Historia pochodzenia rasy gończy Ariège
Historia gończego Ariège jest nierozerwalnie związana z południowym regionem Francji – Ariège, leżącym w Pirenejach. Rasa została celowo stworzona na początku XX wieku, około 1912 roku, przez lokalnych myśliwych, którzy pragnęli uzyskać idealnego psa do polowania na zające w trudnym, górzystym i suchym terenie. Zadaniem było wyhodowanie gończego, który łączyłby w sobie szybkość, wytrzymałość, doskonały węch oraz zdolność do pracy zarówno samodzielnie, jak i w sforze.
Do stworzenia ariégeois wykorzystano trzy znane francuskie rasy gończych:
- Duży gończy błękitny gaskoński (Grand Bleu de Gascogne): Od niego ariégeois odziedziczył doskonały węch, melodyjny głos i charakterystyczne umaszczenie.
- Duży gończy gaskońsko-saintongeński (Grand Gascon-Saintongeois): Ta rasa przekazała gończemu Ariège swoją wytrzymałość, pasję myśliwską i mocną budowę ciała.
- Lokalny Briquet (Briquet): Lżejsze i mniejsze lokalne gończe typu „briquet” dodały rasie zwinności, szybkości i lekkości w budowie, co było niezwykle ważne do manewrowania na skalistych zboczach.
Wynikiem takiego krzyżowania stał się elegancki, ale jednocześnie mocny pies, idealnie przystosowany do lokalnych warunków. Rasa szybko zdobyła popularność wśród francuskich myśliwych. Jednak, podobnie jak wiele europejskich ras, gończy Ariège znalazł się na skraju wyginięcia podczas II wojny światowej. Dzięki wysiłkom entuzjastów i miłośników rasy, w tym hrabiego Élie de Vezins, populację udało się odbudować w drugiej połowie XX wieku. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała rasę na stałe 1 października 1954 roku. Dziś ariégeois pozostaje dość rzadką rasą poza swoją ojczyzną, ale jest wysoko ceniony we Francji i sąsiednich Włoszech za swoje wyjątkowe walory użytkowe.
Wygląd zewnętrzny i wzorzec rasy
Gończy Ariège to ucieleśnienie gracji i funkcjonalności. Jest lekki, muskularny, o wyrafinowanych liniach, co świadczy o jego zdolności do długotrwałego i szybkiego biegu. To pies średniej wielkości, sprawiający wrażenie szlachetności i siły bez żadnej ociężałości.
Głowa u ariégeois jest sucha, wydłużona, bez zmarszczek. Czaszka lekko wypukła, guz potyliczny ledwo zauważalny. Przejście od czoła do kufy płynne. Kufa prosta, mniej więcej tej samej długości co część mózgoczaszki. Wargi cienkie, ściśle przylegające, górna warga lekko zakrywa dolną. Trufla nosa obowiązkowo czarna.
Oczy mają żywy, inteligentny i łagodny wyraz. Są ciemne, owalnego kształtu. Spojrzenie proste i otwarte.
Uszy są jedną z charakterystycznych cech rasy – są cienkie, miękkie, lekko skręcone do wewnątrz i bardzo długie. Jeśli wyciągnąć je do przodu, powinny sięgać końca nosa. Osadzone nisko, na poziomie oczu lub niżej.
Tułów psa jest lekko wydłużony. Szyja długa, cienka, z lekkim łukiem, może mieć niewielkie podgardle. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie dobrze połączone z grzbietem, muskularne. Klatka piersiowa długa, średniej szerokości, opuszczona do łokci. Żebra umiarkowanie wysklepione. Brzuch lekko podciągnięty.
Ogon cienki, szablasty, zwężający się ku końcowi. Pies nosi go wesoło, uniesiony do góry.
Kończyny mocne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami i suchymi stawami. Łapy owalne („zajęcze”), z ciasno zaciśniętymi palcami i mocnymi czarnymi opuszkami.
Sierść krótka, cienka, ale gęsta.
Umaszczenie – trójkolorowe. Podstawowe tło – czysto białe z wyraźnie odgraniczonymi czarnymi łatami (nakrapianiem). Czasami może występować silne nakrapianie (deresz), nadające niebieskawy odcień, ale nie jest to pożądane. Nad oczami, na policzkach i czasami na uszach występują jaskrawe rude (jasnopłowe) podpalenia. Co ciekawe, szczenięta często rodzą się prawie całkowicie czarno-białe, a rude znaczenia pojawiają się z wiekiem.
