Alpejski gończy krótkonożny — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy alpejski gończy krótkonożny

Historia alpejskiego gończego krótkonożnego jest nierozerwalnie związana z tradycjami łowieckimi regionu alpejskiego. Zapotrzebowanie na wytrzymałego, niskiego wzrostem psa, zdolnego do pracy w gęstych lasach i na skalistym terenie, istniało od wieków. Uważa się, że przodkami współczesnego Dachsbracke były mocniejsze i większe austriackie psy gończe, które krzyżowano z psami typu jamnika, aby uzyskać krótsze kończyny. Pozwalało to psu na bardziej efektywne poruszanie się w zaroślach i pewne podążanie za tropem, nie rozwijając zbyt dużej prędkości, co było ważne podczas pościgu za ranioną zwierzyną.

Celowa praca hodowlana rozpoczęła się w drugiej połowie XIX wieku. Jednym z kluczowych momentów w historii rasy było poparcie arcyksięcia Austro-Węgier Rudolfa Habsburga. Będąc zapalonym myśliwym, wysoko cenił walory użytkowe tych psów. W latach 80. XIX wieku regularnie zabierał alpejskie gończe na polowania do Murau i Turcji, co przyczyniło się do popularyzacji rasy wśród arystokracji. To właśnie dzięki królewskiej przychylności rasa uzyskała oficjalne uznanie i rozpoczęła swoją drogę do standaryzacji.

W 1932 roku Austriacki Związek Kynologiczny oficjalnie uznał „Alpejskiego górskiego gończego krótkonożnego” (Alpenländische-Erzgebirgler Dachsbracke) za trzecią rasę gończych do poszukiwania po farbie, obok bawarskiego gończego górskiego i gończego hanowerskiego. W 1975 roku nazwę skrócono do „Alpejski gończy krótkonożny” (Alpenländische Dachsbracke), a Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała Austrię za kraj pochodzenia. Ostateczne włączenie do klasyfikacji FCI nastąpiło w 1991 roku, co ugruntowało status rasy na arenie międzynarodowej.

Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy

Alpejski gończy krótkonożny to przysadzisty, ale bardzo silny pies o wydłużonym tułowiu i potężnym kośćcu. Jego wygląd całkowicie odpowiada jego przeznaczeniu: każda cecha świadczy o wytrzymałości i gotowości do długotrwałej pracy. Pomimo krótkich łap, pies wygląda harmonijnie i atletycznie.

1. Głowa: Czaszka lekko wypukła, z wyraźną bruzdą. Przejście od czoła do kufy jest płynne. Kufa mocna, z dobrze rozwiniętymi szczękami i ciemną pigmentacją warg.
2. Oczy: Ciemnobrązowe, z inteligentnym i spokojnym wyrazem. Powieki ściśle przylegają.
3. Uszy: Wysoko osadzone, szerokie, gładkie i wiszące, bez fałd. Zaokrąglone na końcach, średniej długości (sięgają kącików warg).
4. Korpus: Długi i muskularny. Szyja mocna, bez podgardla. Kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet prosty i silny. Lędźwie krótkie i szerokie. Zad lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka i długa, z dobrze rozwiniętymi żebrami, co zapewnia dużą pojemność płuc. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
5. Ogon: Wysoko osadzony, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W spoczynku jest opuszczony. Na spodzie ma frędzle (dłuższa sierść). W ruchu trzymany jest lekko uniesiony.
6. Kończyny: Przednie kończyny krótkie, proste i mocne. Tylne — muskularne, z dobrymi kątami stawów, co zapewnia potężne odbicie. Łapy mocne, zwarte, z twardymi poduszkami i czarnymi pazurami.
7. Sierść i umaszczenie: Sierść bardzo gęsta, krótka, z obfitym podszerstkiem, który niezawodnie chroni przed niepogodą. Idealne umaszczenie to intensywnie jelenio-rude, możliwe z niewielkim czarnym nalotem. Dopuszczalny jest również czarny z wyraźnie zarysowanymi rudo-brązowymi podpaleniami na głowie („czterooki”), klatce piersiowej, kończynach i ogonie. Dozwolona jest niewielka biała plamka na klatce piersiowej.