Historia pochodzenia rasy beagle
Historia beagle sięga korzeniami w głąb starożytności. Istnieją dowody, że małe psy gończe, podobne do współczesnych beagle, były wykorzystywane do polowania na króliki już w starożytnej Grecji w V wieku p.n.e. Jednak ojczyzną rasy w jej współczesnej formie jest Wielka Brytania. Nazwa „beagle” prawdopodobnie pochodzi od francuskiego słowa „begueule”, co oznacza „gardło z miedzi” i wskazuje na ich skłonność do melodyjnego szczekania.
Ta niezwykle popularna rasa beagle powstała w wyniku krzyżowania różnych europejskich gończych, w tym talbot hounda (obecnie wymarłej rasy), gończego północnego i gończego południowego. Przez wieki rasa rozwijała się, a w czasach panowania królowej Elżbiety I istniały tak zwane „kieszonkowe beagle” (Pocket Beagles), które były tak małe, że mieściły się w kieszeni kamizelki myśliwskiej. Współczesny typ beagle został ukształtowany w połowie XIX wieku dzięki wysiłkom wielebnego Philipa Honeywooda, który położył podwaliny pod standaryzację rasy.
Pierwotnym przeznaczeniem beagle było piesze polowanie na zające i króliki, gdzie myśliwi mogli podążać za sforą psów bez koni. Beagle należy do grupy gończych, tak samo jak jego więksi i mniejsi krewni, tacy jak elegancki harrier lub flegmatyczny basset hound. Do tej samej rodziny zaliczamy również drevera, zwanego też szwedzkim jamnikiem gończym. Uznane walory użytkowe w połączeniu z niewielkim rozmiarem i wyjątkowym węchem przyczyniły się do zaangażowania beagle w służbę poszukiwawczą na lotniskach i w urzędach celnych do wykrywania substancji zabronionych. Dziś przedstawiciele tej rasy cieszą się ogromną popularnością jako ulubieńcy rodzin na całym świecie, zwłaszcza w USA i Kanadzie.
Jak wygląda beagle: standard i wygląd zewnętrzny
Beagle to krzepki, masywny pies o kompaktowej, muskularnej budowie ciała, co sprawia wrażenie siły i wytrzymałości, ale bez ociężałości. Jego wygląd przepełniony jest łagodnością i ciekawością.
- Głowa: Czaszka jest lekko kopulasta, z wyraźnym stopem (przejściem od czoła do kufy). Kufa nie jest spiczasta. Wargi są nieco obwisłe, tzw. „fafle”.
- Uszy: To jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Są długie, nisko osadzone, z zaokrąglonymi końcówkami. Jeśli wyciągnąć je do przodu, powinny sięgać prawie do czubka nosa. Aksamitne w dotyku, ściśle przylegają do policzków.
- Oczy: Duże, orzechowe lub ciemnobrązowe, szeroko rozstawione. Wyraz oczu jest zawsze łagodny, błagalny i nieco smutny, co jest nieodłączną częścią uroku beagle.
- Tułów: Mocny i umięśniony, z prostą linią grzbietu i głęboką klatką piersiową, zapewniającą wystarczająco dużo miejsca na płuca. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
- Ogon: Gruby u nasady, średniej długości, wysoko osadzony. Pies nosi go wesoło, zazwyczaj lekko zakrzywiony, ale nigdy nie jest zawinięty nad grzbietem. Ważna cecha – końcówka ogona jest zawsze biała. Ta cecha została specjalnie wyhodowana, aby myśliwi mogli widzieć psa w wysokiej trawie.
- Kończyny: Krótkie, proste i mocne, z mocno zebranymi, „kocimi” łapami i twardymi poduszkami, co pozwala im długo biegać po nierównym terenie.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta i twarda, odporna na warunki pogodowe. Najpopularniejsze umaszczenie to klasyczny tricolor (czarny, rudy i biały), ale standard dopuszcza każde uznane umaszczenie gończych. Często spotyka się także bicolor (rudo-biały, cytrynowo-biały).
