kg dziennie dla dorosłego psa). Usługi weterynaryjne, leki, środki do pielęgnacji – wszystko to również kosztuje drożej ze względu na rozmiar psa.