Charakter rasy Briard

Charakter Briarda: temperament i zachowanie

Także tutaj standard wyznacza ramy: charakter ma być zrównoważony, «ani agresywny, ani lękliwy», a przy tym «mądry i śmiały». Pies agresywny lub bojaźliwy jest wykluczany z hodowli — to osobny zapis na liście wad dyskwalifikujących. Dla kupującego oznacza to rzecz prostą: u briarda ani złośliwość, ani strachliwość nie są «cechą linii», tylko wadą.

Specjalizacja robocza tłumaczy codzienne zachowanie lepiej niż jakikolwiek zestaw przymiotników. Pies pasterski pracujący jako żywy płot cały dzień decyduje sam: przewodnik jest daleko, owce się przemieszczają, sytuacja zmienia się co minutę. Wynikają z tego dwie rzeczy, które właściciele opisują jednocześnie jako zaletę i jako problem.

Pierwsza to samodzielność myślenia. Briard chwyta szybko i równie szybko zaczyna proponować własną wersję ćwiczenia. Nie odmawia pracy — sprawdza, czy naprawdę trzeba tak. Z punktu widzenia przewodnika wygląda to na upór, z punktu widzenia owcy — na kompetencję.

Druga to wybiórczość w kontaktach. Wobec obcych briard jest powściągliwy: najpierw ocena, potem zaufanie. To nie agresja i nie lękliwość, lecz stróżująca część przeznaczenia rasy («chien de berger et de garde»). Bez wczesnej i różnorodnej socjalizacji powściągliwość łatwo przechodzi w nieufność.

Przywiązanie do rodziny jest u tej rasy bardzo silne. Briard źle znosi samotność i zmianę właściciela, chce uczestniczyć we wszystkim, co dzieje się w domu, i «wyłącza się», gdy odsunąć go na obrzeża życia rodzinnego. Wobec dzieci jest zwykle cierpliwy, ale instynkt pasterski nie znika: pies może próbować «zebrać» biegnące dziecko, popychając je tułowiem. To da się korygować — i trzeba korygować, a nie rozczulać się. Zabawy dzieci z dużym psem odbywają się pod nadzorem dorosłego, bez wyjątków.

Rasa sprawdza się w pracy przy stadzie, w ratownictwie i poszukiwaniach, we francuskim ringu, w agility, obedience, w dyscyplinach zaprzęgowych i w dogdancingu. Briardy pracują też jako psy asystujące osobom z niepełnosprawnościami. Podobnie jak inne owczarki — owczarek australijski czy kelpie australijski — briard potrzebuje obciążenia nie tylko fizycznego, ale i umysłowego: pies, który nie ma czego decydować, zaczyna decydować sam.

Szkolenie i socjalizacja Briardów

Briard uczy się szybko — i właśnie dlatego szybko utrwala mu się wszystko, łącznie z tym, czego utrwalać nie zamierzaliśmy. Praca zaczyna się pierwszego dnia w domu.

1. Wzmocnienie pozytywne. Rasa jest wrażliwa na sprawiedliwość i bardzo źle znosi szorstkość: u samodzielnego owczarka twarde metody dają nie posłuszeństwo, lecz zamknięcie się w sobie.
2. Jednolite zasady dla całej rodziny. Briard doskonale odczytuje, kto w domu na co pozwala, i z tego korzysta.
3. Krótkie i urozmaicone sesje. Monotonne powtarzanie wyuczonego rasa odbiera jako bezsens i zaczyna improwizować.
4. Czytelne granice. Pies będzie je sprawdzał — to normalny element dorastania, a nie «dominacja».
5. Obciążenie umysłowe na równi z fizycznym. Nowe umiejętności, zadania węchowe, zabawki interaktywne, sport.

Wczesna socjalizacja jest u briarda krytyczna właśnie ze względu na stróżującą część jego przeznaczenia: szczenię potrzebuje różnych ludzi, podłoży, dźwięków, miast, środków transportu i spokojnych psów — zanim powściągliwość utrwali się jako cecha charakteru. Dwa typowe «efekty uboczne» rasy to próby pasienia domowników i skłonność do szczekania ostrzegawczego; oba korygują się wcześnie i oba stają się niemal nie do naprawienia, gdy zapuści się je na lata.

W kilku krajach Europy briardy pracują w ratownictwie podczas klęsk żywiołowych i przy poszukiwaniu osób zaginionych. Samotność pozostaje ich słabym punktem: pies zostawiany całymi dniami sam rekompensuje to szczekaniem, niszczeniem i zachowaniami kompulsywnymi.

Zalety i wady rasy Briard