Historia i pochodzenie bichon frise
Historia bichon frise to fascynująca podróż od okrętowego szczurołapa do ulubieńca królów. Chociaż rasa jest często kojarzona z Francją, jej korzenie sięgają głębiej, do basenu Morza Śródziemnego. Uważa się, że biszony pochodzą od „barbetów” (spanieli wodnych), skąd wywodzi się termin „barbichon”, później skrócony do „bichon”.
Te małe białe psy były popularne na Wyspach Kanaryjskich, zwłaszcza na Teneryfie, już w XIV wieku. Często zabierali je na pokład włoscy i hiszpańscy marynarze, którzy cenili je nie tylko za towarzystwo, ale także za skuteczne polowanie na gryzonie na statkach. To właśnie marynarze przywieźli „biszona z Teneryfy” do Europy.
Prawdziwa sława przyszła do rasy w epoce Renesansu. W XVI wieku stały się ulubieńcami francuskiego dworu, szczególnie za panowania Franciszka I i Henryka III. Były uwielbiane, pieszczone, noszone na rękach, a nawet ozdabiane wstążkami. Rasa zyskała również przychylność w Hiszpanii; słynny malarz Francisco de Goya uwieczniał te pieski na swoich płótnach. Są również bliskimi krewnymi takich ras, jak maltańczyk, bolończyk oraz hawańczyk.
Po Rewolucji Francuskiej losy rasy drastycznie się zmieniły. Arystokracja została obalona, a biszony znalazły się na ulicy. Jednak ich inteligencja, żywiołowość i zdolność do nauki nie pozostały niezauważone. Stały się gwiazdami ulicznych przedstawień i wędrownych cyrków, gdzie wykonywały sztuczki, zabawiając publiczność.
Odrodzenie rasy rozpoczęło się dopiero na początku XX wieku dzięki wysiłkom francuskich i belgijskich entuzjastów. Zaczęli oni odtwarzać i standaryzować rasę. W 1933 roku rasa została oficjalnie uznana we Francji pod nazwą „Bichon Frisé” („biszon o kędzierzawej sierści”). Amerykański Związek Kynologiczny (AKC) uznał rasę w 1973 roku, co przyczyniło się do jej światowej popularności.
Jak wygląda bichon frise: wzorzec rasy
Bichon frise to mały, ale mocny pies o dumnej postawie. Jego główną cechą jest unikalna, „puszysta” sierść, tworząca wygląd miękkiej chmurki. Na białym tle szczególnie wyraźnie wyróżniają się ciemne, czujne oczy, obwiedzione ciemną pigmentacją, oraz czarny jak guzik nos. Ich skóra często ma cętkowaną pigmentację, co widać podczas pielęgnacji.
Wzorzec rasy nie określa konkretnej fryzury dla domowych pupili, ale na wystawy wymagany jest specyficzny „puszysty” grooming, podkreślający okrągłe kształty głowy i ciała. Ogon bichon frise nosi wesoło, z wdziękiem zagięty nad grzbietem, ale nie powinien dotykać grzbietu ani być skręcony.
Jak wygląda bichon frise: wzorzec rasy · 10
| Część ciała | Opis wzorca (FCI/AKC) |
|---|---|
| Wygląd ogólny | Mały, żwawy, wesoły pies. Tułów nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. |
| Głowa | Proporcjonalna do tułowia. Czaszka płaska, niezbyt okrągła. Stop (przejście od czoła do kufy) ledwo zauważalny. |
| Kufa | Kufa nie powinna być szpiczasta ani ciężka. Wargi cienkie, zwarte, zawsze czarne. |
| Oczy | Ciemne (czarne lub ciemnobrązowe), okrągłe, żywe, z czarną obwódką. Nie powinny być migdałowe ani wyłupiaste. |
| Uszy | Zwisające, cienkie, pokryte długą, kędzierzawą sierścią. Osadzone nieco powyżej linii oczu. |
| Nos | Wyraźny, okrągły, zawsze czarny. |
| Zgryz | Standardem jest zgryz nożycowy. |
| Szyja | Dość długa, dumnie uniesiona, płynnie przechodzi w ramiona. |
| Tułów | Linia grzbietu prosta. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta. Lędźwie muskularne, lekko wysklepione. |
| Ogon | Osadzony nieco poniżej linii grzbietu, noszony z wdziękiem zagięty nad grzbietem. |
Sierść: unikalna cecha bichon frise
Sierść to wizytówka bichon frise. Jest podwójna: składa się z miękkiego, gęstego podszerstka oraz grubszego, kędzierzawego włosa okrywowego, który ma teksturę przypominającą aksamit lub plusz. Te spiralne loki (długości 7–10 cm) nie przylegają do ciała, lecz sterczą, tworząc charakterystyczną objętość. Przy naciśnięciu sierść „sprężynuje”.
Umaszczenie: Wzorzec wymaga czysto białego koloru. U szczeniąt mogą występować plamy w kolorze beżowym, kremowym lub „morelowym” (często na uszach lub tułowiu), ale plamy te muszą zniknąć lub stać się bardzo blade, zanim pies osiągnie dorosłość (mniej więcej do 1 roku życia). Wszelkie ciemne plamy u dorosłego psa są wadą.
