Briard

Pielęgnacja sierści Briarda: jak to się robi naprawdę

Klucz do pielęgnacji briarda tkwi w budowie włosa. Jest długi, suchy, «koziego» typu, podszerstek lekki, a sierść rośnie nieprzerwanie, jak włosy ludzkie. Martwy włos nie spada na podłogę — zostaje w szacie. Stąd paradoks rasy: regularnie czesany briard prawie nie zostawia sierści w domu, zaniedbany — filcuje się w zbitą matę, którą zdejmuje już tylko maszynka.

Podstawowa technika to czesanie liniami (line brushing). Pracuje się nie po wierzchu, lecz warstwami: na danym fragmencie unosi się sierść i przytrzymuje, a następnie szczotką opuszcza w cienkich pasmach, zaczynając od dołu — od łapy — i przesuwając linię podziału coraz wyżej. Każde kolejne przejście opuszcza nowe pasmo. Dzięki temu fizycznie widać przedziałek aż do skóry i wiadomo, że cała warstwa została rozczesana, a nie tylko wygładzona na wierzchu.

Kolejność narzędzi znaczy więcej niż same narzędzia. Najpierw szczotka, potem grzebień — i nigdy odwrotnie: grzebień po nierozczesanej sierści rwie i łamie włos. Grzebień pełni tu funkcję kontrolera: jeśli przechodzi swobodnie do skóry, fragment jest gotowy. Zestaw podstawowy to szczotka pin brush z długimi kołkami, metalowy grzebień z rzadką i gęstą stroną oraz osobny grzebień z długimi zębami do sprawdzania.

Zasada, która ratuje szatę: nie myć psa ze skołtunioną sierścią. Woda ściąga rozpoczęty kołtun w twardy węzeł, którego po kąpieli praktycznie nie da się rozebrać. Kolejność jest zawsze ta sama: najpierw rozczesać do końca, potem kąpać.

• Częstotliwość: u psa dorosłego 2–3 razy w tygodniu, po godzinie do półtorej, całe ciało. Szczenię przyzwyczaja się krótkimi sesjami od pierwszych tygodni w domu: umiejętność spokojnego leżenia na boku oszczędza później setki godzin.
• Miejsca filcujące się najszybciej: za uszami, kryza pod obrożą, pachy, pachwiny i wewnętrzna strona ud, «spodnie» oraz okolica wilczych pazurów. To strefy tarcia i wilgoci.
• Kąpiel: w miarę zabrudzenia, szampon dla ras długowłosych, koniecznie odżywka i staranne spłukanie. Suszyć suszarką na chłodnym powietrzu, jednocześnie rozczesując: naturalne schnięcie długiej sierści pod własnym ciężarem tworzy nowe kołtuny.
• Strzyżenie: briarda z reguły się nie strzyże — długość sierści normuje standard. Higienicznie wyrównuje się włos między opuszkami, wokół genitaliów i odbytu; łapę zaokrągla się, żeby nie zamieniała się w «rakietę śnieżną».
• Grzywka: standard przewiduje włos na głowie lekko zasłaniający oczy. Część właścicieli nieco skraca włos między oczami albo spina grzywkę klamrą w upał i podczas pracy.
• Pazury: osobno i obowiązkowo pazury palców szczątkowych, które się nie ścierają i rosną pierścieniem.

Wyczesany podszerstek briarda daje się zresztą prząść: powstaje z niego przędza — zajmowano się tym zarówno w środowiskach hodowlanych, jak i w rękodziele domowym. Szatę o porównywalnej pracochłonności ma bearded collie, a logika pielęgnacji jest tam ta sama: warstwami, szczotka przed grzebieniem, regularnie.