Historia pochodzenia rasy Beagle-Harrier
Historia Beagle-Harriera nierozerwalnie związana jest z Francją końca XIX wieku i nazwiskiem barona Gérarda Grandina de l'Eprevier. Będąc zapalonym myśliwym, postawił sobie za cel stworzenie idealnego psa gończego, który łączyłby w sobie najlepsze cechy dwóch popularnych w tamtym czasie ras: szybkość i moc Harriera z niezrównanym węchem i pasją łowiecką Beagle'a. Baron dążył do uzyskania psa średniej wielkości, wytrzymałego, szybkiego i zdolnego do nieustannego pościgu za zdobyczą, głównie zającem.
Jego wieloletnia praca selekcyjna, polegająca na starannym krzyżowaniu przedstawicieli tych dwóch ras, zakończyła się sukcesem. Chociaż niektórzy kynolodzy przypuszczają, że w procesie mogły brać udział również inne francuskie psy gończe w celu utrwalenia pożądanych cech, podstawa rasy — to właśnie harmonijne połączenie genów beagle'a i harriera. Co ciekawe, geny przodków rozłożyły się tak równomiernie, że w potomku trudno wyróżnić dominującą rasę wyjściową, co czyni Beagle-Harriera unikalnym „hybrydowym” myśliwym.
Pierwszy wzorzec rasy został opracowany we Francji, a oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło znacznie później, 27 grudnia 1974 roku. Mimo swoich wybitnych cech użytkowych, Beagle-Harrier do dziś pozostaje dość rzadką rasą nawet w swojej ojczyźnie i jest mało znany poza jej granicami, co czyni każdego przedstawiciela rasy prawdziwym ekskluzywem.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy
Beagle-Harrier — to harmonijnie zbudowany, mocny i muskularny pies, sprawiający wrażenie siły i elegancji jednocześnie. Jest kompaktowy, ale nie przysadzisty, z dobrze rozwiniętym kośćcem i wyraźną muskulaturą.
| Charakterystyka | Opis zgodnie ze wzorcem FCI nr 290 |
|---|---|
| Wysokość w kłębie | 45–50 cm (dopuszczalne odchylenie +/- 1 cm) |
| Waga | 19–21 kg |
| Długość życia | 12–14 lat |
| Kraj pochodzenia | Francja |
| Grupa FCI | Grupa 6. Psy gończe i rasy pokrewne. Sekcja 1.2. Psy gończe średniej wielkości. |
Głowa u Beagle-Harriera jest dość szeroka i proporcjonalna do ciała, z wyraźnym, ale nie zbyt ostrym przejściem od czoła do kufy (stop). Czaszka jest lekko wypukła. Kufa nie powinna być kwadratowa ani spiczasta. Nos duży, czarny, z dobrze otwartymi nozdrzami, co świadczy o doskonałym węchu.
Oczy duże, wyraziste, ciemnobrązowe. Spojrzenie żywe, inteligentne i nieco psotne. Uszy wysoko osadzone, szerokie, średniej długości, lekko zaokrąglone na końcach. Wiszą wzdłuż policzków, nadając głowie łagodny wyraz.
Ciało ma mocny, prosty grzbiet i muskularne lędźwie. Klatka piersiowa jest głęboka i dobrze rozwinięta, co zapewnia wystarczająco miejsca dla płuc i serca, co jest krytycznie ważne dla wytrzymałego psa gończego. Ogon dość gruby u nasady, średniej długości, dobrze pokryty sierścią. Pies nosi go wysoko i wesoło, szablasto, co jest oznaką dobrego nastroju i pewności siebie.
Sierść u Beagle-Harriera jest krótka, gęsta i gładka, ściśle przylegająca do ciała, zapewniająca dobrą ochronę od niepogody. Wzorzec rasy dopuszcza klasyczne trójkolorowe umaszczenie: połączenie płowego (rudego), czarnego i białego. Najczęściej spotyka się „czarny czaprak” (duża czarna plama na grzbiecie, przypominająca siodło) na rudo-białym tle. Rozmieszczenie plam może być różnorodne, ale końcówka ogona jest tradycyjnie biała — to „latarnia” dla myśliwego, aby widzieć psa w gęstych zaroślach.