Historia rasy basset artésien normand
Historia basseta artésien normand sięga wieków wstecz, do starych francuskich gończych, które były popularne wśród arystokracji do polowań. Pierwsze wzmianki o krótkonożnych gończych, czyli „bassetach” (od francuskiego „bas” – niski), pochodzą już z XVI wieku. Ceniono je za zdolność do powolnego, ale wytrwałego ścigania zwierzyny, przeciskając się przez gęste zarośla, co pozwalało myśliwym podążać za nimi pieszo.
Współczesny typ rasy zaczął kształtować się pod koniec XIX wieku. Za jej powstaniem stoją dwaj entuzjaści: hrabia Le Couteulx de Canteleu i pan Louis Lane. Mieli oni różne poglądy na temat idealnego typu basseta:
- Typ d'Artois: Stworzony przez pana Lane'a, ten typ był lżejszy, bardziej ruchliwy, z prostymi przednimi kończynami. Przypominał starożytnego gończego d'Artois w miniaturze.
- Typ normandzki: Hrabia de Canteleu preferował bardziej masywnego psa, z cięższym kośćcem i wygiętymi przednimi kończynami, przypominającego basset hounda.
Przez długi czas te dwa typy istniały równolegle. Jednak w 1924 roku pod kierownictwem Leona Verriera podjęto decyzję o połączeniu ich w jedną rasę pod nazwą basset artésien normand. Wzorzec dążył do typu użytkowego, który łączyłby cechy obu przodków, ale z naciskiem na proste, funkcjonalne kończyny, jak u typu d'Artois. Współczesny przedstawiciel rasy jest wynikiem tego kompromisu — jest znacznie lżejszy i bardziej ruchliwy niż jego masywni normandzcy przodkowie, zachowując przy tym doskonały węch i myśliwską pasję.
Basset artésien normand: wzorzec rasy
To długi, nisko osadzony pies, który sprawia wrażenie solidnego i szlachetnego. Jego wygląd jest w pełni podporządkowany funkcjonalności — pracy na tropie w gęstych zaroślach. Przyjrzyjmy się bliżej kluczowym cechom eksterieru.
- Głowa: Czaszka kopulasta, średniej szerokości. Przejście od czoła do kufy jest wyraźnie zaznaczone. Kufa długa, lekko wypukła. Wargi grube, górna wargi znacznie zakrywają dolną.
- Oczy: Duże, owalne, ciemnego koloru. Spojrzenie spokojne, poważne, czasami wydaje się nieco smutne, co dodaje rasie szczególnego uroku.
- Uszy: Bardzo długie, osadzone nisko, na wysokości oczu. Są cienkie, elastyczne, zwijają się do wewnątrz i, jeśli je wyprostować, powinny sięgać koniuszka nosa.
- Tułów: Wydłużony, z szeroką i głęboką klatką piersiową. Grzbiet jest prosty i mocny. Dzięki takiej budowie pies ma dużą pojemność płuc, co jest ważne podczas długotrwałego pościgu za zwierzyną z głosem.
- Kończyny: Krótkie i mocne. Współczesny wzorzec wymaga, aby kończyny przednie były proste lub tylko lekko wygięte. Mocno wykrzywione łapy są uznawane za wadę. Na nadgarstkach mogą występować niewielkie fałdy skórne.
- Ogon: Długi, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W ruchu pies nosi go szablasto, nigdy nie zarzucając na grzbiet.
- Sierść: Krótka, gładka, ściśle przylegająca do ciała. Umaszczenie może być dwubarwne: trójkolorowe (płowe z czarnym czaprakiem i białymi znaczeniami, typowe dla gończych) lub dwukolorowe (płowe z białym).
