Historia rasy: od plantacji w Georgii do współczesności
Historia Alapaha Blue Blood Bulldoga przypomina fascynującą powieść. W przeciwieństwie do wielu ras stworzonych przez kluby kynologiczne, ten pies jest efektem „ludowej selekcji” i oddania jednej rodziny - rodziny Lane. Uważa się, że przodkami tych psów były wymarłe już „buldogi górskie” w starym typie oraz buldogi angielskie, przywiezione przez pierwszych osadników do Ameryki jeszcze w XVIII wieku. Używano ich jako „catch dogs” - psów do łapania uciekającego bydła i półdzikich świń w gęstych lasach południa.
Przez 200 lat rasa rozwijała się w izolacji w rejonie rzeki Alapaha, co pozwoliło zachować unikalne cechy, utracone przez inne buldogi. Kluczową postacią w ocaleniu rasy był Buck Lane. Rozpoczął on program hodowlany, próbując uratować „psa farmerskiego” przed wyginięciem. Jego najsłynniejszym psem był buldog o imieniu Otto. Legendy głoszą, że Otto był tak oddany, iż po śmierci Bucka Lane'a w 1943 roku codziennie przychodził na grób pana i go pilnował. To właśnie na cześć tego wybitnego psa rasę często nazywa się „Buldogiem Otto”.
Dzieło dziadka kontynuowała jego wnuczka, Lana Lou Lane. Oficjalnie zarejestrowała rasę i założyła Stowarzyszenie Alapaha Blue Blood Bulldogów (ABBA). Dążyła do zachowania psa dokładnie takim, jakim był 100 lat temu: funkcjonalnym, zdrowym i zdolnym do pracy, w przeciwieństwie do nowoczesnego, wystawowego buldoga angielskiego, który często cierpi z powodu nadmiernej dekoracyjności. Dziś na świecie istnieje niewielka liczba tych psów (według różnych szacunków od kilkuset do tysiąca), dlatego przyszłość rasy całkowicie zależy od odpowiedzialnych hodowców.
Jak wygląda Alapaha Blue Blood Bulldog: szczegółowy opis wyglądu
Alapaha to ucieleśnienie siły bez zbędnej masy. To atleta, a nie ciężarowiec. Już przy pierwszym spojrzeniu staje się jasne: masz przed sobą poważnego psa pracującego. Rasę charakteryzuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce są znacznie masywniejsze i potężniejsze od suczek, które wyglądają bardziej elegancko, ale nie mniej groźnie.
Głowa i pysk
Głowa Alapaha Blue Blood Bulldoga jest kwadratowa, szeroka, z płaską górą. To jedna z głównych cech rozpoznawczych. Policzki są wyraźnie zaznaczone, a mięśnie szczęk niezwykle rozwinięte. Przejście od czoła do kufy (stop) jest głębokie i ostre.
- Oczy: To „wizytówka” rasy. Są szeroko rozstawione, średniej wielkości. Kolor może być dowolny, ale szczególnie cenione i robiące wrażenie są „szklane” (błękitne) oczy lub heterochromia (różne oczy), co często spotyka się u psów o umaszczeniu merle.
- Uszy: W kształcie litery V, wysoko osadzone. Wiszą na chrząstkach, zwracając uwagę na szeroką czaszkę. Kopiowanie uszu nie jest mile widziane przez wzorzec, ponieważ jest to rasa robocza, a naturalny kształt ucha chroni przewód słuchowy przed zanieczyszczeniami.
- Szczęki: Zgryz to zazwyczaj przodozgryz (dolna szczęka wysunięta do przodu), co pozwala psu pewnie trzymać zdobycz lub intruza. Wargi są pełne, ale nie powinny być zbyt obwisłe (tzw. fafle).
Korpus i kończyny
Ciało psa ma format prostokątny. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, żebra dobrze wysklepione, co zapewnia dużą objętość płuc niezbędną do długiego biegu. Grzbiet jest prosty, lędźwie nieco wypukłe i bardzo potężne. Kończyny o mocnym kośćcu, proste. Łapy zwarte („kocia łapa”), opuszki grube i szorstkie. Ogon długi, zwężający się ku końcowi, w stanie spoczynku opuszczony w dół. Ważne jest, aby zauważyć, że w przeciwieństwie do wielu innych molosów, ogona u tej rasy nigdy się nie kopiuje - służy on jako „ster” przy ostrych zakrętach podczas biegu.
Sierść i umaszczenie
Sierść jest krótka, dość sztywna w dotyku, ściśle przylegająca do ciała. Podszerstek jest słabo rozwinięty, co czyni psa wrażliwym na silne mrozy. Paleta kolorów imponuje różnorodnością:
- Blue-merle (błękitny marmur) - jedna z najbardziej pożądanych maści.
- Czekoladowy i red-merle.
- Biały z łatami dowolnego koloru (czarnymi, rudymi, pręgowanymi).
- Jednolity biały (dopuszczalny, ale wymaga badania słuchu).
- Pręgowany, płowy, czarny.
Ciekawie jest porównać eksterier Alapaha Blue Blood Bulldoga z innymi molosami. Na przykład jest on bardziej ruchliwy i „suchy” niż jego bliski krewny buldog amerykański, choć niedoświadczone oko może je pomylić.
