Szczegółowa historia rasy Beauceron
Historia beaucerona sięga głęboko w przeszłość. Uważa się, że beauceron, podobnie jak jego bliski krewny Briard (długowłosy owczarek francuski), pochodzi od starożytnych „psów torfowych”, które zamieszkiwały Europę jeszcze w epoce kamienia. Pierwsze pisemne wzmianki o psach typu „Berger de Beauce” datuje się na rok 1587. Przez wieki psy te były niezastąpionymi pomocnikami francuskich rolników i pasterzy, chroniąc bydło i mienie przed drapieżnikami i złodziejami. Początkowo używano ich nawet do polowań na grubą zwierzynę, taką jak niedźwiedzie, dziki i jelenie.
Wraz z rozwojem rolnictwa główną „specjalizacją” beauceronów stało się pasterstwo i stróżowanie. Ceniono je za wytrzymałość, siłę, nieustraszoność i zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji. W XIX wieku rozpoczęto celową pracę nad rasą. W 1863 roku odbyła się pierwsza wystawa psów w Paryżu, na której zaprezentowano również beaucerony, chociaż wtedy jeszcze nie istniał wyraźny podział na beaucerona i briarda. Dopiero pod koniec XIX wieku rasy zostały oficjalnie rozdzielone. Klub Miłośników Beaucerona (Club des Amis du Beauceron) został założony we Francji w 1911 roku, co przyczyniło się do popularyzacji i standaryzacji rasy.
Beaucerony wykazały się nie tylko jako pasterze. Podczas I i II wojny światowej były aktywnie wykorzystywane w wojsku: do ochrony, przenoszenia meldunków, poszukiwania rannych, a nawet do służby saperskiej. Ich inteligencja, odwaga i zdolność do nauki uczyniły je cennymi psami służbowymi. Dziś beaucerony, choć nie tak rozpowszechnione jak niektóre inne rasy owczarków, nadal są wykorzystywane w policji, służbach ratowniczych, a także pozostają wspaniałymi towarzyszami i stróżami dla aktywnych i doświadczonych właścicieli. Rasa zachowuje swoje cechy użytkowe, co czyni ją wyjątkową wśród wielu współczesnych ras „kanapowych”. Warto zaznaczyć, że podobne zadania wykonują również takie rasy jak Doberman czy Rottweiler, chociaż każda z nich ma swoje unikalne cechy.
Jak wygląda Beauceron: standard i opis wyglądu
Z wyglądu beauceron to duży, mocny, dobrze zbudowany i umięśniony pies, ale bez ociężałości czy niezdarności. Emanuje siłą i pewnością siebie. Wzrost w kłębie dla psów wynosi 65–70 cm, dla suk – 61–68 cm. Waga waha się w granicach 40–50 kg dla psów i 30–40 kg dla suk. Ważną cechą jest to, że beaucerony dojrzewają dość późno – dojrzałość fizyczną i psychiczną osiągają w wieku około 2–3 lat.
Głowa beaucerona jest długa, dobrze wyrzeźbiona, proporcjonalna do tułowia. Czaszka jest płaska lub lekko zaokrąglona. Przejście od czoła do kufy (stop) jest umiarkowane. Kufa nie jest wąska ani spiczasta. Wargi są zwarte, pigmentowane na czarno. Zgryz nożycowy.
Oczy są owalne, osadzone poziomo, ciemnobrązowe. U psów o umaszczeniu arlekin dopuszcza się różnokolorowe oczy (heterochromia) lub oczy z marmurkowym wzorem, ale nie jest to pożądane u osobników wystawowych.
Uszy są wysoko osadzone. Historycznie uszy były kopiowane, nadając im stojący kształt. Jednak w wielu krajach kopiowanie jest zabronione, dlatego coraz częściej spotyka się beaucerony z naturalnymi, półstojącymi lub wiszącymi na chrząstkach uszami, które są płaskie i dość krótkie.
Tułów jest potężny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet prosty, lędźwie szerokie. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, sięgająca do łokci. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
Ogon jest długi, sięga stawu skokowego, w spoczynku opuszczony, z lekkim zagięciem w kształcie litery „J” na końcu. Podczas ruchu może unosić się, ale nie powyżej linii grzbietu.
Kończyny są mocne, umięśnione, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów. Charakterystyczną cechą rasy są podwójne wilcze pazury na tylnych łapach. Muszą być one dobrze rozwinięte, z pazurami, i umiejscowione jak najbliżej ziemi, tworząc dodatkowe oparcie. Brak lub niepełny rozwój wilczych pazurów jest poważną wadą.
Sierść beaucerona jest krótka, gęsta, twarda w dotyku, gładko przylegająca do ciała, o długości 3–4 cm. Na głowie sierść jest gładsza. Występuje krótki, gęsty, miękki podszerstek, przeważnie mysiego (szarego) koloru, który nie powinien prześwitywać przez włos okrywowy. Zimą, zwłaszcza u psów trzymanych na zewnątrz, podszerstek staje się znacznie gęstszy.
Umaszczenie beaucerona występuje w dwóch typach:
- Czarne podpalane (Black and Tan): Główny kolor to nasycona czerń. Podpalania (rude lub płowe, podobne do koloru sierści wiewiórki) są wyraźnie odgraniczone i znajdują się nad oczami (w postaci plamek), na policzkach, na kufie, na gardle, na piersi (dwie plamy), na dolnej części kończyn (pończochy – „Bas Rouge”) oraz pod ogonem.
- Arlekin (Harlequin) lub Merle: Główny kolor to szary z czarnymi łatami, równomiernie rozłożonymi na ciele, z takimi samymi rudymi podpaleniami jak w wariancie czarnym podpalanym. W umaszczeniu arlekin szary kolor nie powinien dominować nad czarnym, a łaty muszą być dobrze zaznaczone. Zbyt duża ilość szarego lub rozmyte łaty są wadą.
