Historia rasy: od kotki z ulicy do klasy championatu
Historia zaczyna się od zwyczajnej sceny. W czerwcu 1981 roku w kalifornijskim Lakewood przed domem Joego i Grace Rugów pojawiły się dwa bezdomne kocięta o długiej sierści i dziwnie odgiętych do tyłu uszach. Jedno z nich, kotka o imieniu Panda, zniknęło po dwóch tygodniach. Drugie zostało i otrzymało imię Shulamith — czarna długowłosa kotka, od której, zgodnie ze sformułowaniem CFA, pochodzą bez wyjątku wszystkie american curle. Rasa ma dosłownie jeden jedyny punkt założycielski.
W grudniu 1981 roku Shulamith urodziła pierwszy miot: dwa z czterech kociąt odziedziczyły zawinięte uszy. To już wystarczyło, by przypuszczać dziedziczenie dominujące — cecha przechodziła od jednego rodzica nosiciela i nie „gubiła się” w pokoleniu. Pierwszy publiczny pokaz odbył się 23 października 1983 roku na wystawie CFA w Palm Springs w Kalifornii. W styczniu 1984 roku przeprowadzono pierwsze krycie curl × curl, kocięta urodziły się w marcu tego samego roku.
Dalej następuje najmniej typowa dla młodej rasy część historii: zanim hodowcy zaczęli budować pogłowie, poszli do genetyków. Mutację badali Solveig Pflueger i brytyjski felinolog Roy Robinson. Wynik Robinsona ukazał się w grudniowym numerze Journal of Heredity z 1989 roku — krótka, dwustronicowa notatka; w kuratorowanej bazie cech dziedzicznych OMIA do dziś figuruje jako jedyne źródło dla tej cechy. Według danych, które przytaczają CFA i TICA, powołując się na tę pracę, Robinson przeanalizował 81 miotów — 383 kocięta — i nie stwierdził wad w żadnej z badanych kombinacji krzyżowań.
Uznanie przyszło szybko. CFA przyjęła curle do rejestracji w 1986 roku, nadała status provisional w 1991 i dopuściła do klasy championatu w 1993. Rasa weszła przy tym do historii organizacji osobnym wierszem: to pierwsza rasa dopuszczona do klasy championatu CFA jako jedna rasa o dwóch długościach włosa — curli krótkowłosych i długowłosych nie rozdzielono na dwie rasy. FIFe uznała American Curl Longhair i Shorthair w 2003 roku. Kanadyjska CCA przeciwnie: sędziuje długowłose i krótkowłose jako dwie odrębne rasy — pożyteczne przypomnienie, że „uznana” nie znaczy „wszędzie tak samo urządzona”.
Jedno zastrzeżenie, które oszczędza częstej pomyłki: kotów nie rejestruje FCI. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna zajmuje się psami i wzorce FCI dla ras kotów po prostu nie istnieją. Dla curla obowiązują organizacje felinologiczne — CFA, TICA, FIFe, WCF oraz krajowe związki w rodzaju kanadyjskiej CCA. Jeśli ktoś pokazuje wam „wzorzec FCI american curla”, myli się źródło.
Wygląd: reszta kota
Jeśli usunąć uszy, zostanie kot podkreślenie umiarkowany. Wzorzec TICA zadaje typ półorientalny (semi-foreign): smukły, elegancki, wyważony, średniej kości — ani cienkiej, ani ciężkiej. Osobno zastrzeżono, że wzorzec napisano z myślą o mniejszej kotce, a kocurom przyznaje się ulgę na policzki. Nadmierna wielkość jest karana.
- Głowa. Zmodyfikowany klin bez płaskich płaszczyzn, mniej więcej półtora raza dłuższy niż szeroki. Profil: prosty nos, lekkie wzniesienie od dolnej linii oczu do łuku brwiowego, miękkie wygięcie od czoła do potylicy przechodzące w szyję bez załamania. Głęboki stop przy nasadzie nosa jest karany.
- Oczy. TICA opisuje kształt jako „orzech włoski”, CCA dokładniej: owalne od góry i okrągłe od dołu. Umiarkowanie duże, osadzone pod niewielkim kątem między nasadą ucha a końcem nosa, w odległości szerokości jednego oka. Kolor czysty i jasny, niezwiązany z umaszczeniem; jedyny wyjątek to koty colourpoint, których oczy muszą być niebieskie.
- Tułów. Prostokątny, długość mniej więcej półtora raza większa od wysokości w kłębie. Klatka piersiowa i boki średniej głębokości, szyja średnia. Tułów rurowaty albo przeciwnie — przysadzisty, to wada.
- Kończyny. Średniej długości, proporcjonalne do tułowia, oglądane z przodu i z tyłu ustawione prosto. Łapy średnie, zaokrąglone.
- Ogon. Giętki, szeroki u nasady, zwężający się, równy długości ciała. CCA podaje wygodny sprawdzian: ułożony wzdłuż tułowia ogon sięga barku. U długowłosych jest bujny, pióropuszowy. Wszelkie wady ogona to dyskwalifikacja.
- Sierść. Odmiana krótkowłosa — miękka, jedwabista, przylegająca płasko, sprężysta, bez pluszowej gęstości. Półdługowłosa — cienka, jedwabista, również przylegająca płasko. W obu przypadkach podszerstek jest minimalny i zapisano to we wzorcu jako wymóg: ciężki podszerstek, gęsta kryza, wacikowata lub pluszowa struktura są karane.
- Umaszczenie. Wszystkie kategorie, wszystkie dywizje, wszystkie kolory — tak to zapisano u TICA; CCA formułuje to jako „dowolny kolor albo połączenie kolorów i wzorów”. Przyczyna tkwi w pochodzeniu: rasę wyprowadzono z bezrodowodowych kotów domowych i ograniczanie palety nie miałoby sensu.
