Historia pochodzenia Alaskan Malamute
Alaskan Malamute jest jedną z najstarszych ras arktycznych psów zaprzęgowych. Jego przodkowie przez tysiąclecia żyli ramię w ramię z paleolitycznymi łowcami, którzy migrowali przez Cieśninę Beringa do Ameryki Północnej. Nazwa rasy pochodzi od plemienia Inuitów Mahlemuts, które zamieszkiwało północno-zachodnią Alaskę. Ludzie ci wysoko cenili swoje psy za ich niesamowitą siłę, wytrzymałość i zdolnośc do pracy w zespole przy transporcie sań z zapasami i ekwipunkiem.
W przeciwieństwie do innych ras arktycznych, które często wykorzystywano do szybkich wyścigów, malamuty ceniono właśnie jako „lokomotywy ładunkowe”. Podczas „gorączki złota” na Klondike pod koniec XIX wieku popyt na silne psy zaprzęgowe gwałtownie wzrósł. Poszukiwacze złota potrzebowali niezawodnego transportu, a malamuty idealnie nadawały się do tej roli. Niestety, doprowadziło to do niekontrolowanego krzyżowania z innymi rasami w próbach uzyskania idealnego psa, co zagroziło czystości linii.
Celowe odtwarzanie i hodowla rasy rozpoczęła się w latach 20. XX wieku dzięki entuzjastom ze Stanów Zjednoczonych. W 1935 roku rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club (AKC), a także przyjęto pierwszy wzorzec. Druga wojna światowa zadała kolejny cios populacji, ponieważ wiele psów zostało zaangażowanych do służby w armii. Do 1947 roku zarejestrowanych czystorasowych malamutów pozostało tylko około 30. Dzięki tytanicznym wysiłkom hodowców, którzy połączyli różne ocalałe linie, udało się uratować rasę od wyginięcia. Dziś Alaskan Malamute jest popularny na całym świecie, choć nadal uważany jest za stosunkowo nieliczną rasę.
Jak wygląda Alaskan Malamute: wzorzec i wygląd
Alaskan Malamute to duży, potężny pies o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Jego wygląd promieniuje siłą i wytrzymałością, a postawa - dumą i energią. Wszystko w jego budowie wskazuje na przystosowanie do ciężkiej pracy w surowych warunkach klimatycznych.
- Głowa: Szeroka i potężna, proporcjonalna do ciała. Czaszka szeroka, lekko zaokrąglona między uszami. Stop płynny. Kufa obszerna, ale nie szpiczasta.
- Oczy: Migdałowego kształtu, średniej wielkości, brązowe. Osadzone skośnie. Niebieskie oczy są uważane za poważną wadę w standardzie rasy.
- Uszy: Trójkątnego kształtu, średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach. Stoją prosto, gdy pies jest czujny.
- Tułów: Kompaktowy, ale nie krótki. Grzbiet prosty, z lekkim spadkiem ku zadowi. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, co zapewnia wystarczająco miejsca dla płuc.
- Ogon: Dobrze owłosiony, pies nosi go nad grzbietem w kształcie pióropusza. Nie jest to ciasny pierścień, a raczej powiewające pióro. W stanie spoczynku ogon może być opuszczony.
- Sierść: Gęsta, podwójna. Szorstkie włosy okrywowe chronią przed wilgocią i brudem, a gęsty, miękki i oleisty podszerstek (o długości 2.5–5 cm) - przed zimnem. Wokół szyi sierść tworzy gęsty kołnierz.
- Umaszczenie: Najczęściej występują odcienie od jasno szarego do czarnego, sobolowe, a także odcienie czerwonego. Dolna część ciała, łapy i maska na kufie są zawsze białe. Jedynym dopuszczalnym jednolitym umaszczeniem jest czysto białe.
Ważne jest, aby nie mylić Alaskan Malamute z jego bardziej znanym krewnym - siberian husky. Malamut jest znacznie większy, cięższy i potężniejszy. Został stworzony do przewożenia ładunków, podczas gdy husky - do szybkiego biegu na długich dystansach.
